Περί του πρωτογενούς πλεονάσματος και της διανομής του

Σοβαρά τώρα…

Κάτι πρέπει να γίνει να σταματήσει αυτή η φάρσα με τη διανομή του πρωτογενούς πλεονάσματος. Διαβάζω ανακοινώσεις από κόμματα, ακούω σοβαρούς ανθρώπους να έχουν άποψη για το πώς αυτό θα πρέπει να διανεμηθεί.

Να διανεμηθεί τι; Ένα λογιστικό μέγεθος; Ένας μακροοικονομικός δείκτης;

Τα χρήματα τα οποία υποτίθεται ότι διανέμονται είναι απλά το προϊόν της υπερφορολόγησης. Ξέρετε τώρα: Εισφορά αλληλεγγύης, ΕΕΤΗΔΕ, ΕΤΑΚ, Φόρος Πολυτελούς Διαβίωσης, τέλος επιτηδεύματος και πάει λέγοντας.

Κάθε ένας από αυτούς τους φόρους είχε από τη θέσπισή του συγκεκριμένο σκοπό και στόχο. Ήταν ενταγμένος μέσα σε ένα προϋπολογισμό, σε μια μνημονιακή συμφωνία.

Για κανέναν από αυτούς τους φόρους δεν υπήρχε η ανοησία της  στόχευσης για τη δημιουργία «πρωτογενούς πλεονάσματος» και τη μετέπειτα «διανομή» του.

Το σημαντικότερο όμως είναι το πρωτογενές πλεόνασμα, όπως έχει ακούσει πλέον και ο πιο απομακρυσμένος κάτοικος αυτή τη χώρα,  δε λαμβάνει υπ΄ όψη του την εξυπηρέτηση του χρέους. Δεν είναι δηλαδή μια πραγματική συσσώρευση πλούτου προς διανομή, αλλά υπολογίζεται λογιστικά πριν από την αμοιβή του συντελεστή «δανεισμός». Ο οποίος συντελεστής ήταν καθοριστικός για τη χώρα μας την τελευταία πενταετία. Για αυτόν τον έρμο το συντελεστή έγιναν όλα: Και μνημόνια, και κρίσεις, και όλα όσα περάσαμε και περνάμε.

 Ένας λόγος δε για την ύπαρξη του πρωτογενούς πλεονάσματος, είναι τα χαμηλά επιτόκια δανεισμού τα οποία μας εξασφαλίζουν οι μνημονιακές δανειακές συμβάσεις. Τα πράγματα δε θα είναι έτσι όταν θα βγούμε από το μνημόνιο. Το πρωτογενές πλεόνασμα θα πρέπει να συντηρηθεί από την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας μας και μόνο. Τότε θα δούμε πόσα απίδια βάζει ο σάκος.

Συμπέρασμα: Το «πρωτογενές πλεόνασμα» δεν είναι πραγματικός  πλεονάζων πλούτος. Πριν δούμε λοιπόν  αν υπάρχουν πραγματικά λεφτά  να μοιράσουμε, ας φροντίσουμε την κάλυψη και αυτού, του «δανειακού» συντελεστή. Εκτός αν έχουμε σκοπό να τους φεσώσουμε εν τέλει, που δε νομίζω ότι θα έπρεπε...

Να μιλήσουμε καθαρά για την ουσιαστική συνένωση όλου του χώρου της κεντροαριστεράς ( Η ομιλία του Γ. Βούλγαρη στην ιδρυτική συνδιάσκεψη της ελιάς)

Φίλες και φίλοι είμαστε εδώ σημαδεμένοι από την πιο δραματική κρίση της Ελλάδας μετά τον πόλεμο, αλλά και ορατό πια το φως στην άκρη του τούνελ. Είμαστε εδώ στο τελευταίο στάδιο της εποχής της χρεοκοπίας και των μνημονίων, αλλά και στα πρώτα βήματα της εποχής της εθνικής ανασυγκρότησης.

Είμαστε εδώ τραυματισμένοι και ταπεινωμένοι από τη συμπεριφορά της Ευρώπης που φάνηκε συντηρητική και διαιρεμένη στην αντιμετώπιση της κρίσης. Αλλά είμαστε περισσότερο ώριμοι να αναγνωρίσουμε τις δικές μας παθογένειες, τις δικές μας ολιγωρίες και πάντως όρθιοι, δυνάμενοι να αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού μας εάν το θελήσουμε.

