Όταν η Δημοκρατική Αριστερά «λανσάρει» διαφορετικό management στα ΕΛΤΑ

Το αλίευσα στο metaforespress.gr, και το αναδημοσιεύω γιατί έχει το γούστο του...

Όταν η Δημοκρατική Αριστερά «λανσάρει» διαφορετικό management στα ΕΛΤΑ 

Αναμφισβήτητα ήταν κάτι το διαφορετικό. Ο νέος πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος των ΕΛΤΑ Κωστής Μελαχροινός (επιλογή της Δημοκρατικής Αριστεράς) επικοινώνησε με τους εργαζομένους με έναν πιο ξεχωριστό τρόπο.

Σε επιστολή προς εργαζομένους χρησιμοποίησε το ακόλουθο απόσπασμα από το «Περιθώριο» του Μανόλη Αναγνωστάκη.

«Η μάχη να δίνεται μετά την αηδία και την επίγνωση της ματαιότητας, μη συναντηθείς σε καμία παρακαμπτήριο μαζί τους».

Χρησιμοποιώντας το ανωτέρω απόσπασμα, ο κ. Μελαχροινός, όπως αναφέρεται στην επιστολή, προτρέπει τους εργαζομένους «να δώσουμε τις μάχες για την αποτελεσματικότερη εξυπηρέτηση, όσων λαμβάνουν ή μπορούν να λάβουν τις υπηρεσίες μας και για την αποδοτικότερη λειτουργία των ΕΛΤΑ».        

Σίγουρα, ο νέος διευθύνων σύμβουλος έχει να δώσει πολλές μάχες. Κυρίως της ύφεσης που διέπει την εγχώρια ταχυδρομική αγορά, αλλά και των ανταγωνιστών των ΕΛΤΑ, που εποφθαλμιούν την αλληλογραφία του Δημοσίου.

Μεγάλη μάχη θα δώσει, πιθανότατα και εναντίον των ίδιων των εργαζομένων, όταν ξεκινήσουν και οι διαδικασίες πώλησης του οργανισμού…     

Φώτης Φωτεινός

http://www.metaforespress.gr/taxidromia/item/3235-otan-i-dimokratiki-aristera-lansarei-diaforetiko-management-sta-elta.html

 

Η ημέρα των ερωτευμένων και τρία δελτία τύπου

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου, η ΔημΑρ δημοσίευσε τρία δελτία τύπου τα οποία, ομολογώ, με άφησαν με μια σχετική απορία:

Ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ για τη φορολογική επιβάρυνση των νοικοκυριών το 2013

Το 2013 καλούνται οι ιδιοκτήτες ακινήτων να πληρώσουν συσσωρευμένους φόρους –δόσεις από  τα προηγούμενα χρόνια μαζί με δόσεις για φέτος και το ειδικό τέλος μέσω της ΔΕΗ.
Η επιβάρυνση είναι δυσβάστακτη για τη φοροδοτική δυνατότητα των νοικοκυριών, τα οποία δοκιμάζονται από τη μείωση των εισοδημάτων τους. Η αντιμετώπιση του προβλήματος μπορεί να γίνεται με τη χορήγηση από τις τράπεζες ειδικών ατόκων δανείων, που θα εξοφλούνται σε πολλές δόσεις για όσους αδυνατούν να πληρώσουν εφάπαξ.  Όσοι μπορούν να καταβάλουν εφάπαξ, να έχουν έκπτωση τουλάχιστον 10%.

Οι τράπεζες θα επωφελούνται από την έκπτωση 10%,  ενώ οι δανειολήπτες θα εξοφλούν σε πολλές δόσεις χωρίς επιβάρυνση, χωρίς τόκους. Έτσι οι πολίτες θα ανακουφιστούν και η είσπραξη εσόδων του δημοσίου θα βελτιωθεί.

Αντιπαρέρχομαι το γεγονός ότι, για να δανείσει κάποιον μια τράπεζα, πρέπει να έχει εξασφαλίσει την πιστοληπτική ικανότητά του. Όσο και να χτυπιέται η ΔημΑρ, αν η ίδια η τράπεζα δε θεωρήσει ότι μπορεί να προχωρήσει στη δανειακή σύμβαση, δε πρόκειται να το κάνει.

Αυτό το οποίο δεν έχω σταματήσει να αναρωτιέμαι από τη στιγμή που το διάβασα είναι,  με ποιό τρόπο ή έκπτωση 10% επί της εφ΄άπαξ πληρωμής θα μπορούσε να ωφελήσει τις τράπεζες;

Όποιος το έχει κατανοήσει παρακαλείται να συνεισφέρει...



Συνάντηση του προέδρου της ΔΗΜΑΡ, Φώτη Κουβέλη, με το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών

.......Αμέσως μετά τη συνάντηση ο Φ. Κουβέλης προέβη στην ακόλουθη δήλωση:
Είναι αναγκαίο να αρθεί η νομοθεσία η οποία κατήργησε την υποχρεωτικότητα συμμετοχής της μικρομεσαίας επιχείρησης στο Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών και στα Επιμελητήρια συνολικότερα.Θεωρώ ότι η ρύθμιση που έγινε, δεν έχει καμία σχέση με το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας .....

