«Βόρειοι» και «Νότιοι»

Ζούμε, αλήθεια, σε μία εποχή Ευρωπαϊκού εμφυλίου ανάμεσα στους «Βόρειους» και τους «Νότιους»; Με αφορμή τις τρέχουσες δραματικές εξελίξεις στην Κύπρο, θα θέλαμε να επισημάνουμε μια άποψη που φαίνεται πως κινδυνεύει να γίνει κοινός τόπος στο πως αντιλαμβάνονται πολλοί σχολιαστές το ζήτημα της γερμανικής ευρωπαϊκής πολιτικής αλλά και της ευρωπαϊκής πολιτικής γενικότερα. Διαμορφώνεται, λοιπόν, η άποψη ότι αν και υπάρχουν ευθύνες και στις πολιτικές ηγεσίες και τις κοινωνίες του «Νότου», το μεγάλο πρόβλημα αυτή τη στιγμή για την Ευρώπη είναι η πολιτική ηγεσία της Γερμανίας και ένας επεκτατικός πολιτικός και οικονομικός σχεδιασμός της Γερμανικής ελιτ, η οποία αντιλαμβάνεται την Ευρωζώνη ως lebensraum για την οικονομική επέκταση της Γερμανίας. Πάνω σ’ αυτόν τον κοινό τόπο θα θέλαμε να διατυπώσουμε τις παρακάτω σκέψεις:

1. Στην περίπτωση της Κύπρου η αρχική Γερμανική πρόταση φαίνεται ότι ήταν αυτή που όχι μόνο ήταν πιο κοντά στην πραγματικότητα αλλά και αυτή που εστίαζε στις κύριες αιτίες της κρίσης, εντοπίζοντας τες στους μεγαλοκαταθέτες και μετόχους των δύο μεγάλων τραπεζών, προστατεύοντας παράλληλα τους καταθέτες μέχρι τις 100.000 ευρώ. Αντίθετα, η Κυπριακή ηγεσία μάλλον φαίνεται ότι έδειξε μεγαλύτερη ευαισθησία για τους μετόχους και τους μεγαλοκαταθέτες, στους οποίους βέβαια περιλαμβάνονταν και οι καταθέσεις της Εκκλησίας, που υποκριτικά διέθεσε “ολόκληρη την περιουσία της” μάλλον για να τη διαφυλάξει. Στην πράξη δηλαδή, οι Γερμανικές προτάσεις προστάτευαν καλύτερα τα συμφέροντα του Κυπριακού λαού, σίγουρα πολύ καλύτερα από την πολιτική του ηγεσία, η οποία υπό τον κ. Χριστόφια, και ενώ εδώ και ενάμιση χρόνο τουλάχιστον ήταν γνωστή η ανάγκη ριζικής αναδιάρθρωσης των δύο τραπεζών, “εξαργύρωνε” προκαταβολικά με λόγια του αέρα τα δισεκατομμύρια του φυσικού αερίου και καθησύχαζε τον Κυπριακό λαό λίγο πριν από το βέβαιο θάνατο.

2. Η Γερμανική πρόταση συνετέλεσε σε σαφή αλλαγή προσανατολισμού στην Ευρωπαϊκή πολιτική και στη διαμόρφωση μιας κοινής πολιτικής που θα περιορίζει τη δύναμη του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, θα περνά την ευθύνη των επενδυτικών αποφάσεων στους μετόχους και τους μεγαλοκαταθέτες , δεν θα ρίχνει τα βάρη στους φορολογούμενους πολίτες, δίνοντας το δικαίωμα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να σταματά να χρηματοδοτεί μη βιώσιμους πιστωτικούς οργανισμούς. Η Γερμανική πολιτική φαίνεται έτσι ότι αρχίζει να κινείται σε πιο “σοσιαλδημοκρατικές” κατευθύνσεις και τέλος πάντων σε κατευθύνσεις υπέρ των οποίων εδώ και τρία χρόνια η Αριστερά στην Ευρώπη υποτίθεται ότι επιχειρηματολογεί. Ενώ λοιπόν και το γερμανικό SPD και οι γάλλοι σοσιαλιστές συντάχθηκαν σχεδόν απόλυτα σ’ αυτή τη στροφή, η πάντα αργοπορούσα “Αριστερά του Νότου”, της οποίας τα “αριστερά αντανακλαστικά” σε επίπεδο διαμαρτυρίας είναι ιδιαίτερα οξυμμένα, κραυγάζει για μια ακόμα φορά: “Θα πρέπει η ΕΕ να δείξει αλληλεγγύη”. Μα το ερώτημα είναι αλληλεγγύη σε ποιους; Στους μετόχους και μεγαλοκαταθέτες τραπεζών που λήστεψαν όχι μόνο τον ρωσικό αλλά όπως φαίνεται εν τέλει και τον κυπριακό λαό;