Είμαστε εδώ σε μια στιγμή που νομίζαμε ότι το αίτημα Ευρώπη χωρίς πόλεμο, Ελλάδα χωρίς διχασμό, ήταν μια αυτονόητη κατάκτηση. Σήμερα ανησυχούμε ξανά και θέλουμε να κατασιγάσουν οι αρχές της ακροδεξιάς και παλαιοαριστερής δημαγωγίας που καλλιεργούν ένα νέο ψυχροπολεμικό κλίμα στην ήπειρό μας. Ελλάδα χωρίς διχασμό. Θέλουμε να επεξεργαστούμε και να ξεπεράσουμε το τραύμα της εθνικής πόλωσης που γέννησε η χρεοκοπία.

Είμαστε εδώ λοιπόν αργά και βασανιστικά η Ελλάδα σαν να αποκτά τη δυνατότητα και τα μέσα να σχεδιάσει το μέλλον της, να ορίσει ρεαλιστικά τη θέση που θέλει να καταλάβει στον διεθνή ανταγωνισμό και στην ευρωζώνη όπως αυτή θα διαμορφωθεί στο άμεσο μέλλον.

Φίλοι και φίλες δεν φτάσαμε εύκολα εδώ, ούτε ήταν δεδομένο ότι θα φτάναμε. Οι περισσότεροι που είσαστε εδώ το ξέρετε καλύτερα από όλους μας. Και το ξέρουν ακόμη καλύτερα, οφείλουμε να το πούμε εμείς που δεν έχουμε τις θέσεις στο ΠΑΣΟΚ, το ξέρουν ακόμη καλύτερα τα απλά μέλη και οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ που είδαν το κόμμα τους να λοιδορείται και τη στράτευσή τους να δυσφημείτε. Σαν να σήκωσαν τις αμαρτίες όλης της μεταπολίτευσης χωρίς αναγνώριση για τις επιτυχίες.

Δεν φτάσαμε εύκολα εδώ, ούτε ήταν δεδομένο ότι θα φτάναμε. Ποιος θυμάται σήμερα τον Ρουμπινί, τον Γκρούγκμαν που μας εξηγούσαν γιατί η Ελλάδα εντός ολίγου θα έφευγε από το ευρώ. Ποιος θυμάται ότι στα μέσα του 2011 βρεθήκαμε με το ένα πόδι εκτός; Ποιος όμως ξεχνά πόση αντίσταση χρειάστηκε αυτή η παράταξη, η παράταξη της φιλοευρωπαϊκής Ελλάδας να επιστρατεύσει για να αντιμετωπίσει τη δημαγωγία των μαγικών λύσεων. Για να αντιμετωπίσει το δεξιό και τον αριστερό λαϊκισμό που παραμύθιαζαν τον κόσμο υποσχόμενοι ανέξοδες λύσεις.

Από τη μια το Ζάππειο και μια και δυο και τρεις φορές, από την άλλη πλευρά της αριστεράς πλήθος σωτήρια παραδείγματα. Μόνο που ήταν όλα ξωτικά. Ισημερινός, Αργεντινή, Βενεζουέλα, αργότερα η Κύπρος με το όχι που κράτησε μόνο μια και δυο μέρες.

Το μόνο που ξεχνούσαν ήταν ότι η Ελλάδα είναι ευρωπαϊκή χώρα. Δεν φτάσαμε εύκολα εδώ, ούτε ήταν δεδομένο ότι θα φτάναμε. Ασφαλώς δεν μιλάμε για success story και ακόμη λιγότερο θα αποδίδαμε την όποια επιτυχία στον κ. Σαμαρά. Δεν θα προτείναμε το ελληνικό μνημόνιο για φάρμακο σε άλλες χώρες, αλλά δεν θα προτείναμε και τις δημαγωγίες, την καταστροφολογία, τα ψεύδη, τις συνωμοσιολογίες του λεγόμενου αντιμνημονιακού μπλοκ στους άλλους λαούς. Από σεβασμό αν μη τι άλλο γι’ αυτούς. Και για τις θυσίες του ελληνικού λαού.