Το παραπάνω σηκώνει πάρα πολλή κουβέντα.

Κατ΄αρχήν, όντας μέλος της ΔημΑρ, δεν είχα αντιληφθεί έως τώρα ότι ως κόμμα έχουμε παρόμοια θέση.
Επί της ουσίας όμως, δε νομίζω ότι είναι σωστό, ενα μέτρο, στο άκουσμα του οποίου το 99,99% των επαγγελματιών εξεστόμισαν ένα μεγάλο "Ουφ, Επιτέλους", να τυχαίνει τέτοιας αντιμετώπισης από τη ΔημΑρ.
Άμεση σχέση με το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας μπορεί να μην έχει, έχει όμως ξεκάθαρη σχέση με την επιβάρυνση των οικονομικών μονάδων με άσκοπα και αντιπαραγωγικά έξοδα.
Η υποχρεωτικότητα της συμμετοχής ξεκάθαρα περιορίζει την ελευθερία επιλογής του ατόμου, και παραπέμπει σε παρωχημένες ψευδοσοσιαλιστικές πρακτικές.
Την περίπτωση δε, η όλη δήλωση απλά να είναι μια εκδήλωση κολακείας σε έναν από τους τόσους υπάρχοντες συντεχνιακούς καρκινογενείς και κρατικοτραφείς εσμούς, δε θέλω να την αφήσω καν να περάσει από το νου μου.



Ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ για τον προσδιορισμό του κατώτατου μισθού

Η ΔΗΜΑΡ επαναλαμβάνει ότι ο κατώτατος μισθός μπορεί και πρέπει να προσδιοριστεί νομοθετικά μέσα από την υιοθέτηση των αποτελεσμάτων της συλλογικής διαπραγμάτευσης εργοδοτών και εργαζομένων. 

Μια από τις αρκετές δηλώσεις της ΔημΑρ στο ίδιο μήκος κύματος.

Το έχω ξαναγράψει και προηγούμενα. Η θέσπιση του κατώτατου μισθού δεν καθιστά άχρηστες τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Ίσως να περιορίζει την εξουσία των μεγαλοσυνδικαλιστών όπως την ξέραμε έως τώρα. Αλλά μήπως και αυτό δεν είναι ένα ζητούμενο; Σίγουρα όμως θέτει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις σε πιο σύγχρονα δεδομένα, οδηγώντας τες στην αναζήτηση της ουσίας, και καταδεικνύοντας την ανάγκη πλατύτερης και δημοκρατικότερης συμμετοχής σε αυτές,

Γνώμη μου είναι ότι το έχουμε πάρει λάθος από την αρχή του το όλο θέμα. Θα μπορούσε η θέσπιση του κατώτατου μισθού να συσχετιστεί δια νόμου με το όριο φτώχιας.
Δε θα ήταν ευχής έργο αν δια νόμου, εκτός από τις επικλήσεις μιας αμφίβολης εν τέλει επιρροής στην αποδοτικότητα των επιχειρήσεων, ο καθορισμός του κατώτατου μισθού ελάμβανε ακόμη σαν παράμετρο και ένα συντελεστή επί του ορίου φτώχιας, όπως καθορίζεται από τον ΟΗΕ;

Η ημέρα των ερωτευμένων λοιπόν έχει μια παράξενη επίδραση στα δελτία τύπου της ΔημΑρ.
Ή ίσως σε μένα, δεν ξέρω..

Δυο μέρες μετά όμως η ανακοίνωση της ΔημΑρ για το "λάθος" του ΔΝΤ ήταν "κρίσταλ κλίαρ".
 Οπότε;

Mind the gap

Όποιος έχει αποβιβαστεί από τον ηλεκτρικό στο Μοναστηράκι είναι σίγουρο ότι έχει κρατήσει στη μνήμη του την ανακοίνωση από τα μεγάφωνα του τραίνου:

«Next station Monastiraki. Please mind the gap between the train and the platform »

Στο μακρύ μνημονιακό ταξίδι της χώρας ήρθε πλέον η ώρα αυτού του κενού.  Ακριβώς τη στιγμή της αποβίβασης, μια απίστευτη διελκυστίνδα παρατηρείται στις πόρτες του συρμού.

Από τη μια η Νέα Δημοκρατία, με όπλο την κυβέρνηση, και από την άλλη οι δυνάμεις της ευρύτερης αντιμνημονιακής οπισθοδρόμησης, με όπλο τα κρατικοτραφή συνδικάτα  έχουν πιάσει τα άκρα και προσπαθούν, ο καθένας με τον τρόπο του, να πετύχουν ότι είναι δυνατό για την αποσταθεροποίηση της χώρας.

Η ιστορία διδάσκει. Προσωπικά, έως τώρα είχα το φόβο ότι το εγχείρημα της παρούσας κυβέρνησης θα μπορούσε να έχει την τύχη της προσπάθειας του ’89. Τώρα που φαίνεται ότι ξεπερνιέται αυτός ο σκόπελος, αρχίζει και διαφαίνεται ο κίνδυνος της επομένης, Μητσοτάκειας κυβέρνησης.