3. Φαίνεται επίσης ότι με γεωστρατηγικούς αλλά πρωτίστως με πολιτικούς όρους, ένα τουλάχιστον τμήμα της ”Αριστεράς του Νότου” είναι έτοιμο να συνταχθεί με μία στην ουσία νεοσταλινική, εθνικιστική Ρωσία, η οποία παραβιάζει σχεδόν όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών της, διοικούμενη από τον πιο πλούσιο Ευρωπαίο, σύμφωνα με τον Luke Harding μέχρι πρότινος ανταποκριτή του Guardian στη Μόσχα, με προσωπική περιουσία που υπολογίζεται γύρω στα 50 δις, και τους ομοίους του. Την ίδια στιγμή, η ίδια Αριστερά σχεδόν καθημερινά στοχοποιεί τη Γερμανική φιλελεύθερη δημοκρατία ως “ναζισμό με άλλα μέσα”. Όποιος έχει ζήσει ή έχει επαφή με τη Γερμανική κοινωνία μπορεί να κατανοήσει εύκολα το πόσο επικίνδυνη, ανιστόρητη και εντελώς ανόητη είναι μια τέτοια στάση απέναντι σε μία κοινωνία, που παρά τα όποια προβλήματα, είναι βαθιά δημοκρατική. Αλήθεια, ποια ακριβώς συζήτηση έγινε και γίνεται στη Ρωσική κοινωνία, μετά από πάνω από 20 χρόνια δημοκρατίας, για τα σταλινικά εγκλήματα; Τα τελευταία χρόνια οι ιστορικές μελέτες στη Δύση φέρνουν στο φως στοιχεία για τις εκκαθαρίσεις δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων είτε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου και του πολεμικού κομμουνισμού, είτε την περίοδο της καταναγκαστικής κολλεκτιβοποίησης, είτε κατά τις περιόδους της εκβιομηχάνισης και των συνεχόμενων λιμών, είτε, βέβαια, κατά την τρομοκρατία του τέλους της δεκαετίας του ’30 και την επέκταση του αρχιπελάγους των στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας. Ποια συζήτηση, αλήθεια, γίνεται για όλα αυτά στην ίδια τη Ρωσία ή στα πλαίσια της “Αριστεράς του Νότου”, αντίστοιχη με αυτήν που έγινε και συνεχίζει να γίνεται στη Γερμανία για το ναζισμό; Ποια συζήτηση γίνεται για τις πρόσφατες δολοφονίες δημοσιογράφων και πολιτικών αντιπάλων και τη σημερινή κατάσταση στη Ρωσία; Μία τέτοια συζήτηση είναι ιδιαίτερα σημαντική για όσους από εμάς πιστεύουμε σε μία δημοκρατική Ρωσία, που θα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρωπαϊκής Κοινοπολιτείας.

4. Από πολλές πλευρές προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει πολιτική και να εγκαταλείψει τις πολιτικές δημοσιονομικής προσαρμογής. Αυτός ο ισχυρισμός προβάλλει ως εναλλακτική λύση μία κεϋνσιανής κατεύθυνσης οικονομική πολιτική, η οποία ποτέ μέχρι τώρα δεν έγινε συγκεκριμένη και για αυτό δεν είναι πειστική. Οι κεϋνσιανού τύπου πολιτικές που έχουν εφαρμοστεί με μεγάλη επιτυχία στο παρελθόν, ήταν σχεδιασμένες για συνθήκες έθνους-κράτους και για εποχές που το σημερινό επίπεδο παγκοσμιοποίησης ήταν μάλλον σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Η Ευρώπη σήμερα αντιμετωπίζει έναν ανταγωνισμό καινούργιου τύπου, όχι από την “περιφέρεια” αλλά από ένα νέο καπιταλιστικό “κέντρο”, όχι αναπτυσσόμενο αλλά αναπτυγμένο, πολύ πιο φθηνό, πολύ πιο κινητικό, πολύ πιο ευέλικτο. Η πρόκληση της υπεράσπισης του κοινωνικού μοντέλου των Ευρωπαϊκών κοινωνιών, της διατήρησης και επέκτασης των πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών, της ανάπτυξης και της διαμόρφωσης ενός σύγχρονου, ενεργού πολίτη, είναι μία πρόκληση κοσμοϊστορικής σημασίας, που απαιτεί σκέψη, διαβούλευση, επινοητικότητα και θα διαρκέσει αρκετά χρόνια. Η μάχη αυτή είναι πρωτόγνωρη και όσοι διατείνονται πως η συνταγή είναι απλή και εύκολη, είναι απλά ανόητοι. Αυτή η μάχη είναι μια μάχη που και οι λαοί του Νότου μπορούν να δώσουν μόνο ως Ευρωπαίοι πολίτες, που θα κατανοούν τη σημασία συνεννόησης, συζήτησης και συνδιαλλαγής. Μόνο σε τέτοια πλαίσια, οι στρατηγικές διαπραγμάτευσης μπορούν να έχουν νόημα και να είναι αποτελεσματικές. Μόνο σε τέτοια πλαίσια μπορούν να διαμορφωθούν νέες πολιτικές ανάκαμψης, που θα αναιρούν στην πράξη τις πολιτικές λιτότητας και θα δημιουργούν τους όρους για ένα νέο μοντέλο κοινωνικής ανάπτυξης για όλους τους Ευρωπαϊκούς λαούς.