Με όλα αυτά και παρ’ όλα αυτά, η δημοκρατική Ελλάδα άντεξε και επέλεξε ορθολογικά, ίσως και λίγο από φόβο κυρίως όμως με ιστορικό ένστικτο και πατριωτικό ρεαλισμό, γιατί ο λαός μας ξέρει από την πείρα του, ότι προέδρευσε όταν έδεσε την τύχη του με διεθνείς ισχυρές συμμαχίες και όταν στο διεθνές περιβάλλον επικρατούσε η ειρήνη και η συνεργασία.

Αντίθετα σε περιόδους διεθνών κρίσεων, οδηγήθηκε σε διχασμούς και εμφυλίους. Και ζήσαμε φίλες και φίλοι τέτοιες στιγμές που η πολιτική ζωή πήρε εμφυλιοπολεμικές διαστάσεις πρόσφατα, που το δημοκρατικό κεκτημένο της μεταπολίτευσης έδειξε προς στιγμήν να χάνει από τις ακροδεξιές, ακροαριστερές και τις εν γένει αντικοινοβουλευτικές συμπεριφορές.

Τώρα που έχουμε απομακρυνθεί από αυτές, έτσι ελπίζουμε τουλάχιστον, μπορούμε να πούμε ευθέως και να το έχουμε υπόψη μας για το άμεσο μέλλον, ότι η Ελλάδα του μνημονίου περισσότερο συνέχισε και μεγέθυνε τις παθογενείς όψεις της μεταπολιτευτικής περιόδου, παρά συγκρούστηκε μαζί τους αυτοκριτικά ώστε να τις υπερβεί.

Στο επίκεντρο της συνεχιζόμενης παθογένειας βρέθηκε και βρίσκεται το νέο κομματικό σύστημα που προέκυψε στις εκλογές του ’12, στο απόγειο της απόγνωσης και της χρεοκοπίας. Στην κορύφωση της αγανάκτησης για ό,τι είχε χαθεί δικαίως ή αδίκως.

Ήταν αυτό κομματικό σύστημα περισσότερο επίλογος του παρελθόντος, παρά φύτρα του μέλλοντος. Η πιο κακή του όψη είναι ο νέος μικρός δικομματισμός Ν.Δ. – ΣΥΡΙΖΑ. Δύο κόμματα του 20% ως αυθόρμητες επιλογές αντιπροσώπευσης, που αδυνατούν να εμπνεύσουν μια πλειοψηφική δυναμική. Γιατί; Γιατί η κοινωνία το διαισθάνεται. Γι’ αυτό δεν δίνει αυτή τη δυναμική, ούτε στον έναν, ούτε στον άλλον.

Αντίθετα η κοινωνία αναπτύσσει εναλλακτικές δυναμικές. Σαν το κομματικό σύστημα μόνο εν μέρει να αντανακλά την κοινωνία. Τα παραδείγματα τα βλέπουμε. Σημαντικές κοινωνικές δυνάμεις των εργαζομένων και των μεσαίων στρωμάτων κινούνται σχεδόν αυτόνομα από τους κομματικούς συσχετισμούς.

Συνεργατικά σχήματα της κεντροαριστεράς σημειώνουν επιτυχίες σε σημαντικούς συλλόγους. Οι δήμαρχοι που προτάσσουν την πόλη και όχι το κόμμα, γνωρίζουν την κοινωνική αποδοχή. Η συσπείρωση γύρω από εμβληματικές υποψηφιότητες, όπως του Καμίνη και του Μπουτάρη είναι σημαντική.

Είναι σαφές ότι θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να ξεπεραστούν οι επιπτώσεις της κρίσης. Η κοινωνία και τα φτωχά στρώματα ζούνε το δράμα της ύφεσης. Η ανεργία θα εξακολουθήσει να είναι ψηλά τα επόμενα χρόνια. Τα οφέλη της όποιας ανάκαμψης θα αργήσουν να φτάσουν στην τσέπη των πολιτών. Παρ’ όλα αυτά πληθαίνουν τα σημάδια ότι αρχίζει μια νέα κοινωνική συνειδητοποίηση για ό,τι έγινε, για ό,τι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα.

Φίλες και φίλοι από αυτές τις διαπιστώσεις ξεκίνησε η Πρωτοβουλία των 58 και η έκκληση πρόσκληση για συγκρότηση ευρείας δημοκρατικής παράταξης, ως αναγκαίας πολιτικής τομής στη νέα πολιτική φάση.