Άλλες εποχές θα μου πείτε, και θα συμφωνήσω. Παρ΄ όλα αυτά, όταν ο «επίτιμος» αποφάσισε να έρθει σε κάθετη αντιπαράθεση με τον Κολλά και τους λεωφορειατζήδες, των οποίων ο τελευταίος ηγείτο, άρχισαν να πέφτουν οι τίτλοι τέλους της δικιάς του κυβέρνησης, η οποία, αναμφίβολα και αυτή, ήθελε να αλλάξει κάποια πράγματα.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ωθούμε τα πράγματα στα άκρα, από όποια πλευρά και να βρισκόμαστε.

Τα αποτελέσματα οποιασδήποτε εσωτερικής αντιπαράθεσης είναι προδιαγεγραμμένα και προσυμφωνημένα. Αν βέβαια έχουν κάποια αξία οι υπογραφές μας έναντι των δανειστών, και με την προϋπόθεση ότι η Ελληνική Πολιτεία θα θελήσει να διαφυλάξει τα τελευταία ψήγματα κύρους της, όσον αφορά στις οικονομικές συμφωνίες της σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Είναι δείγμα ανωριμότητας εκατέρωθεν η αδιάλλακτη στάση, η οποία τηρείται τόσο από την κυβέρνηση, όσο και από τις οργανωμένες συνδικαλιστικές ομάδες.

Ιδιαίτερα η παντελής έλλειψη διαλόγου, η οποία χαρακτηρίζει και τις δυο πλευρές, με τη χρησιμοποίηση τόσο της κρατικής βίας (βλέπε επιστράτευση – και ουχί επίταξη, καθ΄όσον τα ζώα και τα πράγματα επιτάσσονται, οι άνθρωποι επιστρατεύονται) όσο και οι εκβιαστικές  απεργιακές πρακτικές από μέρους των εργαζομένων, των οποίων οι συνθήκες εργασίας τους  ευνοούν να τις αναπτύσσουν, δεν αποτελούν καλό οιωνό για το μέλλον.

Δυστυχώς ο ατμός κάτω από το καπάκι της χύτρας συνεχίζει να συσσωρεύεται.

 Η πρακτική των συγκεκριμένων ομάδων εργαζομένων του ευρύτερου δημοσίου, η οποία βρίσκει και  τη συμπαράσταση συγκεκριμένων πολιτικών κομμάτων, χάριν ενός εύκολου αντιπολιτευτικού αγώνα, ίσως να είναι αναμενόμενη.

Η κυβέρνηση όμως πρέπει κατ΄αρχάς να αναζητά διεξόδους μέσα από πλαίσια θεσμών, όπως η σύναψη συμβάσεων, που προάγουν τον κοινωνικό διάλογο, και όχι να καταφεύγει σε εξεζητημένου τύπου αποφάσεις όπως η πολιτική επιστράτευση.

Δυστυχώς όμως, από όσο φαίνεται, τα δεξιά αντανακλαστικά της Νέας Δημοκρατίας έχουν ξυπνήσει για τα καλά. Μια σειρά από πρακτικές της τελευταίας περιόδου, σκούπες, αστυνομικό ξύλο, επιστρατεύσεις, δείχνουν μια επικίνδυνη πορεία η οποία μπορεί να εκθρέψει αντίρροπα αντανακλαστικά.

Εάν δε κάποια στιγμή χαθεί ο έλεγχος, το οποίο για μένα είναι αναμενόμενο, λαμβάνοντας υπ΄ όψη την τάση που χαρακτηρίζει την κυβέρνηση επί του παρόντος, υπάρχει ο φόβος να χυθεί η καρδάρα με το γάλα, και να πάνε στράφι οι έως τώρα θυσίες, στις οποίες όλοι μας μετέχουμε.

Ίσως είναι προφανές πλέον ότι οι συνθήκες πόλωσης έχουν αγκαλιάσει το τρέχον πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό της χώρας μας.

Ας μην είναι όμως η κυβέρνηση αυτή που ρίχνει το λάδι στη φωτιά, και ας μη συμπεριφέρεται η Νέα Δημοκρατία σα να έχει αυτοδύναμη μονοκομματική κυβέρνηση. Δυστυχώς γι αυτήν, δεν έχει τόση αποδοχή, όση νομίζει ότι έχει.

Περί βάσεως και προσβάσεως

Aυτό το παραμυθάκι με τη "βάση" στις εισαγωγικές, πρέπει να σταματήσει, γιατί εκτός των άλλων καταντά λαϊκίστικο.

Σε τέτοιου είδους εξετάσεις (εισαγωγικές), η βάση είναι τελείως υποκειμενική, και δεν έχει καμιά άλλη αξία εκτός από την αυτήν την αυθαίρετη που της ορίζει αυτός που θέτει τους όρους εισαγωγής.

Ο υποψήφιος έχει ήδη εξεταστεί για την αποφοίτησή του, και η αξία του είναι δεδομένη, από τη στιγμή που αποφοίτησε της προηγούμενης βαθμίδας.