5. Αυτό που και η Κυπριακή κρίση κάνει φανερό είναι ότι η Ε.Ε. αποτελεί το μόνο αξιακό, γεωπολιτικό αλλά και οικονομικό πλέγμα προστασίας, το οποίο μπορεί να διασφαλίσει την ειρήνη, την ανάκαμψη και την πολιτική και κοινωνική αλλαγή. Κατανοούμε, πιθανά καλύτερα σήμερα, ότι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων αλλά και του μέλλοντος των πολιτών κάθε χώρας, είναι εντελώς απαραίτητο να γίνεται όχι απλά στα πλαίσια της Ε.Ε. αλλά από τη σκοπιά Ευρωπαίων πολιτών της Κύπρου, της Ελλάδας, της Ιταλίας κ.λ.π. Η δημοκρατική Γερμανία, για παράδειγμα, δεν είναι κατάκτηση μόνο του Γερμανικού λαού αλλά και κάθε Ευρωπαίου πολίτη και είναι απαραίτητο να αξιολογείται ως τέτοια. Η διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής που θα υπερασπιστεί αποτελεσματικά τους Ευρωπαίους πολίτες θα είναι και αυτή κατάκτηση όλων των Ευρωπαϊκών λαών, στο βαθμό που θα αποφασίσουν να σκέφτονται, να διαλέγονται και να πολιτεύονται με συναίσθηση της ιστορικής σημασίας της υπεράσπισης της συμμετοχής τους στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Τι θα γινόταν, άραγε, αν τελικά επικρατούσε στην Κύπρο η άποψη του κ. Χρυσόστομου, που παρότρυνε “να προχωρήσουμε μόνοι μας”;

Σε ένα κείμενο του λίγο πριν πεθάνει ο Goethe διατύπωσε μια κλίμακα αξιών. Στον πυθμένα της τοποθέτησε αυτούς που δεν αναγνωρίζουν παρά μόνο τα συγγενικά τους πρόσωπα, αυτούς που κλείνονται σε ένα μυωπικό εαυτό και δεν ανοίγονται προς τους άλλους, αυτούς που είναι έτοιμοι να ανακαλύψουν φαντασιακούς εχθρούς για να ξορκίσουν την αδυναμία τους. Όσοι, λοιπόν, σήμερα δεν βλέπουν παρά το “Βόρειο εχθρό”, απλώς μας καλούν να παραμείνουμε “Νότιοι”.

Εύη Δεληπέτρου,

27/03/2013

http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=17528 

---

( Εξόχως) Αλληγορικόν....

Όταν πήγαινα στο Λύκειο ήμουνα ιδιαίτερα αδύνατος στη Χημεία. Για κάποιους λόγους έβλεπα άσκηση στη Χημεία, και όλα άρχιζαν να γυρίζουν μπρος στα μάτια μου, σε ένα στριφνό, ακαταλαβίστικο ρυθμό.

Η μονάδικη απάντηση που μπορούσα να παρέχω σε αυτό το πρόβλημα, κι εγω, και όσοι άλλοι συμμαθητές μου αντιμετώπιζαν παρόμοια κατάσταση, ήταν το να διαβάζω τη θεωρία κι έτσι να περνάω το συγκεκριμένο μάθημα.

Έτσι λοιπόν, σε όλη τη μαθητική μου ζωή, δε μπόρεσα να λύσω παρά ελάχιστες ασκήσεις Χημείας. Αποδείχθηκα όμως πολύ καλός στο να μιλάω και να απαντάω θεωρητικά γι αυτήν, και να τα λέω τόσο ωραία, ώστε αυτή μου η δυσκολία επί του πρακτέου, πάντα όσον αφορά στο μάθημα της Χημείας, να μη μου σταθεί εμπόδιο για να προχωρήσω στο μέλλον.

