Τα lemmings της "Κεντροαριστεράς"

Όταν κάτι δε γίνεται, μην το πιέζεις. Χαλάς άσκοπα δυνάμεις και τελικά καταλήγεις σε θέση χειρότερη από αυτή βρισκόσουν. Εν πάσει περιπτώσει, κάνε το σωστά, ή μη το κάνεις καθόλου.

Επί μήνες τώρα συζητάμε για τη δημιουργία της μεγάλης ενιαίας δημοκρατικής παράταξης, για την «ένωση της Κεντροαριστεράς». Τελικά το ερώτημα που προβάλλει μετά από την πολύμηνη προσπάθεια είναι αν θέλει η Κεντροαριστερά να ενωθεί. Γιατί δεν το βλέπω και πολύ να συμβαίνει.

Διαιρεμένες ομάδες οι οποίες εκφράζουν από πλησίον της ποσοστιαίας μονάδας ελάχιστα έως 8-9%  το ανώτερο η κάθε μια, διασπαρμένες μέσα σε ένα γενικά αριστερό, σοσιαλδημοκρατικό χώρο, ο οποίος κατά καιρούς παίρνει χάριν συμβάσεως, ιδιαίτερα ονόματα όπως «Κεντροαριστερά», ή χρησιμοποιεί, για να προσδιοριστεί, επιθετικούς προσδιορισμούς όπως «μεταρρυθμιστικός», «φιλελεύθερος», «προοδευτικός», «αριστερός», «σοσιαλιστικός», κλπ κλπ, ανάλογα με τις ορέξεις και τις προτιμήσεις όποιου κάνει την αναφορά, και την ιδιαίτερη τοποθέτησή του εντός τού χώρου αυτού.

Με τον «Κεντροαριστερό» πολιτικό χάρτη να έχει αλλάξει άρδην από αυτό που ίσχυε ένα χρόνο πριν, κάποιοι συνεχίζουμε τις απονενοημένες προσπάθειες για τη δημιουργία της «Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης». Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Μετά την κατάρρευση των 58, και της αμφισβητούμενης χρησιμότητας και λειτουργικότητας της Ελιάς δε μας παίρνει πια για άλλη αποτυχία.

Άλλη μια προσπάθεια η οποία θα καταλήξει να εκληφθεί ως μασκάρεμα του βαθέως ΠαΣοΚ για τη σωτηρία του, θα αποτελέσει και τη χαριστική βολή.

Γι αυτό και οι κινήσεις πρέπει να γίνουν με ιδιαίτερη περίσκεψη, λεπτότητα στο χειρισμό, και επίγνωση της κρισιμότητας της κατάστασης.

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών μας δείχνουν πως δυο πράγματα έχουν αλλάξει από πέρσι στην κατάσταση του χώρου.

Πρώτον, η παταγώδης αποτυχία της ΔημΑρ να περάσει το (όποιο) πολιτικό της μήνυμα την οδήγησε στην απόλυτη εκλογική καθίζηση. Μετά λοιπόν από αυτήν την ψυχρολουσία έβαλε νερό στο κρασί της, και βρήκε διόδους επικοινωνίας με άλλα κόμματα του χώρου, στέλνοντας επιστολές. Αυτό την οδήγησε να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με το ΠΑΣΟΚ κάτι που πριν θεωρείτο αδιανόητο.

Βέβαια, ειρήσθω εν παρόδω, εδώ θα έπρεπε να σημειωθεί και μια άλλη παθογένεια του χώρου, αυτή του ποιος ηγείται του διαλόγου, αλλά δεν είναι της παρούσης.

Δεύτερη, σημαντική αλλαγή είναι η δημιουργία και εκλογική καταγραφή του Ποταμιού. Το Ποτάμι στην ουσία ήλθε να αντικαταστήσει τη ΔημΑρ. Προσελκύοντας τους περισσότερους ψηφοφόρους της, προσελκύοντας τα περισσότερα παλιά της στελέχη, έχει βαλθεί να την αντιγράφει σε νεφελώδη πολιτικό λόγο, αλλά και στο πολιτικό σνομπάρισμα των αντικειμενικά υπαρχόντων πολιτικών του συνοδοιπόρων. Χρησιμοποιώντας έναν διχαστικό λόγο εναντίον όλων των άλλων πλην αυτού, καταγγέλλοντας τους συλλήβδην ως «το παλιό που πρέπει να αλλάξει», στην ουσία χτίζει την απομόνωση του. Ξεχνάει ότι κι άλλοι πήραν 6% πριν από αυτό, και μάλιστα σε βουλευτικές και όχι ευρωεκλογές, αλλά η μη συνετή και ενωτική διαχείρισή του κατέστησε το ποσοστό αυτό «περασμένο μεγαλείο».

Μια συνέπεια αυτού του κομπορρημονούντος διχαστικού λόγου είναι η αντιμετώπιση της πρόσφατης προσέγγισης ΠαΣοΚ – ΔημΑρ, που προαναφέρθηκε. Αντί να αντιμετωπιστούν ως δυο κεντροαριστερά κόμματα που εν τέλει άρχισαν μετά από ένα χρόνο προσπάθεια να προσεγγίζουν το ένα το άλλο, καταγγέλλονται από το ποτάμι ως το παλιό πολιτικό κατεστημένο που συμμαχεί για να αποφύγει την πλήρη του εξαφάνιση.

Το κακό με αυτά τα δυο κόμματα, ΠαΣοΚ & ΔημΑρ, είναι πως έχουν δεχθεί τόσο ανηλεή, και σε περιπτώσεις υπερβολική κριτική από τμήματα του χώρου, όχι οπωσδήποτε τα ίδια ακριβώς, ώστε να έχουν χάσει μεγάλο μέρος της δυναμικής τους. Τώρα λοιπόν που επιτέλους επιχειρούν κάτι καλό και θετικό μεταξύ τους εμφανίζονται τόσο απαξιωμένα,  ακυρώνοντας σε ένα μεγάλο μέρος την προοπτική αυτής της ενέργειας.

Οι ευρωεκλογές έδωσαν στην προσπάθεια της Ελιάς το υψηλότερο ποσοστό ανάμεσα στις δυνάμεις του χώρου. Αυτό την κατέστησε άτυπα τη μεγαλύτερη δύναμη ανάμεσά τους και της χρέωσε την ευθύνη των μελλοντικών πρωτοβουλιών.