Απο κει και πέρα άλλα δεδομένα παίζουν ρόλο:

Α) Η δυσκολία των θεμάτων, η οποία καθορίζει τη διακύμανση της βαθμολογίας.

Β) Ο αριθμός των θέσεων για τις οποίες διαγωνίζονται οι υποψήφιοι, σε σχέση με τον αριθμό των τελευταίων.

Γ) Το prestige των σχολών που διαθέτουν τις θέσεις εισαγωγής, οι οποίες σχολές μπορούν να θέτουν αυθαίρετα ως βάση εισαγωγής ένα συγκεριμένο ποσοστό επιτυχίας πολλές φορές μεγαλύτερο, αλλά και μικρότερο του 50%.

Ειδικά για το τελευταίο, στη χώρα μας, όπου η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι δημόσια, δε νοείται να υπεισέρχεται τέτοιος παράγοντας, ώστε να μειώνονται τεχνητά οι επιτυχόντες, στερώντας σε κάποιους το δικαίωμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Διότι, να υπάρχει αυστηρότητα, αλλά και αποπομπή, κατά τη διάρκεια των σπουδών το δέχομαι. Να υπάρχουν οικονομικές επιπτώσεις σε όσους δεν προσπαθούν αρκετά το συζητώ. Αλλά να στερείται σε κάποιους το δικαίωμα εξ αρχής να προσπαθήσουν, εξαιτίας ενός υποκειμενικού κατασκευάσματος, μου φαίνεται αδικαιολόγητος περιορισμός της ελευθερίας του ατόμου.

Αφήστε, που οι αποτυχόντες που πράγματι θέλουν να σπουδάσουν, θα πάνε σε ένα ίδρυμα του εξωτερικού, και καλά θα κάνουν, θα πληρώσουν, και καλά θα κάνουν, και θα επανέλθουν στη χώρα μας να συναγωνιστούν επαγγελματικά μαζί μας, και καλά θα κάνουν.

Η "βάση" δηλαδή αποτελεί μια τρύπα στο νερό, κάθετα στο θυμικό μας απωθημένο.

Μεταρρυθμιστική Αριστερά και Συνδικαλισμός στην Ελλάδα του 21ου αιώνα

Η ώρα της κρίσης έχει έλθει πλέον για τα συσσωρευμένα κακώς κείμενα της μεταδικτατορικής νεοελληνικής πραγματικότητας. Ανάμεσα δε σε αυτά, ξεχωριστή θέση κατέχει ο εφαρμοσμένος συνδικαλισμός, δημοσίου τε και ιδιωτικού τομέα.

Ήδη η συζήτηση για τη σχέση της ανανεωτικής - μεταρρυθμιστικής αριστεράς ως πολιτικής οντότητας με τις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας, για ένα συνδικαλισμό απαλλαγμένο από τις ιδιοπάθειες του παρελθόντος, έχει ανοίξει.

Από την πρώτη στιγμή όμως προκύπτουν θεμελιώδη ερωτήματα προς απάντηση, έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η περαιτέρω ανάλυση και εμβάθυνση στο θέμα.

Ένα πρώτο ερώτημα προς απάντηση είναι αν ωφελεί ακόμα ο διαχωρισμός του (όποιου) συνδικαλιστικού κινήματος σε δυο ξεχωριστές δομές, μια του δημόσιου τομέα και μια του ιδιωτικού. Κατ΄αρχάς η εύκολη απάντηση είναι ότι δεν ωφελεί.
Για μια στιγμή όμως! Εκτός των άλλων διαφορών για τις οποίες γίνεται λόγος παρακάτω, αν αληθεύει ότι αυτή τη στιγμή μέσα από τα συνδικαλιστικά όργανα εκφράζεται το 55% των δημοσίων υπαλλήλων, ενώ το ανάλογο ποσοστό συμμετοχής στον ιδιωτικό τομέα υπολείπεται του 5% (τα ποσοστά τα μεταφέρω όπως τα άκουσα και δεν είμαι σε θέση να τα επιβεβαιώσω), είναι φανερό ότι οποιαδήποτε προσπάθεια συνένωσης αυτή τη στιγμή θα έφερε λεόντεια χαρακτηριστικά υπέρ των δημοσίων υπαλλήλων. Με άλλα λόγια θα ήταν η χαριστική βολή για το συνδικαλισμό στον ιδιωτικό τομέα, o οποίος θα εξαφανιζόταν καταπνιγόμενος από αυτήν την έκταση της δυναμικής του δημόσιου τομέα.

Η δεύτερη απάντηση που πρέπει να δοθεί είναι αυτή στην κομματική ταμπέλα. Είναι πλέον προφανής η ζημιά που έχει κάνει η κομματική ποδηγεσία στη συνδικαλιστική πρακτική των τελευταίων δεκαετιών. Οι κομματικές συνδικαλιστικές παρατάξεις κατάφεραν διαχρονικά δυο ειδών χτυπήματα, ανάλογα με την προέλευσή τους.