Τι θέλουν να είναι η Ν.Δ;

Γεράσιμος Γεωργάτος,

02/03/2013

Όλο και πυκνώνουν τα σημάδια που δείχνουν ότι η Ν.Δ αντιμετωπίζει πρόβλημα ταυτότητας. Ζήτημα που θα απασχολούσε μόνο ή κυρίως την ίδια, αν δεν ήταν ο μεγαλύτερος, και γι` αυτό καθοριστικός για τη συνοχή και την αντοχή, εταίρος της τρικομματικής κυβέρνησης.

Σύγχρονη ευρωπαϊκή κεντροδεξιά ή ευρωσκεπτικιστική λαϊκιστική και εθνικιστική δεξιά. Δύο διαδοχικά γεγονότα δείχνουν ότι η ζυγαριά μπορεί να γύρει, δυστυχώς, και προς το δεύτερο σκέλος της διάζευξης και να αποτελέσουν αυτά τα κύρια χαρακτηριστικά της ταυτότητάς της.

Τα δύο τρίτα και πλέον της νεοδημοκρατικής κοινοβουλευτικής ομάδας, 85 βουλευτές, κατέθεσαν τροπολογία για να συμπεριληφθεί το κριτήριο του γένους για όσους θέλουν να σταδιοδρομήσουν στις ελληνικές ένοπλές δυνάμεις. Πρότειναν δηλαδή το εθνικιστικής ακροδεξιάς και σκοταδιστικής αντίληψης κριτήριο της φυλετικής καθαρότητας να αντικαταστήσει το δημοκρατικό κριτήριο της ιδιότητας του πολίτη με βάση την ιθαγένεια. Πρόθυμους συμμάχους βρήκαν φυσικά τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής και των ΑΝ.ΕΛΛ. Και ορθώς, ορθότατα, αντέδρασαν ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ και λίγα είπαν.

Δεν πέρασαν εικοσιτέσσερις ώρες και οι βουλευτές της ΝΔ καταψήφισαν διατάξεις νομοσχεδίου του υπουργού δικαιοσύνης, Α. Ρουπακιώτη, που πρόβλεπε δικαίωμα αναψηλάφησης μιας δίκης, ακόμα και αν έχει κριθεί από τον Άρειο Πάγο και το Συμβούλιο της Επικρατείας, μετά από προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Η δικαιολογία; Αποτελεί …εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας.

Μετά τον εθνικισμό να και ο ευρωσκεπτικισμός. Λες και δεν ξέρουν ότι το 80% της ελληνικής νομοθεσίας είναι «μετάφραση» από τις Βρυξέλες. Λες και αγνοούν πως η ευρωπαϊκή ενοποίηση προωθείται μέσα από την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας σε υπερεθνικά όργανα. Εδώ έχουν καταργηθεί πρώτα οι εθνικοί τελωνειακοί έλεγχοι, ακολούθησε η εκχώρηση του εθνικού νομίσματος με αντικατάστασή του από το ευρώ, - και νόμισμα σημαίνει σύμβολο αντίστοιχο της σημαίας – συνεχίσαμε με ενιαίους δημοσιονομικούς κανόνες και ευρωπαϊκό έλεγχο των εθνικών προϋπολογισμών που αποτελούν την καρδιά του εθνικού κράτους. Η εξουσία του ευρωπαϊκού δικαστηρίου τους πείραξε; Εκτός αν θέλουν κατάργηση της ζώνης Σένγκεν, επιστροφή στα εθνικά σύνορα, επιστροφή στη δραχμή και προπαντός… εθνοκάθαρση!

Αυτά και κάποια άλλα, όπως η αναθεώρηση του «νόμου Ραγκούση» για την ιθαγένεια ή η σιωπή για τα κατηχητικά της Χ.Α, είναι ανησυχητικά σημάδια κυριαρχίας υπερσυντηρητικών έως και ακροδεξιών αντιλήψεων εντός της ΝΔ. Και το πρώτο που δυσχεραίνουν είναι η ενότητα, η αποτελεσματικότητα και η συνοχή του κυβερνητικού σχήματος, τη στιγμή μάλιστα που τίποτα από τα παραπάνω δεν σχετίζεται με τρόικες και μνημόνια. Δύο κόμματα του προοδευτικού μεταρρυθμιστικού χώρου, όπως το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, μπορούν να διαμορφώσουν συναινέσεις με μια σοβαρή μετριοπαθή ευρωπαϊκού προσανατολισμού κεντροδεξιά, όχι όμως με μια υπερσυντηρητική λαϊκιστική και ευρωφοβική δεξιά. Προφανώς τα παραπάνω οφείλονται και στην απόπειρα της ΝΔ να επαναφέρει στους κόλπους της παραδοσιακούς δεξιούς και ακροδεξιούς ψηφοφόρους από τη Χ.Α και τους ΑΝ.ΕΛΛ για να υπερσκελίσει την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Η πολυσυλλεκτικότητα όμως έχει ένα ορισμένο εύρος μετά από τα όρια του οποίου μια πολιτική δύναμη καταλήγει στη σύγχυση ή στην αλλαγή φυσιογνωμίας.