Πριν προχωρήσουμε επ΄ αυτού ας παρατηρήσουμε ότι και αυτό ακόμα το ποσοστό είναι μικρότερο από αυτό της καταγεγραμμένης πλέον ως τρίτης πολιτικής δύναμης, της Χρυσής Αυγής. Κάτι το οποίο βεβαίως όσο κρίσιμο είναι, το ίδιο ψευδές θα αποδεικνυόταν αν ο ευρύτερος  κεντροαριστερός χώρος παρουσιαζόταν ενωμένος.

Η ευθύνη λοιπόν των μελλοντικών πρωτοβουλιών, αλλά και η θέληση του Β. Βενιζέλου να προλάβει και να διαχειριστεί τις εξελίξεις στο κόμμα του τον έκαναν να προκηρύξει συνέδριο για τη δημοκρατική παράταξη το φθινόπωρο.

Το συνέδριο της τελευταίας ευκαιρίας θα το ονόμαζα εγώ και γι αυτό θα πρέπει να ληφθούν εξαιρετικά μέτρα για την επιτυχία του. Πρέπει επίσης η οργανωτική επιτροπή να είναι έτοιμη για γενναίες αποφάσεις κατά την πορεία της διοργάνωσής του.

Το συνέδριο αυτό πρέπει ή να πετύχει ή να μη γίνει καθόλου. Για αυτό και πρέπει η οργάνωση του να είναι απολύτως συστηματική.

Πρέπει να ορισθεί ρητά και ονομαστικά το εύρος των προσκαλούμενων δυνάμεων μια προς μια.

Να υπάρχει συστηματικός έλεγχος από την οργανωτική επιτροπή στο ποιες δυνάμεις απαντούν θετικά και οριστικοποιούν την παρουσία τους.

Τρίτο και το κυριότερο: Πρέπει να τεθεί ρητός στόχος,  με την παρουσία ποιών δυνάμεων θεωρείται πετυχημένο συνέδριο και με την απουσία ποιών όχι.

Ένα συνέδριο που θα αποτύχει να αναδειχθεί καθοριστικό για τη δημιουργία της μεγάλης κεντροαριστερής παράταξης δε μας χρειάζεται. Διότι θα έχει χαθεί η οποιαδήποτε αξία του, και θα μας καταστήσει τελείως αδύναμους να κάνουμε μια ανάλογη σοβαρή προσπάθεια στο προσεχές μέλλον.

Είναι υψηλό το διακύβευμα λοιπόν, και η οποιαδήποτε επιπολαιότητα, έστω και η πιο μικρή, είναι καθοριστική.

Αντιλήψεις του τύπου, «πάμε και ότι μπορέσουμε» ή « τι να κάνουμε, εμείς προσπαθήσαμε και είμαστε καθαροί με τη συνείδησή μας» όχι μόνο άχρηστες είναι αλλά και επιζήμιες, διότι θα οδηγήσουν σε δύσκολα αναστρέψιμο πισωγύρισμα.

Από τη στιγμή που θα πέσουμε στο ποτάμι νερό του συνεδρίου, (α! Ρε Θεοδωράκη, ούτε μια παρομοίωση δε μπορούμε να κάνουμε εξ αιτίας σου) πρέπει να το κολυμπήσουμε για να βγούμε στην απέναντι όχθη. Αλλιώς μας περιμένει ο πάτος. Όπως τα συμπαθή τρωκτικά του τίτλου.

Εμού του ιδίου

Η ιδιωτική πρωτοβουλία και οι πραγματικοί εχθροί της (του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου Από: EBR - Δημοσίευση: Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014)

Το θέαμα ήταν θλιβερό αλλά και αποκρουστικό για κάθε πολίτη που θέλει να «συλλογάται ελεύθερα». Δήθεν συνδικαλιστές προσπαθούσαν με βίαιο τρόπο να βγάλουν από τα καταστήματα τους πελάτες γιατί, μάς λένε, δεν γουστάρουν να υπάρχουν ανοικτά καταστήματα τις Κυριακές.

Με άλλα λόγια, ενώ πάγια και αποδεδειγμένη αρχή της ελεύθερης οικονομίας είναι το ο πελάτης έχει πάντα δίκιο και, τελικά, αυτός αποφασίζει με τις επιλογές του, στην Ελλάδα οι δήθεν εκπρόσωποι εμπόρων και εμποροϋπαλλήλων έχουν αποφασίσει ακριβώς το αντίθετο. 

Αυτοί αποφασίζουν τις ημέρες και τις ώρες που θα ψωνίζει ο πελάτης και αυτό που ίσως τούς λείπει είναι και να επιλέγουν οι ίδιοι τί θα πρέπει να αγοράζει –όπως συνέβαινε στην πάλαι ποτε σοβιετική αυτοκρατορία και όπως σήμερα συμβαίνει στην Βόρεια Κορέα και εν μέρει στην Κούβα, την Βενεζουέλα και το Εκουαδόρ. Ωστόσο, στο σημείο αυτό προέχει να δούμε ποιος είναι ο εγχώριος συνδικαλισμός των εμπόρων, από ποιους εκπροσωπείται και από πού προέρχεται η χρηματοδότησή του.

Ευθύς εξ αρχής οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ότι οι περισσότεροι ιθύνοντες των Εμπορικών Συλλόγων είναι κομματικά στελέχη και ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για την καριέρα τους παρά για το εμπόριο, στο οποίο δεν έχουν προσφέρει ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτε. Με κάποιες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, τα περισσότερα συνδικαλιστικά στελέχη των εμπορικών οργανώσεων είναι από μέτριοι έως αποτυχημένοι επαγγελματίες που προσπαθούν να επιβιώσουν μέσω ενός βαθύτατα αντιδραστικού και λαϊκίζοντος συνδικαλισμού. Σε καμμία δε περίπτωση οι «συνδικαλιστές» αυτοί δεν εκπροσωπούν το υγιές και προοδευτικό εμπόριο της χώρας.