Το πρώτο είδος χτυπήματος πηγάζει από τις κυβερνητικές συνδικαλιστικές παρατάξεις, και τη διαλεκτική σχέση κυβέρνησης-αντιπολίτευσης ανάμεσα στα κόμματα που τα πατρονάριζαν (ΠΑΣΟΚ - ΝΔ). Εν ολίγοις, και εναλλασσόμενα, ως ηλεκτρικό ρεύμα, κεραυνοβόλησαν την ελληνική κοινωνία στο δίπολο: "Προσλήψεις και ρουσφέτια εσείς - απεργίες εμείς".
Από κοντά και τα κόμματα της Αριστεράς, ως επί το πλείστον το ΚΚΕ, και λιγότερο ο Συνασπισμός, πρωτοστάτησαν σε μαξιμαλιστικές απαιτήσεις και κινητοποιήσεις. ελέγχοντας σημαντικό αριθμό σωματείων και οργάνων σε όλες τις βαθμίδες, τα αποψίλωσαν από μέλη, προβάλλοντας ξεκάθαρα την υπερφίαλη πολιτική τους προπαγάνδα, όπως πχ τον αγώνα ενάντια στα μονοπώλια, τον αγώνα για τη διεθνή ύφεση και ειρήνη κλπ.

Παρατηρήθηκαν επίσης πρακτικές όπου οι κομματικά εγκάθετοι συνδικαλιστές ήταν κράτος εν κράτει, μια μορφή παράπλευρης εξουσίας, ένας θύλακας αποφάσεων εκτός οργανογράμματος, με ύποπτης προέλευσης και αμφισβητούμενης στόχευσης ενέργειες. 

Εδώ θα πρέπει να γίνει ένας διαχωρισμός μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, καθ΄όσον υπάρχουν μεγάλες διαφορές στις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων εκατέρωθεν, και αυτό επιρρέασε τον τρόπο με τον οποίο αναπτύχθηκε ο συνδικαλισμός και στις δυο όχθες. Αναμφίβολα, κύριο ρόλο έπαιξε η προστασία της μη απόλυσης, η οποία έκανε πιο εύκολη τη συμμετοχή στο λεγόμενο "συνδικαλιστικό κίνημα" για τον εργαζόμενο του δημόσιου τομέα, και ευνόησε και την ανάπτυξη συντεχνιακών διεκδικήσεων.
Αλλά και στον ιδιωτικό τομέα υπήρχαν κακώς κείμενα ιδιαίτερα εξ αιτίας της πρωτοκαθεδρίας του ΚΚΕ στα σωματεία, καθ΄όσον το κόμμα αυτό δεν είχε τη δυνατότητα να συλλάβει τα, σε δεύτερο χρόνο, συνεπακόλουθα της απόλυτης αγωνιστικής τακτικής που ακολουθούσε, κάτι το οποίο είχε αποτέλεσμα και κραταιές βιομηχανίες να κλείσουν, και οι άνεργοι να αυξάνονται. (Το ότι εκ των υστέρων απορροφώντο από το δημόσιο τομέα, έτερον εκάτερον). Σήμερα δε έχουν μείνει σωματεία σφραγίδες, τα οποία εκπροσωπούν στην ουσία υπομοναδιαίες ποσοστώσεις του συνόλου των εργαζομένων, να μάχονται τον καπιταλισμό, ως άλλος Δον Κιχώτης τους ανεμόμυλους.

Ποια λοιπόν πρέπει να είναι η στρατηγική  ενός σύγχρονου αριστερού μεταρρυθμιστικού κόμματος στην αυγή του 21ου αιώνα στην Ελλάδα;

Κατά τη γνώμη μου στρατηγικός στόχος θα πρέπει να είναι η επανάκτηση την εμπιστοσύνης των εργαζομένων στη συλλογική τους δύναμη. Και για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος είναι αναμφισβήτητοι οι παρακάτω όροι:

Α) Απογαλακτισμός των συνδικαλιστικών παρατάξεων από τα κόμματα. Εξ αιτίας των φαινομένων τα οποία αναλύθηκαν πιο πάνω.

Εννοείται ότι το πρώτο παράδειγμα θα πρέπει να το δώσει η ίδια η ανανεωτική - μεταρρυθμιστική αριστερά, απαρνούμενη ως σχήμα λόγου τον ίδιο τον κομματικό της εαυτό.

Β) Κατανόηση των σύγχρονων εργασιακών δεδομένων και απαιτήσεων.

1.Η εποχή της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης έχει περάσει, και θα διακινδυνεύσω να πω, στεναχωρώντας κάποιους, ανεπιστρεπτί. Αντίθετα όμως ανοίγεται πεδίο δόξης λαμπρόν στην υπογραφή συμφώνων εργασίας στους τόπους εργασίας, ατομικών αλλά και συλλογικών.Αυτό μπορεί να φαίνεται κακό αλλά έχει και καλά στοιχεία, όπως την απαλλαγή του εργαζόμενου από την κηδεμονία του εργατοπατέρα, τη μεταβίβαση της ευθύνης της διαπραγμάτευσης στον ίδιο τον εργαζόμενο, με συνακόλουθο την συνδικαλιστική, κοινωνική και πολιτική του ωρίμανση σύμφωνα με τις επιταγές του νέου αιώνα, τον οποίο ήδη διανύουμε.
Θα πρέπει λοιπόν η σύγχρονη αριστερά να φοβηθεί αυτά τα νέα δεδομένα και να τα ξορκίσει γυρνώντας πίσω στο χρόνο;  Σε καμιά περίπτωση όχι, αλλά, αντίθετα πρέπει να συντονιστεί στο νέο μήκος κύματος, ενισχύοντας όπου και όπως μπορεί τη διαμόρφωση ανεξάρτητων συλλογικών μορφωμάτων στους χώρους δουλειάς, έχοντας όμως, πάντα κατά νου τον προηγούμενο όρο περί αποκομματικοποίησης.