Σε εποχές κρίσης, ξέρουμε από την ιστορία, ότι οι κοινωνίες αναπτύσσουν συντηρητικά αντανακλαστικά. Όμως ο ρόλος των κομμάτων και των πολιτικών ηγετών δεν είναι μόνο να ακολουθούν το ρεύμα για να αποκομίζουν εκλογικά κέρδη και τσιμέντο να γίνει. Είναι και για να προσανατολίζουν την κοινωνία. Αυτό εξάλλου διακρίνει και τις πολιτικές προσωπικότητες από τους πολιτικούς του συρμού. Η υιοθέτηση ακροδεξιάς ατζέντας ενισχύει την ιδεολογική της διάχυση και κυριαρχία στην κοινωνία και στο τέλος ωφελημένη θα βγει η Χρυσή Αυγή. Το ίδιο συνέβη μεταξύ Σαρκοζί και Λεπέν στη Γαλλία. Η ηγετική ομάδα και ο αρχηγός της ΝΔ ας επιλέξουν με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην κοινωνία, τη χώρα και τους κυβερνητικούς εταίρους, τι θέλουν να είναι η ΝΔ.

http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=16831&sw=1920

Όταν η Δημοκρατική Αριστερά «λανσάρει» διαφορετικό management στα ΕΛΤΑ

Το αλίευσα στο metaforespress.gr, και το αναδημοσιεύω γιατί έχει το γούστο του...

Όταν η Δημοκρατική Αριστερά «λανσάρει» διαφορετικό management στα ΕΛΤΑ 

Αναμφισβήτητα ήταν κάτι το διαφορετικό. Ο νέος πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος των ΕΛΤΑ Κωστής Μελαχροινός (επιλογή της Δημοκρατικής Αριστεράς) επικοινώνησε με τους εργαζομένους με έναν πιο ξεχωριστό τρόπο.

Σε επιστολή προς εργαζομένους χρησιμοποίησε το ακόλουθο απόσπασμα από το «Περιθώριο» του Μανόλη Αναγνωστάκη.

«Η μάχη να δίνεται μετά την αηδία και την επίγνωση της ματαιότητας, μη συναντηθείς σε καμία παρακαμπτήριο μαζί τους».

Χρησιμοποιώντας το ανωτέρω απόσπασμα, ο κ. Μελαχροινός, όπως αναφέρεται στην επιστολή, προτρέπει τους εργαζομένους «να δώσουμε τις μάχες για την αποτελεσματικότερη εξυπηρέτηση, όσων λαμβάνουν ή μπορούν να λάβουν τις υπηρεσίες μας και για την αποδοτικότερη λειτουργία των ΕΛΤΑ».        

Σίγουρα, ο νέος διευθύνων σύμβουλος έχει να δώσει πολλές μάχες. Κυρίως της ύφεσης που διέπει την εγχώρια ταχυδρομική αγορά, αλλά και των ανταγωνιστών των ΕΛΤΑ, που εποφθαλμιούν την αλληλογραφία του Δημοσίου.

Μεγάλη μάχη θα δώσει, πιθανότατα και εναντίον των ίδιων των εργαζομένων, όταν ξεκινήσουν και οι διαδικασίες πώλησης του οργανισμού…     

Φώτης Φωτεινός

http://www.metaforespress.gr/taxidromia/item/3235-otan-i-dimokratiki-aristera-lansarei-diaforetiko-management-sta-elta.html

 

Η ημέρα των ερωτευμένων και τρία δελτία τύπου

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου, η ΔημΑρ δημοσίευσε τρία δελτία τύπου τα οποία, ομολογώ, με άφησαν με μια σχετική απορία:

Ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ για τη φορολογική επιβάρυνση των νοικοκυριών το 2013

Το 2013 καλούνται οι ιδιοκτήτες ακινήτων να πληρώσουν συσσωρευμένους φόρους –δόσεις από  τα προηγούμενα χρόνια μαζί με δόσεις για φέτος και το ειδικό τέλος μέσω της ΔΕΗ.
Η επιβάρυνση είναι δυσβάστακτη για τη φοροδοτική δυνατότητα των νοικοκυριών, τα οποία δοκιμάζονται από τη μείωση των εισοδημάτων τους. Η αντιμετώπιση του προβλήματος μπορεί να γίνεται με τη χορήγηση από τις τράπεζες ειδικών ατόκων δανείων, που θα εξοφλούνται σε πολλές δόσεις για όσους αδυνατούν να πληρώσουν εφάπαξ.  Όσοι μπορούν να καταβάλουν εφάπαξ, να έχουν έκπτωση τουλάχιστον 10%.