Όσο για την πλειονότητα των ενεργών μελών των Εμπορικών Συλλόγων, που στην ουσία είναι λίγα, πρόκειται για άτομα που επέλεξαν την εμπορική δραστηριότητα επειδή δεν μπόρεσαν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι. Εξάλλου, όπως προκύπτει από παλαιότερη έρευνα του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου, το μορφωτικό επίπεδο αυτών των εμπόρων είναι χαμηλό, γεγονός που τούς στερεί τις δυνατότητες εκσυγχρονισμού. Υπενθυμίζουμε τις λυσσώδεις μάχες των Εμπορικών Συλλόγων την δεκαετία του 1980 να μην καθιερωθούν οι ταμειακές μηχανές, όπως και οι γελοίες αντιδράσεις τους στις απελευθερώσεις ωραρίων.

Οι παλαιότερο εξ ημών θα ενθυμούνται επίσης τις αντιδράσεις του εμπορικού κατεστημένου όταν το 1980 ο τότε υπουργός Εμπορίου κ. Ανδρέας Ανδριανόπουλος θέλησε, μέσα από την απελευθέρωση των τιμών στα ψάρια, να καταργήσει τα «καπέλλα» και λοιπά αίσχη εις βάρος των καταναλωτών. Εξάλλου, απέναντι σε αυτούς τους τελευταίους το εμπορικό συνδικαλιστικό κατεστημένο τρέφει και βαθειά περιφρόνηση. Τούς θεωρεί ενόχληση, παρά πηγή εισοδήματος και ευμάρειας –και εξ αυτής της θεωρήσεως μύρια έπονται.

Ένας άλλος μεγάλος εχθρός των συνδικαλιστών εμπόρων είναι ο ελεύθερος ανταγωνισμός. Με άλλοθι την θεωρία ότι ο ελεύθερος ανταγωνισμός ευνοεί τους «μεγάλους», οι «νονοί» του εμπορικού κόσμου επιδιώκουν την αποδυνάμωση του ανταγωνισμού γιατί, στην ουσία, φοβούνται την πρόοδο που αυτός φέρνει. Για τους Εμπορικούς Συλλόγους, όμως, η πρόοδος είναι πολύ κακό πράγμα –διότι, ο έμπορος που θέλει να πάει μπροστά δεν έχει ανάγκη από στήριξη κομματοκρατούμενων συνδικαλιστικών φορέων, αλλά ούτε και τείνει ευήκοον ους στις λαϊκίστικες κορώνες που διατυπώνουν και εκπέμπουν οι «ηγέτες» του εμπορικού κόσμου.

Πέρα από όλα αυτά, όμως, εκπληκτικό είναι και το γεγονός ότι όλοι οι πιο πάνω συνδικαλιστικοί φορείς της ιδιωτικής πρωτοβουλίας(!), για να λειτουργούν, χρηματοδοτούνται κατά κύριο λόγο από …το κράτος!!! Είτε με φόρους υπέρ τρίτων, είτε με διάφορες εισφορές και επιδοτήσεις, είτε μέσω κοινοτικών προγραμμάτων, ο ελληνικός συνδικαλισμός στην ουσία είναι κρατικοδίαιτος, γι αυτό και όλες οι «κινητοποιήσεις» του έναν μόνον στόχο έχουν: την διατήρηση και ενδυνάμωση ενός παμφάγου και διεφθαρμένου κράτους. Υπό αυτή την έννοια εξηγούνται και οι αντιμνημονιακές κορώνες μεγάλης μερίδας εμπόρων που στην ουσία πλήττονται από την εξυγίανση της αγοράς και την σταδιακή της απελευθέρωση.

Αντί οι Εμπορικοί Σύλλογοι να προβληματίζονται από τις αλλαγές που φέρνει η ψηφιακή εποχή, τις μεταβολές στην κατανάλωση που προκαλεί η οικονομική επιβράδυνση στον αναπτυγμένο κόσμο και την κρίση ρευστότητας που διέπει τα τραπεζικά συστήματα, κύριο μέλημά τους είναι πόσες Κυριακές τον χρόνο θα ανοίγουν τα καταστήματα. Και αν δεχθούμε ότι το μέτρο αυτό θα ευνοήσει τους «μεγάλους», γιατί οι Εμπορικοί Σύλλογοι δεν προτείνουν την από την πλευρά των «μεγάλων» υποχρεωτική πρόσληψη έστω και εποχικού προσωπικού; Με τον τρόπο αυτόν θα μπορούσαν να συνεισφέρουν στην καταπολέμηση της ανεργίας.

Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τα συνδικάτα των εμποροϋπαλλήλων, οι επικεφαλής των οποίων, όπως μάθαμε, εργάζονται σε …ΔΕΚΟ που έγιναν ΑΕ…! Δηλαδή, όποια πέτρα κι αν σηκώσει κανείς, το κράτος είναι πάντα εκεί. Ακλόνητος φρουρός της χρεοκοπίας.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η πραγματική ιδιωτική πρωτοβουλία στην Ελλάδα έχει έναν πραγματικό Γολγοθά μπροστά της που πρέπει να διανύσει και δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι ότι θα το καταφέρει. Οι εχθροί της είναι πολλοί, αρκετοί δε και στο εσωτερικό της.

Πηγή: europeanbusiness.gr 

Πριν Σαράντα Χρόνια, Προσωπικά (Σπύρος Καβουνίδης, Τα Νέα, 22/07/2014)

Το τραγούδι του Σαββόπουλου το ‘λεγα κάθε βράδυ στο κρατητήριο πριν την προσπάθεια ύπνου στο πάτωμα. “Κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή κανείς δεν θα με περιμένει, οι δρόμοι θα ‘ναι αδειανοί και η πολιτεία μου πιο ξένη. Μπροστά στην πύλη θα σταθώ με τις κουβέρτες στη μασχάλη κι αργοκουνώντας το κεφάλι θα χαιρετήσω το φρουρό”.

Στις 24 Ιουλίου του 1974 οι πολιτικοί κρατούμενοι στις φυλακές Κορυδαλλού πανηγυρίζαμε, χωρίς να ‘μαστε και σίγουροι για το τί συνέβαινε έξω και, κυρίως, τί σήμαινε αυτό που συνέβαινε. Οι εξελίξεις ήταν πολύ γοργές, τα νέα εκεί μέσα αποσπασματικά, οι...αναλύσεις αργούσαν.