Πολιτική τομή γιατί; Γιατί ο κίνδυνος σήμερα είναι η Ελλάδα να βγει από την κρίση ίδια με την παλιά. Φτωχότερη, αλλά όχι διδαγμένη από την καταστροφή. Πολιτική τομή γιατί η κρίση πρέπει να οδηγήσει σε μια νέα εθνική αυτογνωσία, χωρίς τη κομπλεξική εθνική αλαζονεία κι αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε ενώ δεν είμαστε. Και χωρίς ντροπή γι’ αυτό που είμαστε.

Πολιτική τομή γιατί η Ελλάδα χρειάζεται την πολιτική και οργανωτική αυτονομία του τρίτου πόλου αντίπαλου και του δεξιού συντηρητισμού και του αριστερού λαϊκισμού. Σήμερα φαίνεται καθαρά ότι η δημιουργία μιας μεγάλης παράταξης στο κεντροαριστερό χώρο θα είναι μια επίπονη πολιτική προσπάθεια με επιταχύνσεις και καθυστερήσεις, με συνέχειες και τομές, με επιτυχίες και λάθη.

Το σημαντικό είναι να μείνει σταθερή στην κεντρική στόχευση. Συγκρότηση του τρίτου πόλου που θα ενώσει το χώρο και θα φέρει νέες γενιές πολιτών και πολιτικών για την ανασυγκρότηση της μεταμνημονιακής Ελλάδας.

Η Πρωτοβουλία των 58 θα είναι σταθερή δυναμική, δύναμη παρακίνησης γι’ αυτή ακριβώς την ενότητα. Παρούσα στο πολιτικό τοπίο και μετά τις ευρωεκλογές. Από την αρχή είπαμε ότι πρόθεση είναι η αλλαγή με σταθερότητα. Η πολιτική και κυβερνητική σταθερότητα με όλο τον αναγκαίο κοινοβουλευτικό έλεγχο είναι απαραίτητος όρος για την ομαλή έξοδο από την κρίση τους επόμενους μήνες.

Και έχει σημασία να το επαναλάβουμε σήμερα. Δεν είμαστε στο 2012 για να αναρωτιόμαστε. Είμαστε στο τέλος μιας δραματικής περιόδου για την Ελλάδα. Τώρα πια κυβερνητική σταθερότητα σημαίνει τέλος η τρόικα, τέλος τα μνημόνια, όπως τα γνωρίσαμε, διαπραγμάτευση του χρέους από καλύτερες θέσεις. Κανένας δεν μπορεί να κλωτσήσει εύκολα την καρδάρα με όσο γάλα με τόσο κόπο που έχει μαζευτεί.

Μπορούμε όμως να αντιστρέψουμε τη ματιά. Αν ήταν εγγυημένη η κυβερνητική σταθερότητα, θα μπορούσαν η πολιτική κινητοποίηση και οι πολιτικές πρωτοβουλίες που είναι πλέον απαραίτητες για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς, να γίνουν πιο ανοιχτές, πιο τολμηρές και πιο ριζοσπαστικές.

Φίλες και φίλοι είμαστε εδώ παρόντες για την Ευρώπη και την Ελλάδα. Για να στηρίξουμε ενεργά τον αγώνα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών και την υποψηφιότητα του Μάρτιν Σουλτς. Στεκόμαστε κριτικά απέναντι στη διστακτικότητα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος που ανέχτηκε τη μετριότητα των ευρωπαϊκών επιλογών της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας και των πλούσιων χωρών του βορρά. Παραμένει όμως ο σημαντικότερος εκφραστής της προωθητικής σύνθεσης στην κατεύθυνση της αλλαγής της Ευρώπης.

Είμαστε εδώ παρόντες γιατί βλέπουμε στη Συνδιάσκεψη ένα βήμα που μπορεί να ενισχύσει τη δυναμική της ανασυγκρότησης της μεγάλης κεντροαριστεράς. Για να αποτελέσει η Ελιά Δημοκρατική Παράταξη θετικό βήμα και να ξεπεράσει τα όρια του ΠΑΣΟΚ χρειάζεται να κινηθούμε όλοι πιο συντονισμένα, πιο ενωτικά για την ανασυγκρότηση του ευρύτερου χώρου.