Οι τράπεζες θα επωφελούνται από την έκπτωση 10%,  ενώ οι δανειολήπτες θα εξοφλούν σε πολλές δόσεις χωρίς επιβάρυνση, χωρίς τόκους. Έτσι οι πολίτες θα ανακουφιστούν και η είσπραξη εσόδων του δημοσίου θα βελτιωθεί.

Αντιπαρέρχομαι το γεγονός ότι, για να δανείσει κάποιον μια τράπεζα, πρέπει να έχει εξασφαλίσει την πιστοληπτική ικανότητά του. Όσο και να χτυπιέται η ΔημΑρ, αν η ίδια η τράπεζα δε θεωρήσει ότι μπορεί να προχωρήσει στη δανειακή σύμβαση, δε πρόκειται να το κάνει.

Αυτό το οποίο δεν έχω σταματήσει να αναρωτιέμαι από τη στιγμή που το διάβασα είναι,  με ποιό τρόπο ή έκπτωση 10% επί της εφ΄άπαξ πληρωμής θα μπορούσε να ωφελήσει τις τράπεζες;

Όποιος το έχει κατανοήσει παρακαλείται να συνεισφέρει...



Συνάντηση του προέδρου της ΔΗΜΑΡ, Φώτη Κουβέλη, με το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών

.......Αμέσως μετά τη συνάντηση ο Φ. Κουβέλης προέβη στην ακόλουθη δήλωση:
Είναι αναγκαίο να αρθεί η νομοθεσία η οποία κατήργησε την υποχρεωτικότητα συμμετοχής της μικρομεσαίας επιχείρησης στο Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών και στα Επιμελητήρια συνολικότερα.Θεωρώ ότι η ρύθμιση που έγινε, δεν έχει καμία σχέση με το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας .....

Το παραπάνω σηκώνει πάρα πολλή κουβέντα.

Κατ΄αρχήν, όντας μέλος της ΔημΑρ, δεν είχα αντιληφθεί έως τώρα ότι ως κόμμα έχουμε παρόμοια θέση.
Επί της ουσίας όμως, δε νομίζω ότι είναι σωστό, ενα μέτρο, στο άκουσμα του οποίου το 99,99% των επαγγελματιών εξεστόμισαν ένα μεγάλο "Ουφ, Επιτέλους", να τυχαίνει τέτοιας αντιμετώπισης από τη ΔημΑρ.
Άμεση σχέση με το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας μπορεί να μην έχει, έχει όμως ξεκάθαρη σχέση με την επιβάρυνση των οικονομικών μονάδων με άσκοπα και αντιπαραγωγικά έξοδα.
Η υποχρεωτικότητα της συμμετοχής ξεκάθαρα περιορίζει την ελευθερία επιλογής του ατόμου, και παραπέμπει σε παρωχημένες ψευδοσοσιαλιστικές πρακτικές.
Την περίπτωση δε, η όλη δήλωση απλά να είναι μια εκδήλωση κολακείας σε έναν από τους τόσους υπάρχοντες συντεχνιακούς καρκινογενείς και κρατικοτραφείς εσμούς, δε θέλω να την αφήσω καν να περάσει από το νου μου.



Ανακοίνωση της ΔΗΜΑΡ για τον προσδιορισμό του κατώτατου μισθού

Η ΔΗΜΑΡ επαναλαμβάνει ότι ο κατώτατος μισθός μπορεί και πρέπει να προσδιοριστεί νομοθετικά μέσα από την υιοθέτηση των αποτελεσμάτων της συλλογικής διαπραγμάτευσης εργοδοτών και εργαζομένων. 

Μια από τις αρκετές δηλώσεις της ΔημΑρ στο ίδιο μήκος κύματος.

Το έχω ξαναγράψει και προηγούμενα. Η θέσπιση του κατώτατου μισθού δεν καθιστά άχρηστες τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Ίσως να περιορίζει την εξουσία των μεγαλοσυνδικαλιστών όπως την ξέραμε έως τώρα. Αλλά μήπως και αυτό δεν είναι ένα ζητούμενο; Σίγουρα όμως θέτει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις σε πιο σύγχρονα δεδομένα, οδηγώντας τες στην αναζήτηση της ουσίας, και καταδεικνύοντας την ανάγκη πλατύτερης και δημοκρατικότερης συμμετοχής σε αυτές,

Γνώμη μου είναι ότι το έχουμε πάρει λάθος από την αρχή του το όλο θέμα. Θα μπορούσε η θέσπιση του κατώτατου μισθού να συσχετιστεί δια νόμου με το όριο φτώχιας.
Δε θα ήταν ευχής έργο αν δια νόμου, εκτός από τις επικλήσεις μιας αμφίβολης εν τέλει επιρροής στην αποδοτικότητα των επιχειρήσεων, ο καθορισμός του κατώτατου μισθού ελάμβανε ακόμη σαν παράμετρο και ένα συντελεστή επί του ορίου φτώχιας, όπως καθορίζεται από τον ΟΗΕ;

Η ημέρα των ερωτευμένων λοιπόν έχει μια παράξενη επίδραση στα δελτία τύπου της ΔημΑρ.
Ή ίσως σε μένα, δεν ξέρω..