Τελείωσε το επισκεπτήριο σε πολύ αισιόδοξο τόνο, μάλλον τελειώνει η φυλάκιση αύριο, μεθαύριο, σε λίγες μέρες τελοσπάντων. Ξαναμπήκαμε στα κελιά μας. Κατά τις τρεις το μεσημέρι ένας φύλακας άνοιξε την πόρτα του κελιού μας. “Μαζέψτε τα και φύγετε” είπε στο Γιάννη Φωτόπουλο, τον συγκρατούμενό μου για την ίδια υπόθεση ΠΑΚ-Ινστιτούτου Προστασίας Καταναλωτών, και σε μένα. “Ο Ελευθεριάδης;” ρωτήσαμε. “Δεν ξέρω” απάντησε ο φύλακας. Είχε εγκριθεί -στα γρήγορα- η δεύτερη αίτηση αποφυλάκισής μας κι έτσι μας βγάζαν πριν την αμνηστία που όλοι περιμέναμε. Μέχρι που στενοχωρηθήκαμε λίγο που θα χάναμε το “πανηγύρι” της ομαδικής αποφυλάκισης, πήγε στράφι και η ετοιμασία για δηλώσεις...

Πήραμε, ο Γιάννης κι εγώ, τις τσάντες με τα πράγματά μας και τα σεντόνια μας υπό μάλης, παρατήσαμε κάτι τελευταία φαγητά και το λάστιχο που είχαμε συνδέσει με το νιπτήρα για να κάνουμε “ντους”. Καταϊδρωμένοι διαβήκαμε την πύλη του Κορυδαλλού χαιρετώντας το φρουρό μ’ ένα αβέβαιο νεύμα. Ήταν ζέστη, κάπου σαράντα βαθμοί, κανείς δεν μας περίμενε, ερημιά στους δρόμους, την περιοχή του Κορυδαλλού δεν την ξέραμε καθόλου. “Προφήτη Σαββόπουλε”, σκέφτηκα. Κινητά τηλέφωνα βέβαια δεν υπήρχαν τότε, ούτε μας είχαν αφήσει να χρησιμοποιήσουμε το τηλέφωνο της φυλακής. Τελικά πέρασε, μετά από είκοσι ατελείωτα λεπτά, ένα ταξί και φύγαμε για τα σπίτια μας.

Πριν σαράντα χρόνια, σα χτες, σαν αιώνες πριν.

 

Ο Σπύρος Καβουνίδης είναι μέλος του Συντονιστικού της Πολιτείας 2012, και είχε συμμετοχή στη σύνταξη της Διακήρυξη της 3^ης του Σεπτέμβρη.

via: metarithmisi.gr

ΕΛΙΑ - Ψήφος ορόσημο για την ενότητα της κεντροαριστεράς

Τα περισσότερα έχουν ειπωθεί.  Δυο τρία βασικά πράγματα πρέπει όμως να τονισθούν εκ νέου, και αυτά θέλω να προβάλω, που, κατά τη γνώμη μου, χαρακτηρίζουν τις αυριανές Ευρωεκλογές, και βαρύνουν σημαντικότερα την απόφαση της ψήφου.

Σημαντικότερη όλων βεβαίως η ευρωπαϊκή παράμετρος για τις αυριανές Εκλογές.  Για την Ευρώπη που αλλάζει, για την Ευρώπη που ολοκληρώνεται βαδίζοντας σιγά αλλά σταθερά, μέσα από τα απαιτούμενα στάδια, στην ενοποίησή της. Οικονομία, δημοκρατικοί θεσμοί, κοινωνία, πολιτειακή οργάνωση.

Κι ενώ αυτά είναι τα βασικά κριτήρια που διέπουν τις αποφάσεις των ψηφοφόρων σε όλες τις ευρωπαϊκές κάλπες, στην Ελλάδα οι ευρωεκλογές είναι επίσης η κρίσιμη φάση ενός πολιτικού πειράματος, το οποίο εδώ και ένα χρόνο, με πολλές δυσκολίες και πισωγυρίσματα, συνελήφθη ως ιδέα και μπήκε σε εφαρμογή.

Μέσα από μια πενταετία βαθιάς οικονομικής κρίσης, και προεξάρχοντος ενός συντηρητικού και διχαστικού λόγου «μνημόνιο – αντιμνημόνιο», αποδείχθηκε αδήριτη η ανάγκη για να υπάρξει απάντηση από το μέρος εκείνο της κοινωνίας που αποκήρυσσε τις διχαστικές – πολεμικές κορώνες επίπλαστης ανεξαρτησίας, οι οποίες οδηγούσαν καρφί την Ελλάδα σε οπισθοδρομική κατάσταση. Κύριο μέσο για την απάντηση αυτή θεωρήθηκε η συνένωση των πολιτικών δυνάμεων του ορθού λόγου και της προόδου, πάντα μέσα από ευρωπαϊκές ατραπούς.

Χαρακτηριστικότερη έκφραση αυτής της προσπάθειας η πρωτοβουλία των 58, για την πρόσκληση όλων των παραπάνω πολιτικών δυνάμεων, οποία όμως δεν κατόρθωσε να τελεσφορήσει εξαιτίας της ασάφειας και της διαφορετικής κατανόησης των στόχων της ανάμεσα στα μέλη της.  

Υπήρξε όμως ένα πρώτο βήμα. Που οδήγησε αυτό εν όψει των ευρωεκλογών;

Κατ΄ αρχήν αποδείχθηκαν προς ώρας ανυπέρβλητα τα όρια ανάμεσα στις δυο βασικές κεντρώες – κεντροδεξιές φιλελεύθερες δυνάμεις της χώρας, οι οποίες και προχώρησαν στη δημιουργία  δικού τους εκλογικού συνασπισμού, και στις δυνάμεις που χαρακτηρίζονται κύρια από σοσιαλδημοκρατικές και αριστεροφιλελεύθερες απόψεις. Παρ΄ ότι η σύμπτωση σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κοινωνικού φιλελευθερισμού είναι μεγάλου βαθμού, οι διαφορές στην οικονομική πολιτική και στο βαθμό αποδοχής ενός οικονομικού φιλελευθερισμού αποδείχθηκαν καθοριστικές. Μα, θα πει κανείς, είναι αυτός αρκετός λόγος, για να μην υπάρχει σύμπραξη εν όψει των ευρωεκλογών; Τελικά αποδεικνύεται πως ναι, ιδιαίτερα όταν αυτή η συμπαράταξη θα πρέπει να αποφασίσει υπό την αιγίδα ποιού ευρωπαϊκού κόμματος θα μπει. Δημιουργήθηκαν λοιπόν οι Γέφυρες για τον Γκυ Φερχόφσταντ και καλή τους επιτυχία.