2. Η εποχή του πενθήμερου - οκτάωρου μας αφήνει και αυτή οριστικά χρόνους όπου να είναι. Το δίλημμα "τι είναι καλύτερο; ένας ολόκληρος νέος μισθός ή δυο νέοι μισοί" μπορεί να ακούγεται αποπροσανατολιστικό, αλλά δυστυχώς υπάρχει απάντηση, και αυτή είναι "ότι θα βοηθήσει την ανάπτυξη της οικονομίας ώστε στο μέλλον οι δυο μισοί να γίνουν και αυτοί δυο ολόκληροι." Κι όσο κι αν είναι δύσκολο να το χωνέψουμε αυτό, είναι σίγουρα πιο δύσκολο από το να αποδεχθούμε την επέκταση της λειτουργίας των εμπορικών τις Κυριακές, ως μέσο για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, αλλά, δυστυχώς, ούτε κι αυτό το κατορθώνουμε.

Γ) Μορφές πάλης - Απεργία.

Πρέπει να ομολογήσουμε από κοινού όλοι ότι η απεργία απαιτεί στην εποχή μας την πλέον παρωχημένη μορφή πάλης. Η εποχή κατά την οποία οι εργάτες απεργούσαν για να πλήξουν τον κακό εργοστασιάρχη βρίσκεται πλέον στα όνειρά μας, αν υπήρξε ποτέ.Στην εποχή μας, όπως το πέταγμα της πεταλούδας προκαλεί ασύμμετρα αποτελέσματα, έτσι και η απεργία καταλήγει να πλήττει οποιονδήποτε άλλον εκτός από αυτόν τον οποίο στοχεύει. Εκτός κι αν αυτός είναι ο στόχος, να βρίσκονται μεγάλα μέρη μέρη της κοινωνίας όμηροι, για την επίτευξη συνδικαλιστικών επιδιώξεων διάφορων ομάδων, κυρίως του δημοσίου τομέα, εφ΄όσον μόνο αυτός και κάποια προστατευμένα επαγγέλματα, είναι σε θέση πλέον να διοργανώσουν απεργία.
Η ανανεωτική αριστερά θα πρέπει να προτείνει σαν πρώτο όπλο τον διάλογο, και στη συνέχεια άλλες νεωτεριστικές και πρωτότυπες μορφές, οι οποίες δεν θέτουν σε καθεστώς ομηρίας τρίτους. Σε κάθε περίπτωση, οποιαδήποτε μορφή πάλης αποφασιστεί θα πρέπει να εκφράζει στην πραγματικότητα το σύνολο των εργαζομένων στους οποίους αφορά, και να μην είναι απόφαση μιας κομματικής συνδικαλιστικής διοίκησης αποξενωμένης από τη βάση της.  

Δ) Επιθεώρηση Εργασίας - Εφαρμογή των Νόμων

Οι νόμοι ισχύουν για όλους από όποια πλευρά κι αν βρίσκονται. Σημαία της σύγχρονης αριστεράς πρέπει να γίνει ο αγώνας για την εφαρμογή τους. Η ίδια η μεταρρυθμιστική αριστερά πρέπει αποτελεί μοχλό πίεσης για τη δραστηριοποίηση των στελεχών του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας στους τόπους εργασίας, για την τήρηση της νομοθεσίας που διέπει τις εργασιακές σχέσεις, για την τήρηση του fair play.

Ο συνδικαλισμός είναι φιλελευθερισμός και δημοκρατία, διότι αφορά στον διάλογο ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες. Από την άλλη, η απουσία του συνδικαλισμού παραπέμπει σε ολοκληρωτισμό.
Στη σύγχρονή επιστημονική θεωρία της διοίκησης των επιχειρήσεων, ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο αφορά στο διάλογο και τις σχέσεις μεταξύ διοίκησης και σωματείου. Ας γίνει η σύγχρονη μεταρρυθμιστική ανανεωτική αριστερά η δύναμη που θα εξισορροπήσει την πλάστιγγα προς όφελός του τελευταίου σε αυτό τον διάλογο.


    

Ραγκούσης Ξε-ραγκούσης, εδώ καλά τα λέει...