Όχι στο ασαφές μέλλον. Σύντομα. Η επικαιρότητα φωνάζει. Το εσωτερικό τοπίο το δείχνει. Η κοινή γνώμη το ζητά. Χρειάζεται να βάλουμε τέλος στη φάση του κατακερματισμού μετά τις ευρωεκλογές όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα.

Χρειάζεται να μιλήσουμε καθαρά για την ουσιαστική συνένωση όλου του χώρου της κεντροαριστεράς, της δημοκρατικής αριστεράς, του φιλελεύθερου κέντρου και της πολιτικής οικολογίας. Με όρους πολιτικούς, για αλλαγή με σταθερότητα, με αποκλειστικό σχεδόν τόνο στο νέο, με ρηξικέλευθες διαδικασίες, με καθαρές κουβέντες για την περίοδο της κρίσης και της χρεοκοπίας των μνημονίων, τις αιτίες, αλλά και τις ευθύνες με επίκεντρο όμως το σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης της χώρας, σε επικοινωνία με τις πιο προωθημένες επεξεργασίες του προοδευτικού ευρωπαϊσμού.

Η εκλογική επιτυχία του σημερινού εγχειρήματος, θα φέρει κοντύτερα το μεγάλο ραντεβού. Καλή επιτυχία.

EuroMaidan

Με σχετική απογοήτευση διαπιστώνω ότι η ελληνική σοσιαλδημοκρατία τάσσεται απέναντι στο euromaidan όσο το δυνατόν πιο συντηρητικά. Κρατά μια υποτιθέμενη στάση ίσων αποστάσεων, αναδεικνύοντας στην ουσία τη ρωσική και ουκρανική κυβερνητική προπαγάνδα σε αξιόπιστη πηγή.

Διαπράττει σημαντικούς αναχρονισμούς και ιστορικά σαρδάμ παραλληλίζοντας διαφορετικά ιστορικά γεγονότα σε διαφορετικούς τόπους και διαφορετικές χρονικές περιόδους της ιστορίας, καταλήγοντας έτσι σε λάθος συμπεράσματα.

Στην ουσία αποφεύγει να πάρει θέση. Να θέσει το δάκτυλο επί των τύπων των ήλων. Υπάρχουν όμως στιγμές που καλύτερα να πάρεις απόφαση και να είναι λάθος παρά να μιμείσαι τον Καϊάφα επιδεικνύοντας μια faux δικαιοσύνη. Ιδιαίτερα όταν πέφτουν κορμιά σωρηδόν. Τρομάζει κανείς σκεφτόμενος τι θέση θα έπαιρνε η σύγχρονη ελληνική σοσιαλδημοκρατία στη Γαλλική επανάσταση. Μάλλον θα την έπαιρνε στο λαιμό του ο Ροβεσπιέρος.

Κατηγορούν τους Ουκρανούς εξεγερθέντες ότι τραγουδάνε πατριωτικά τραγούδια αυτοί που στα νιάτα τους δεν άφηναν ταβέρνα για ταβέρνα που να μη τραγουδήσουν το «θα πάρω το ντουφέκι μου» και το «μαλλιά σγουρά». 

Τι σχέση έχει η πλατεία Ταχρίρ με την πλατεία ανεξαρτησίας; Η ουκρανική κυβέρνηση ήταν που συνομιλούσε με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ώσπου της τράβηξε το λουρί ο Πούτιν, και τα μάζεψε κακήν κακώς από τις συνομιλίες.

Αυτό ήταν το έναυσμα που συγκέντρωσε φιλειρηνικά στην πλατεία τον κόσμο που ευελπιστούσε μια πιο φιλοδυτική πορεία. Και ήταν η ουκρανική κυβέρνηση που τους γάζωσε με τα αυτόματα δυο βδομάδες περίπου πριν, μετατρέποντας τις διαμαρτυρίες σε αντικυβερνητική εξέγερση.

Λυπάμαι που θα σας το πω άλλες κάποιες λέξεις έχουν άλλη έννοια στην Ελλάδα , άλλη στη Δύση, και άλλη στις μετασοσιαλιστικές δημοκρατίες.

Μια τέτοια λέξη είναι η λέξη κομμουνιστής.