Από την άλλη μεριά όμως, στο χώρο της κεντροαριστεράς, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν τόσο καλά όσο ελπίζαμε εμείς όλοι που μιλούσαμε για την ένωση της κεντροαριστεράς. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν τρεις βασικές εκλογικές παρατάξεις οι οποίες διεκδικούν την ψήφο του κεντροαριστερού, σοσιαλδημοκρατικού, και αριστεροφιλελεύθερου χώρου, αυτού ακριβώς στον οποίον οι 58 απεύθυναν κάλεσμα για την ένωσή του.

Ο πρώτος χώρος είναι η ΔΗΜΑΡ και οι Συνεργαζόμενοι με αυτήν. Η ΔΗΜΑΡ είναι η πολιτική απογοήτευση της περιόδου από την οποία εξερχόμαστε. Έχοντας κατακτήσει ήδη από τις προηγούμενες εκλογές τον ρόλο του προοδευτικού αριστερού υπεύθυνου πόλου δε μπόρεσε να τον υπερασπιστεί στην πράξη. Δυστυχώς κυριάρχησαν οπισθοδρομικά παλαιοαριστερά σύνδρομα, τα οποία κυριάρχησαν στην ηγετική ομάδα που χάρασσε την πολιτική της. Με έναν άκρατο αριστεροδημοκρατικό βερμπαλισμό και ουσία μηδέν, κατόρθωσε να συγκινεί μόνο όσους επιμένουν να αισθάνονται δημοκράτες αριστεροί αποκλειστικά με συναισθηματικό τρόπο. Με την αποχώρηση της από την τρικομματική κυβέρνηση συνεργασίας απέδειξε ότι δεν έχει πειστικό ρεαλιστικό πολιτικό λόγο και απευθύνεται κυρίως σε συναισθηματικά κριτήρια, τα οποία πηγάζουν από την παλιά αγαπημένη (για κάποιους) εποχή του ΚΚΕ Εσ.  από την οποία και δε λένε να ξεκολλήσουν. Η ΔΗΜΑΡ δυστυχώς προέβη σε κατ΄ επανάληψη λανθασμένες για την ενότητα της κεντροαριστεράς αποφάσεις, απορρίπτοντας κατά σειρά την πρωτοβουλία των 58, αλλά και την Ελιά, για την οποία θα μιλήσουμε αμέσως πιο κάτω. Με μια ανεξήγητη έπαρση συνέχισε να προβάλλει τον εαυτό της ως μοναδικό κεντρικό πόλο για αυτήν την ενότητα. Συνέστησε μάλιστα και μια κατ΄επίφασιν συνεργατική πρωτοβουλία κυρίως από πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ τα οποία αληθώς μετανόησαν και την αποδέχθησαν ως Μεσσία της κεντροαριστεράς, αφού πρώτα ξεπλύθηκαν στην επί της Αγ. Κωνσταντίνου κολυμβήθρα του Σιλωάμ από το μιαρό Πασοκικό παρελθόν τους. Παρελθόν που παραδόξως ακόμα βαρύνει το υπόλοιπο ΠΑΣΟΚ το οποίο παρέμεινε πιστό σε αυτό το οποίο είχε συμφωνηθεί την επομένη των εκλογών και παρέμεινε να δώσει τη μάχη του μέσα από την κυβέρνηση.

        Η ΕΛΙΑ, τώρα, εμφανίστηκε, θα λέγαμε,  σα μια φυσική μετεξέλιξη της πρωτοβουλίας των 58. Όσα από τα στελέχη της πρωτοβουλίας παρέμειναν πιστά στην προσκλητήρια διακήρυξή της, και μετά την αποδοχή της από το ΠΑΣΟΚ και άλλα μικρότερα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και δυνάμεις, προχώρησαν στην δημιουργία της κοινής εκλογικής παράταξης. Οι Ευρωεκλογές αποτελούν ορόσημο για την πορεία της ενωμένης κεντροαριστεράς, καθότι ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα θα αποτελέσει μια σοβαρότατη ένδειξη ότι η αυτή η προσπάθεια μπορεί να προχωρήσει.

Ένας τρίτος παίκτης ο οποίος εμφανίστηκε για να καλύψει την απογοήτευση κάποιων από την εξέλιξη της πρωτοβουλίας των 58 είναι το Ποτάμι.  Αυτό αποτελεί ένα νέο φαινόμενο για την πολιτική σκηνή και εμφανίζει κάποιες ιδιαιτερότητες σε σχέση με τους παλαιότερους εκλογικούς σχηματισμούς. Το πρώτο και κύριο χαρακτηριστικό του είναι η «επικοινωνιακή» του προέλευση. Δημιούργημα πνευματικό και δημιουργικό ενός κατά τεκμήριο καλού δημοσιογράφου ανεδύθη σα νεράιδα στη λίμνη. Με το λαμπυρίζον μαγικό του ραβδάκι κάλεσε κοντά του ομάδες ανθρώπων κατά κύριο λόγο δυο προελεύσεων. Πρώτον όσους από τους ανθρώπους είχαν υποστηρίξει την πρωτοβουλία των 58, αλλά στην ουσία έλπιζαν, στη συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ σε αυτήν, ώστε να αποτελέσει το αντίπαλο δέος στο ΠΑΣΟΚ, και δεν επέστρεψαν στη ΔΗΜΑΡ. Δεύτερον όσους από τους ανθρώπους δεν είχαν καν υποστηρίξει την πρωτοβουλία των 58, εξ αιτίας κατά κύριο λόγο της κλήσης του ΠΑΣΟΚ σε αυτήν, και οι οποίοι είχαν υποστηρίξει τη ΔΗΜΑΡ στη γέννησή της, αλλά είχαν διακρίνει από νωρίς τα παλαιοαριστερά αντανακλαστικά της και είχαν διαχωρίσει από νωρίς τη θέση τους.  