 Οφείλω να ομολογήσω ότι τα παρακάτω συμπεράσματα με βρίσκουν απολύτως σύμφωνο. Και το σημαντικότερο, δείχνει να ξέρει για τι πράγμα μιλά:


"........................................................................
Το πρόβλημα είναι ότι το νομοσχέδιο έχει άποψη και υιοθετεί τη φιλοσοφία του χθες που μας χρεοκόπησε, επαναθεμελιώνει την Ελλάδα της κατανάλωσης και όχι της παραγωγής, φροντίζει και νοιάζεται για τους επιχειρηματίες και όχι για τις επιχειρήσεις.
......................................................................
Δύο είναι οι καθοριστικές παράμετροι που αποκαλύπτουν τη φιλοσοφία του φορολογικού νομοσχεδίου ως προς αυτό: .
Πρώτον ο συντελεστής φορολόγησης – επιβάρυνσης της επιχείρησης ως νομικής και οικονομικής οντότητας.
Δεύτερον ο συντελεστής φορολόγησης των μερισμάτων δηλαδή του μέρους εκείνου των κερδών της επιχείρησης που μετατρέπονται σε ατομικό εισόδημα για τον επιχειρηματία – μέτοχο.
Με βάση τα προαναφερθέντα τί  θα έπρεπε να προβλέπει το φορολογικό νομοσχέδιο αποδεικνύοντας ότι προωθεί την Ελλάδα της παραγωγής και όχι της κατανάλωσης καθώς και στηρίζει την επιχείρηση σαν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται το αναπτυξιακό μέλλον της χώρας ;

Πρώτον, θα έπρεπε τον συντελεστή φορολόγησης της επιχείρησης που σήμερα είναι 20% να τον μειώνει δραστικά και μάλιστα τα αδιανέμητα κέρδη που θα προορίζονται μέσω αποθεματικού για τη δημιουργία νέων επιχειρήσεων, νέων επενδύσεων, νέων θέσεων εργασίας να τα καθιστούσε ουσιαστικά αφορολόγητα τουλάχιστον για δέκα χρόνια.
Δεύτερον, να αύξανε τον συντελεστή φορολόγησης των μερισμάτων που σήμερα είναι 25%, δηλαδή του μέρους εκείνων των κερδών της επιχείρησης που μετατρέπονται σε ατομικό εισόδημα για τον επιχειρηματία – μέτοχο.
Προς επίρρωση του απαράδεκτου χαρακτήρα του φορολογικού νομοσχεδίου, ο φορολογικός συντελεστής που επιβαρύνει τις επιχειρήσεις αυξάνεται, αντί να μειώνεται από το 20% στο 26%, ενώ ταυτόχρονα ο φορολογικός συντελεστής των μερισμάτων αντί να αυξάνεται, μειώνεται από το 25% στο 10% !

Τί "φωνάζει" δηλαδή το φορολογικό νομοσχέδιο ; "ζήτω η Ελλάδα της κατανάλωσης, ζήτω η Ελλάδα των πλούσιων επιχειρηματιών και των πτωχευμένων επιχειρήσεων, ζήτω η Ελλάδα της ανεργίας και της προκλητικής κοινωνικής ανισότητας , ζήτω η Ελλάδα της ύφεσης " .

Τι να περιμένει όμως κανείς από μία παλαιοκομματική κυβέρνηση που μπορεί να την ακούσετε να ισχυρίζεται αυτή και όσοι άτυπα την εκπροσωπούν στα ΜΜΕ " ποια κέρδη ,οι περισσότερες επιχειρήσεις γράφουν ζημιές " ; "Τότε ένα λόγος παραπάνω να μην μειώσετε  αλλά να αυξήσετε τον συγκεκριμένο συντελεστή " θα τους απαντούσε κανείς . Ενώ όπως θα συμπλήρωνε ένας έμπειρος φοροτεχνικός – λογιστής, αυτό που αναμένεται να συμβεί θα είναι η προσπάθεια πολλών επιχειρηματιών να εκμεταλλευτούν την αρπαχτή που τους δίνει την ευκαιρία να πραγματοποιήσουν ο συντελεστής του 10%, διανέμοντας ειδικά φέτος μερίσματα για να είναι σίγουροι ότι θα προλάβουν.
...........................................................................
Δεν είναι δυνατόν, ξεπερνά τα πλέον ακραία όρια της πολιτικής και κοινωνικής ανηθικότητας ειδικά στη σημερινή οικονομική συγκυρία η πρόβλεψη για μείωση του συντελεστή φορολόγησης των μερισμάτων, διότι δεν είναι δυνατόν δυόμισι ετών μειώσεις μισθών των εργαζομένων να μετατρέπονται σε αύξηση των ατομικών εισοδημάτων των επιχειρηματιών .
Στη φάση της ύφεσης που διανύουμε, όπου ο κύκλος εργασιών συρρικνώνεται και το κόστος πρώτων υλών παραμένει στα ίδια επίπεδα, η μόνη πηγή βελτίωσης των οικονομικών αποτελεσμάτων της επιχείρησης είναι οι μειώσεις των μισθών  και η απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων.
Η δραστική μείωση του μισθολογικού κόστους στην λειτουργία των επιχειρήσεων, αντί να επενδύεται στην ενδυνάμωση και επέκταση της παραγωγικής δραστηριότητας άρα στην ανάπτυξη , διοχετεύεται στην αύξηση των ατομικών εισοδημάτων των εχόντων ,τελικά στην κατανάλωση και την αύξηση των εισαγωγών ή και στην αύξηση των καταθέσεων που εξάγονται σε τράπεζες του εξωτερικού .
Πρόκειται για την πιο ανήθικη, άθλια και απροσχημάτιστα ληστρική αναδιανομή των εισοδημάτων που θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί στην Ελλάδα .
 ..............................................................................."