Δυο μέρες μετά όμως η ανακοίνωση της ΔημΑρ για το "λάθος" του ΔΝΤ ήταν "κρίσταλ κλίαρ".
 Οπότε;

Mind the gap

Όποιος έχει αποβιβαστεί από τον ηλεκτρικό στο Μοναστηράκι είναι σίγουρο ότι έχει κρατήσει στη μνήμη του την ανακοίνωση από τα μεγάφωνα του τραίνου:

«Next station Monastiraki. Please mind the gap between the train and the platform »

Στο μακρύ μνημονιακό ταξίδι της χώρας ήρθε πλέον η ώρα αυτού του κενού.  Ακριβώς τη στιγμή της αποβίβασης, μια απίστευτη διελκυστίνδα παρατηρείται στις πόρτες του συρμού.

Από τη μια η Νέα Δημοκρατία, με όπλο την κυβέρνηση, και από την άλλη οι δυνάμεις της ευρύτερης αντιμνημονιακής οπισθοδρόμησης, με όπλο τα κρατικοτραφή συνδικάτα  έχουν πιάσει τα άκρα και προσπαθούν, ο καθένας με τον τρόπο του, να πετύχουν ότι είναι δυνατό για την αποσταθεροποίηση της χώρας.

Η ιστορία διδάσκει. Προσωπικά, έως τώρα είχα το φόβο ότι το εγχείρημα της παρούσας κυβέρνησης θα μπορούσε να έχει την τύχη της προσπάθειας του ’89. Τώρα που φαίνεται ότι ξεπερνιέται αυτός ο σκόπελος, αρχίζει και διαφαίνεται ο κίνδυνος της επομένης, Μητσοτάκειας κυβέρνησης.

Άλλες εποχές θα μου πείτε, και θα συμφωνήσω. Παρ΄ όλα αυτά, όταν ο «επίτιμος» αποφάσισε να έρθει σε κάθετη αντιπαράθεση με τον Κολλά και τους λεωφορειατζήδες, των οποίων ο τελευταίος ηγείτο, άρχισαν να πέφτουν οι τίτλοι τέλους της δικιάς του κυβέρνησης, η οποία, αναμφίβολα και αυτή, ήθελε να αλλάξει κάποια πράγματα.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ωθούμε τα πράγματα στα άκρα, από όποια πλευρά και να βρισκόμαστε.

Τα αποτελέσματα οποιασδήποτε εσωτερικής αντιπαράθεσης είναι προδιαγεγραμμένα και προσυμφωνημένα. Αν βέβαια έχουν κάποια αξία οι υπογραφές μας έναντι των δανειστών, και με την προϋπόθεση ότι η Ελληνική Πολιτεία θα θελήσει να διαφυλάξει τα τελευταία ψήγματα κύρους της, όσον αφορά στις οικονομικές συμφωνίες της σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Είναι δείγμα ανωριμότητας εκατέρωθεν η αδιάλλακτη στάση, η οποία τηρείται τόσο από την κυβέρνηση, όσο και από τις οργανωμένες συνδικαλιστικές ομάδες.

Ιδιαίτερα η παντελής έλλειψη διαλόγου, η οποία χαρακτηρίζει και τις δυο πλευρές, με τη χρησιμοποίηση τόσο της κρατικής βίας (βλέπε επιστράτευση – και ουχί επίταξη, καθ΄όσον τα ζώα και τα πράγματα επιτάσσονται, οι άνθρωποι επιστρατεύονται) όσο και οι εκβιαστικές  απεργιακές πρακτικές από μέρους των εργαζομένων, των οποίων οι συνθήκες εργασίας τους  ευνοούν να τις αναπτύσσουν, δεν αποτελούν καλό οιωνό για το μέλλον.

Δυστυχώς ο ατμός κάτω από το καπάκι της χύτρας συνεχίζει να συσσωρεύεται.

 Η πρακτική των συγκεκριμένων ομάδων εργαζομένων του ευρύτερου δημοσίου, η οποία βρίσκει και  τη συμπαράσταση συγκεκριμένων πολιτικών κομμάτων, χάριν ενός εύκολου αντιπολιτευτικού αγώνα, ίσως να είναι αναμενόμενη.