Κύριο χαρακτηριστικό του ποταμιού είναι η έλλειψη οργανωμένων διαδικασιών, θέσεων, δημοκρατικής ανάπτυξης κλπ κλπ. Κατά καιρούς προβάλλονται ως θέσεις του Ποταμιού μεμονωμένα οι θέσεις των επιφανών στελεχών του, οι οποίες όμως ήταν πάντα γνωστές και πάντα σεβαστές και αποδεκτές στον ευρύτερο κόσμο της κεντροαριστεράς. Οι θέσεις όμως αυτές δεν είναι αποκρυστάλλωμα εσοκομματικών διαδικασιών και διεργασιών και έτσι τίθενται εν αμφιβόλω στο κατά πόσο εκφράζουν το συγκεκριμένο νεόκοπο πολιτικό μόρφωμα. Αν ληφθούν υπ’ όψη σε συνάρτηση με τις απίστευτες κοινοτοπίες και σιβυλλικές ρήσεις του ιδρυτή του κόμματος, τις οποίες εκφράζει στις συγκεντρώσεις που πραγματοποιεί, μπορεί κανείς σε δεύτερο επίπεδο να διαπιστώσει την έλλειψη συνοχής. Το Ποτάμι  στην ουσία λειτουργεί σα ένα dream team ανένταχτων κεντροαριστερών. Το κακό είναι ότι τα dream teams συνήθως συγκροτούνται για έναν ετήσιο επετειακό αγώνα και όχι για σκληρές καθημερινές μικρές βρώμικες μάχες στο ταρτάν. Το Ποτάμι δε δείχνει ότι μπορεί να παίξει αυτόν το ρόλο. Επειδή στον κεντροαριστερό κόσμο της Ελλάδας οι Μεσσίες έχουν πέραση, ήλθε απλά για να υποκαταστήσει προσωρινά τη ΔΗΜΑΡ στο ρόλο αυτό. Είναι ζήτημα χρόνου, δεδομένης της ευκαιριακής και επικοινωνιακής γέννησής του να απογοητεύσει τα στελέχη του, πολλά από τα οποία εξ άλλου έχουν διακριθεί στο ρόλο του διαρκώς απογοητευμένου αριστερού φιλελεύθερου και κεντροαριστερού. Στο μέσο διάστημα όμως θα έχει καταφέρει ένα καίριο κτύπημα στο ουσιαστικό εγχείρημα της ΕΛΙΑΣ για την ενωμένη κεντροαριστερά.

Τα δυο από τα τρία κόμματα έχουν δηλώσει ότι τάσσονται στην Ευροσοσιαλιστική ομάδα του Μάρτιν Σουλτς. Το τρίτο, το Ποτάμι δηλαδή, παίζει κρυφτούλι. Παρά τη δημόσια στήριξη του τελευταίου σε αυτό, δεν έχει ακόμα δηλώσει δημόσια σε ομάδα θα ενταχθεί.

Υποψηφίους Ευρωβουλευτές και τα τρία κόμματα διαθέτουν υψηλού επιπέδου, ανεβάζοντας τον ανταγωνισμό σε αυτόν τον τομέα.

 Οι προφάσεις εν αμαρτίαις όμως και από τα δυο αντίπαλα κόμματα του κεντροαριστερού χώρου, τη ΔΗΜΑΡ και το Ποτάμι, εναντίον του κύριου παράγοντα της ΕΛΙΑΣ, του ΠΑΣΟΚ και συγκεκριμένα του αρχηγού του, δεν μπορούν να ληφθούν σοβαρά  υπ΄ όψη, από κάποιον ρεαλιστή εκτιμητή της πολιτικής κατάστασης. Οι όροι της πραγματικότητας στέκουν επιβλητικά μπροστά μας, και όποιος θέλει ενότητα δε μπορεί να προβάλλει ως απαιτούμενο όρο την ανανέωση. Η ανανέωση θα έρθει μέσα από την ενότητα, διότι η ενότητα είναι που θα διαμορφώσει τους νέους συσχετισμούς. Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό απλά κωλλυσιεργεί, και στην ουσία υποσκάπτει τον στόχο της ενότητας.

        Να, λοιπόν, ποια είναι η δεύτερη σημασία της ψήφου στις Ευρωεκλογές, σε σχέση με το πολιτικό πείραμα που μπήκε σε εφαρμογή από πέρσι, και έθεσε ως prova generale το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Να λοιπόν γιατί η ψήφος στην Ελιά σε αυτές τις Ευρωεκλογές έχει ιδιαίτερη δυναμική, και είναι καθοριστική για τις εξελίξεις στο χώρο της φιλελεύθερης αριστεράς, στο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, στο χώρο της κεντροαριστεράς.

Πέντε συμπεράσματα "στα πεταχτά" από τον πρώτο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών του 2014

Α) United we stand, divided we fall.

Όπου η κεντροαριστερά εμφανίστηκε διασπασμένη, επρώτευσε ο δεξιός υποψήφιος. Αντιθέτως, όπου η κεντροδεξιά εμφανίστηκε διασπασμένη, πρώτος σε ψήφους αναδείχθηκε ο υποψήφιος ο οποίος υποστηριζόταν από την κεντροαριστερά.Εάν δε, υποστηριζόταν και από τις ευρύτερες δυνάμεις του φιλελεύθερου κεντρου, ακόμα καλύτερα. Στις περιοχές δε όπου υπήρχε διάσπαση εκατέρωθεν (Δ. Ζωγράφου πχ) η πρωτιά ανήκει στον υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ.

Β) Αδιαμφισβήτητος – Χαρισματικός ηγέτης

Δοθέντων των παραπάνω  προκύπτει αδήριτη πλέον η ανάγκη για τη συσπείρωση της κεντροαριστεράς. Τι είναι αυτό που την εμποδίζει  όμως έως τώρα; Ας διδαχθούμε όμως από το παράδειγμα Μπουτάρη – Καμίνη.Το ότι επροτάθησαν (και ουχί αυτοεπροτάθησαν εδώ που τα λέμε)  ως πολιτικά άσπιλες προσωπικότητες στην ηγεσία του πειράματος  αποτέλεσε τη λυδία λίθο για τη δημιουργία και επιτυχία του.