http://www.ragkousis.gr/teleutaia-nea/deltia-tupou/858/dhlosh-tou-giannh-ragkoush-gia-to-forologiko-nomosxedio-kai-thn-euthunh-ton-vouleuton-tou-pasok/ 

Λίστα τελεία κομ (ιλ φω)

Ζούμε ένα απερίγραπτο θέατρο μπουρλέσκ. Η κωμωδία  που έχει στηθεί με την περιβόητη λίστα Λαγκάρντ δεν έχει όρια. Όλη η Ελλάδα παίζει τις κουμπάρες έχοντας μετατρέψει ένα σοβαρό θέμα σε μη θέμα.

Ένας υπάλληλος της Ελβετικής τράπεζας HSBC, κάποιος Ερβέ Φαλτσιάνι, υπέκλεψε στοιχεία για 24.000 πελάτες της. Όταν τον κυνήγησε η τράπεζα ζήτησε καταφύγιο στη Νίκαια της Γαλλίας. Εκεί η Γαλλική κυβέρνηση ήλθε σε συμφωνία μαζί του, να παραδώσει τα στοιχεία στις Γαλλικές αρχές, με αντάλλαγμα τη μη έκδοσή του στην Ελβετία.

Η όλη ουσία της λίστας ήταν να χρησιμέψει σαν πηγή υποψηφίων προς έλεγχο. Έτσι χρησιμοποιήθηκε και από τις Γαλλικές αρχές. Δε θα μπορούσε ποτέ να χρησιμέψει από μόνη της σαν αποδεικτικό στοιχείο, εξ αιτίας του τρόπου με τον οποίο παρήχθη, ήταν όμως ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο, κάτω από το τραπέζι, για τον εντοπισμό πιθανών παραβατών, και, μετά από δομημένο έλεγχο, το κτίσιμο υποθέσεων εναντίον τους.

Με αυτή τη λογική οι Γαλλικές αρχές παρέδωσαν και σε άλλες ενδιαφερόμενες χώρες στοιχεία τα οποία τις αφορούσαν, ανάμεσα δε σε αυτές και η πτωχή πλην τιμία Ελλάς.

Λόγω του άτυπου χαρακτήρα της λίστας, αυτή διακινήθηκε με ανεπίσημο τρόπο, όπως ήταν φυσικό. Δεν πήρε ποτέ το χαρακτήρα επίσημου δημόσιου εγγράφου, ποτέ δεν πέρασε κάποιο πρωτόκολλο, δεν τέθηκε ποτέ κάποια στρογγυλή σφραγίδα σε αυτή. Εν τέλει, αποτέλεσε το αντικείμενο συνδιαλλαγής χέρι με χέρι μεταξύ κυρίων, όπως οι Δέκα Εντολές ένα πράμα.

Σε αντίθεση όμως με τις υπόλοιπες χώρες, η λίστα ποτέ δεν αξιοποιήθηκε για το σκοπό τον οποίο προοριζόταν. Αντίθετα ξεχάστηκε σε συρτάρια, αντιγράφτηκε σε στικάκια, άλλαξε διάφορα χέρια ανευθυνοϋπεύθυνων, αλλά ποτέ δεν ελέγχθηκε κανείς από όσους συμπεριλαμβάνονταν σε αυτήν.

Μ΄αυτά και μ΄αυτά φτάνουμε στο σήμερα όπου τα πράγματα παίρνουν μια ανόητα κωμική τροπή. Η «Λίστα» έχει χάσει τελείως το αρχικό της νόημα έχοντας καταστεί το επίκεντρο μιας ολοκληρωτικά ανώριμης πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ των κομμάτων.

Όλη η Ελλάδα ασχολείται με το αν ο Παπακωνσταντίνου, αρχικός αποδέκτης της όπως εικάζεται, την χάλκευσε προς ίδιο όφελος, και αν ο Βενιζέλος, τελικός παραλήπτης της πρέπει να διωχθεί και αυτός ποινικά.

Πως μπορείς να διώξεις ποινικά κάποιον για παραποίηση ενός ανεπίσημου στοιχείου;

Η ανοησία στο έπακρο. Μικροκομματικές σκοπιμότητες άνευ ουσίας χάριν ενός μικροκομματικού καιροσκοπισμού. Ένα χρήσιμο εργαλείο μετατράπηκε σε γαϊτανάκι, μεταξύ ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, και το κοινό από κάτω να παρακολουθεί με ανοικτό το στόμα.

Κουφάλα Φαλμεράυερ σε ξεσκίσαμε. Οι Έλληνες είναι ίδιοι και απαράλλαχτοι από την  εποχή των κεφαλών των Ερμών έως σήμερα.  Έτσι, σα να μην πέρασε μια μέρα.