Η κυβέρνηση όμως πρέπει κατ΄αρχάς να αναζητά διεξόδους μέσα από πλαίσια θεσμών, όπως η σύναψη συμβάσεων, που προάγουν τον κοινωνικό διάλογο, και όχι να καταφεύγει σε εξεζητημένου τύπου αποφάσεις όπως η πολιτική επιστράτευση.

Δυστυχώς όμως, από όσο φαίνεται, τα δεξιά αντανακλαστικά της Νέας Δημοκρατίας έχουν ξυπνήσει για τα καλά. Μια σειρά από πρακτικές της τελευταίας περιόδου, σκούπες, αστυνομικό ξύλο, επιστρατεύσεις, δείχνουν μια επικίνδυνη πορεία η οποία μπορεί να εκθρέψει αντίρροπα αντανακλαστικά.

Εάν δε κάποια στιγμή χαθεί ο έλεγχος, το οποίο για μένα είναι αναμενόμενο, λαμβάνοντας υπ΄ όψη την τάση που χαρακτηρίζει την κυβέρνηση επί του παρόντος, υπάρχει ο φόβος να χυθεί η καρδάρα με το γάλα, και να πάνε στράφι οι έως τώρα θυσίες, στις οποίες όλοι μας μετέχουμε.

Ίσως είναι προφανές πλέον ότι οι συνθήκες πόλωσης έχουν αγκαλιάσει το τρέχον πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό της χώρας μας.

Ας μην είναι όμως η κυβέρνηση αυτή που ρίχνει το λάδι στη φωτιά, και ας μη συμπεριφέρεται η Νέα Δημοκρατία σα να έχει αυτοδύναμη μονοκομματική κυβέρνηση. Δυστυχώς γι αυτήν, δεν έχει τόση αποδοχή, όση νομίζει ότι έχει.

Περί βάσεως και προσβάσεως

Aυτό το παραμυθάκι με τη "βάση" στις εισαγωγικές, πρέπει να σταματήσει, γιατί εκτός των άλλων καταντά λαϊκίστικο.

Σε τέτοιου είδους εξετάσεις (εισαγωγικές), η βάση είναι τελείως υποκειμενική, και δεν έχει καμιά άλλη αξία εκτός από την αυτήν την αυθαίρετη που της ορίζει αυτός που θέτει τους όρους εισαγωγής.

Ο υποψήφιος έχει ήδη εξεταστεί για την αποφοίτησή του, και η αξία του είναι δεδομένη, από τη στιγμή που αποφοίτησε της προηγούμενης βαθμίδας.

Απο κει και πέρα άλλα δεδομένα παίζουν ρόλο:

Α) Η δυσκολία των θεμάτων, η οποία καθορίζει τη διακύμανση της βαθμολογίας.

Β) Ο αριθμός των θέσεων για τις οποίες διαγωνίζονται οι υποψήφιοι, σε σχέση με τον αριθμό των τελευταίων.

Γ) Το prestige των σχολών που διαθέτουν τις θέσεις εισαγωγής, οι οποίες σχολές μπορούν να θέτουν αυθαίρετα ως βάση εισαγωγής ένα συγκεριμένο ποσοστό επιτυχίας πολλές φορές μεγαλύτερο, αλλά και μικρότερο του 50%.

Ειδικά για το τελευταίο, στη χώρα μας, όπου η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι δημόσια, δε νοείται να υπεισέρχεται τέτοιος παράγοντας, ώστε να μειώνονται τεχνητά οι επιτυχόντες, στερώντας σε κάποιους το δικαίωμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Διότι, να υπάρχει αυστηρότητα, αλλά και αποπομπή, κατά τη διάρκεια των σπουδών το δέχομαι. Να υπάρχουν οικονομικές επιπτώσεις σε όσους δεν προσπαθούν αρκετά το συζητώ. Αλλά να στερείται σε κάποιους το δικαίωμα εξ αρχής να προσπαθήσουν, εξαιτίας ενός υποκειμενικού κατασκευάσματος, μου φαίνεται αδικαιολόγητος περιορισμός της ελευθερίας του ατόμου.

Αφήστε, που οι αποτυχόντες που πράγματι θέλουν να σπουδάσουν, θα πάνε σε ένα ίδρυμα του εξωτερικού, και καλά θα κάνουν, θα πληρώσουν, και καλά θα κάνουν, και θα επανέλθουν στη χώρα μας να συναγωνιστούν επαγγελματικά μαζί μας, και καλά θα κάνουν.

Η "βάση" δηλαδή αποτελεί μια τρύπα στο νερό, κάθετα στο θυμικό μας απωθημένο.