 Όταν βρεθεί  λοιπόν ένας αντίστοιχος ηγέτης για όλη την κεντροαριστερά τότε η προσπάθεια θα αρχίσει να αποδίδει καρπούς. Κάποιοι λένε ότι ο ηγέτης αυτός έχει βρεθεί στο πρόσωπο του Θεοδωράκη. Δεν το συμμερίζομαι. Ας παίξουμε το παιχνίδι των περιοδικών «βρείτε τις οκτώ διαφορές» μεταξύ Καμίνη και Θεοδωράκη και θα καταλάβουμε το γιατί.

Γ) Η ακραία ψήφος διαμαρτυρίας.

Τη Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ δεν τους πειράζει τίποτα πλέον. Σταθεροποιούνται με αυξητικές τάσεις. Είναι ανησυχητικό; Για το ΚΚΕ όχι προς ώρας.  Τη Χρυσή Αυγή όμως την κουβαλάμε στο πολιτικοκοινωνικό μας DNA. Πάντα υπήρχε. Επί δεκαετίες ήταν σε καταστολή, ξύπνησε όμως και ανέλαβε δράση στο συλλογικό θυμικό μας επιρρεάζοντας τις αποφάσεις μας.

Πρέπει να προσπαθήσει πολύ κανείς για να βρει πολιτικούς οι οποίοι στο λόγο τους δεν περιέχουν στοιχεία τα οποία, μέσα σε ένα φάσμα ευρύτερων επιλογών, καθιστούν λογικές (rationalize) και επιλογές  οι οποίες προτείνονται από τη Χρυσή Αυγή.  Ο κόσμος αυτό, μπορεί να μην το αντιλαμβάνεται σε πρώτο επίπεδο αναλύοντάς το, το αντιλαμβάνεται όμως υποδόρια, μέσω συναισθηματικής νοημοσύνης. Από ένστικτο λοιπόν οδηγείται στην πιο veritable λύση.

Ας μη γελιόμαστε. Το δηλητήριο που θα σκοτώσει το φασισμό μέσα μας, μέσα στην κοινωνία μας, είναι η ενδυνάμωση των δημοκρατικών φιλελεύθερων θεσμών. Η πίστη σε αυτούς, στην απολυτότητα των διεξόδων που προσφέρουν. Κάθε πολιτικός λόγος ο οποίος περιέχει ανάμεσα στις γραμμές την αμφισβήτηση σε αυτούς ουσιαστικά προσφέρει έδαφος στη Χρυσή Αυγή.

Δ) Πιο καλή η μοναξιά;

Οι δυνάμεις οι οποίες θα μπορούσαν να ενταχθούν σε ένα ευρύτερο πλαίσιο συνεργασιών αλλά έφαγαν τα μούτρα τους θέλοντας να μετρήσουν μόνες τους τις δυνάμεις τους. Πιο ΔΗΜΑΡ πεθαίνεις. Η έπαρση και η αλαζονεία είναι κακός σύμβουλος. Αναζητήστε δήλωση Κακουλίδη σε ΝΕΡΙΤ το βράδυ των εκλογών περί απόρριψης Οικονόμου και επιλογής Γιαννακάκη (Παρά τρίχα αρνητικά ποσοστά…)

Ε) Απλή Αναλογική

Η Αριστερά επί τόσες δεκαετίες δεν έκανε μόνο λάθη. Είχε και σωστές θέσεις. Ας έχουμε υπ΄ όψη μας στην Αριστερά ανήκαν οργανωτικά πάρα πολλοί από τους νυν υποστηρικτές της κεντροαριστεράς και του αριστερού και σοσιαλιστικού φιλελευθερισμού.

Είμαι απολύτως υπέρ της καθιέρωσης της απλής αναλογικής, μιας ιστορικής και πάγιας θέσης της Αριστεράς . Χρειάστηκε να φτάσει ο κόμπος στο χτένι, και να έρθουν τα πάνω κάτω, για να μπορέσει ο πολιτικός κόσμος να μπει σε μια λογική κυβερνητικών συνεργασιών. Αυτό θα μπορούσε να έχει επισπευσθεί με ένα πραγματικά αναλογικό εκλογικό σύστημα. Τα δικομματικά διλήμματα όμως, με βάση τα οποία φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, στην πελατειακή διαφθορά, δε μας άφηναν.

Το τραγικό είναι όμως ότι και τώρα υπάρχουν φωνές οι οποίες φωνάζουν για εκλογικά μέτρα τα οποία θα δίνουν ισχυρές κυβερνήσεις. Στην ουσία αποτελούν φωνές που καλούν για επιστροφή στο παλαιό πολιτικό καθεστώς του ανεξέλεγκτου δικομματισμού.

Αν είναι κάτι που πρέπει να μας μείνει από αυτήν την περιπέτεια είναι η κουλτούρα της πολιτικής συνεργασίας, και του διαλόγου. Και αυτόν μόνο η απλή αναλογική μπορεί να τον καλλιεργήσει. Βλέπουμε ότι σιγά, πολύ σιγά, αλλά σταθερά οι οπισθοδρομικές πολιτικές φωνές καθίστανται όλο και πιο αναξιόπιστες. Ας μη μας φοβίζει λοιπόν η δήθεν «ακυβερνησία» την οποία επικαλούνται ορισμένοι, οι οποίοι απλά θέλουν να κυριαρχήσουν και πάλι στην πολιτική σκηνή.  Μόνο η απλή αναλογική προάγει την κουλτούρα του διαλόγου και των συνεργασιών.

traveller...: Αριστερός Χρονογράφος: Τίτλοι τέλους για την "Επαν...

traveller...: Αριστερός Χρονογράφος: Τίτλοι τέλους για την "Επαν...: Αριστερός Χρονογράφος: Τίτλοι τέλους για την "Επανάσταση των Ρόδων" :             Προερχόμενη η Γεωργία από δυο πολέμους μέσα στην...

Η Άννα και οι ευθύνες της.

Το γυναικείο όνομα «Άννα» ανέκαθεν προκαλούσε μια μελαγχολία στη σύγχρονη Ελληνική γραμματεία. «Είδα την Άννα κάποτε», «Άννα, δεν είναι η βροχή», «Αχ, Αννούλα του χιονιά» και πάει λέγοντας…

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που αυτό το όνομα επελέγη  από τον Ν.Ξ. για την, τεσσαράκοντα Μαΐων, εγκαταλελειμμένη από τη ζωή γραία, η οποία κατέστη απόλυτο έρμαιο της «απορρύθμισης της εργασίας».

Κατ΄ αρχάς να σημειώσουμε ότι άλλοι στα σαράντα τους ξεκινάν μια καινούρια ζωή. Προϋπόθεση βέβαια για να κάνει κανείς κάτι τέτοιο είναι να διαθέτει την απαραίτητη όρεξη. Και αυτό συμβαίνει όταν ζει βασισμένος στις δικές του δυνάμεις και έχει πίστη σε αυτές.

Και αυτό είναι το πρόβλημα. Επί δεκαετίες, γενιές και γενιές εργατικού δυναμικού είχαν εθιστεί στο βόλεμα, στη μη παραγωγική εργασία, και στην πλήρη έλλειψη στόχων.

Η συγκεκριμένη Άννα το έφερε η μοίρα να είναι γόνος δύο δημοσίων υπαλλήλων. Έχει εγγραφεί από μικρή στο DNA της ότι βρέξει χιονίσει, κάθε πρώτη του μηνός θα υπάρχουν δυο μισθοί που θα μπαίνουν στο σπίτι. Αυτή όμως ήταν μια επίπλαστη αλήθεια, κάτι το οποίο έγινε οδυνηρά αντιληπτό στις μέρες μας.

Η κακομοίρα η Άννα τέλειωσε φιλόλογος. Παρ΄ όλα αυτά δεν ασχολήθηκε με αυτό το οποίο τελείωσε. Αυτόματα, η δωρεάν παιδεία που της παρείχε η Ελληνική πολιτεία πετάχθηκε στα σκουπίδια. Τα λεφτά που συνεισέφερε ο Έλληνας φορολογούμενος για τις σπουδές της Άννας δεν έφεραν καμιά απολύτως παραγωγική ανταπόκριση.

Ακόμα και με αυτό το οποίο είχε κλίση, προτίμησε να ασχοληθεί επιφανειακά και διεκπεραιωτικά, χωρίς να έχει μια προσωπική βλέψη να γίνει καλύτερη και να εξελιχθεί σε αυτό. Επί δεκαπέντε χρόνια μεσαιοκατώτερο στέλεχος μιας επιχείρησης, δε θέλησε ποτέ να σπουδάσει κάτι ιδιαίτερο ώστε να μπορέσει και να είναι ανταγωνιστική, αλλά και να προσφέρει σε αυτό που αγαπά από μια ανώτερη, διευθυντική, θέση. Επί δεκαπέντε χρόνια απαρνιότανε «θέσεις πιο προσοδοφόρες» ονομάζοντας ψευδώς την έλλειψη στόχων «αγάπη για τη δουλειά» και «υπηρεσία με τον τρόπο της».

Είναι βολικό να τα ρίχνουμε όλα στην «εργασιακή απορρύθμιση». Είναι βολικό να γεμίζουμε τον κόσμο προλετάριους. Δυστυχώς όμως, στο βάθος πρόκειται για το δικό μας, προσωπικό αγώνα ενάντια στη ζωή.

Η εργασία αλλάζει μορφή. Δε θα είναι ποτέ πια όπως την ξέραμε. Βόλεμα και υπόσχεση για μια τεσσαρακονταετή ευδόκιμη εργασιακή θητεία μακαριότητας και μετά σύνταξη.

Το να ονομάζεις τη νέα κατάσταση «αποσάθρωση της εργασίας» είναι παραπλανητικό, γιατί αφήνεις να υπονοηθεί ότι υπάρχει περίπτωση η κοινωνία να ξαναγυρίσει στις παλιές φόρμουλες. Αυτό όμως είναι απατηλό και δημαγωγικό, γιατί δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί. Φευ, το πουλί πέταξε και ο αριστερός που το υποστηρίζει προσφέρει κακές υπηρεσίες.

Την Ευρώπη δεν τη φοβάμαι. Οι χώρες της έχουν τους θεσμούς, έχουν τα μέσα, αλλά πάνω από όλα έχουν τη νοοτροπία. Και ένα μεταβατικό κοινωνικό δίκτυ προστασίας είναι σε θέση να απλώσουν, αλλά και να προσαρμόσουν τα προγράμματά τους με τέτοιο τρόπο ώστε οι νεοεισερχόμενες στην αγορά εργασίας γενιές να έχουν επιτυχία στη σταδιοδρομία τους.

Το πρόβλημα είναι η χώρα μας, όπου σαράντα χρόνια κρατικοκαπιταλιστικού σοσιαλισμού έπλασαν ανθρώπους άβουλους, χωρίς διάθεση για δημιουργία και εξέλιξη μέσα από αυτήν. Έπλασαν ανθρώπους που θεωρούν ότι ο ανταγωνισμός είναι μια αθλιότητα και η αξιολόγηση βδέλυγμα.

Μια τελευταία συμβουλή για την Άννα:

Αννούλα, αν πράγματι αγαπάς τη φιλολογία, και δεν πέρασες σε αυτήν κατά τύχη, υπάρχουν τόσα παιδιά που δεν ξέρουν που τους πάνε τα τέσσερα στο σχολείο. Ξεκίνα λοιπόν κανένα ιδιαίτερο, κάνε τα να την αγαπήσουν κι αυτά, μπας και πάρουν και κανένα καλό βαθμό στο σχολείο, και ίσως και να μάθουν λίγο να σκέφτονται πέρα από τh μύτη τους. Και, αν πραγματικά είσαι καλή σε αυτό που κάνεις, και επιτυχία θα έχεις, και καμιά «εργασιακή απορρύθμιση» δε θα μπορεί να σε τρομάξει.

Πολύ φοβάμαι όμως ότι ήδη έχεις βολευτεί στο call center…