Άλλη μια τέτοια λέξη είναι η λέξη φασίστες. Είναι γνωστό, και όποιος βρεθεί στη Βουδαπέστη μπορεί να το επισκεφθεί όποτε θέλει, ότι στην Ουγγαρία έχουν διατηρήσει τα μνημεία των στρατιωτών τους που πολέμησαν δίπλα στο Χίτλερ. Μπορεί κανείς να επισκεφθεί τα στρατιωτικά κρησφύγετα διακοσμημένα με κέρινα ομοιώματα Ούγγρων στρατιωτών του Άξονα.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι είναι η ιστορία τους. Και ότι λειτούργησαν έτσι για να συμφιλιωθούν με τον εαυτό τους. Μακάρι να το κάναμε κι εμείς. Θα είχαμε γλυτώσει από μια πεντηκονταετία ανόητου και σκληρού πολιτικού διχασμού.

Υπάρχουν ακροδεξιοί και φασίστες οι οποίοι συμμετέχουν στο euromaidan; Βέβαια και υπάρχουν. Αφού υπάρχουν στην κοινωνία. Ας μην είμαστε υποκριτές, κι ας μην το παίζουμε παρθένες εμείς που έχουμε το φασιστικό κόμμα τρίτη πολιτική δύναμη καταγεγραμμένη στις δημοσκοπήσεις.

Υπάρχουν ακροδεξιοί και φασίστες οι οποίοι έχουν αναλογικά τον ίδιο ιστορικά ρόλο που είχε ο Ζέρβας στην αντίσταση, και ο Γρίβας στην Κύπρο.

Ας μην ξεχνάμε όμως ότι ήταν η αδιαλλαξία του Γιαννουκόβιτς που δυνάμωσε την παρουσία τους, ίσως ακούσια, αλλά ίσως και εκούσια.

Ήταν η αδιαλλαξία του Γιαννουκόβιτς, υπό την αυστηρή επιτήρηση του wanna be τελευταίου αυτοκράτορα της εποχής μας, που μετέτρεψε τις ειρηνικές φιλοευρωπαϊκές διαδηλώσεις σε εμφύλιο υπό τις ριπές των Καλασνίκοφ.

Απογοητεύομαι όταν βλέπω πόσο κοντόφθαλμη, άβουλή και αναποφάσιστη αναδεικνύεται η γερασμένη σύγχρονη ελληνική σοσιαλδημοκρατία, όταν ακριβώς πρέπει να βάλει το μαχαίρι στο κόκκαλο.

Από την άλλη βέβαια παρατηρώ ότι οι σύγχρονοι Έλληνες φιλελεύθεροι είναι πολύ πιο πρόθυμοι να πάρουν θέση υπέρ ενός λαού που κατέβηκε στα οδοφράγματα για να παλέψει για τα δικαιώματά του, και κατά ενός καθεστώτος σάπιου και υποκινούμενου από το ρωσικό ιμπεριαλιστικό μεγαλοϊδεατισμό, και αυτό με κάνει να σκέπτομαι ότι υπάρχουν ακόμα ανοικτά μυαλά και φιλελεύθερη ελπίδα στη χώρα μου.

Ομιλία του απερχόμενου Γεωργιανού Προέδρου Μ. Σαακασβίλι στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών τον Σεπτέμβριο του 2013

Κύριε Πρόεδρε,
Οι εξοχότητές σας,
Διακεκριμένοι εκπρόσωποι,

Είναι μια μεγάλη τιμή το να αντιπροσωπεύω άλλη μια φορά το αγαπημένο μου έθνος σε αυτό το βήμα. Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας, στην οποία είχα το προνόμιο να απευθυνθώ αυτήν την αίθουσα, η Γεωργία έχει εξελιχθεί από μια χρεοκοπημένη χώρα σε μια δημοκρατία αγοράς.

Έχουμε αντιμετωπίσει και ζητήματα στα οποία πήγαμε μπροστά και πισωγυρίσματα, και σημαντικές ανακαλύψεις και λάθη. Αλλά ο κόσμος μπόρεσε να διαπιστώσει τη σταθερή δέσμευση του Γεωργιανού λαού για ελευθερία.

Σας ζητώ για μια ακόμη φορά σήμερα να ακούσετε τη φωνή ενός έθνους που ξεπερνά τις πολιτικές, κοινωνικές, και θρησκευτικές διαφορές σε μια κοινή αγάπη για την ελευθερία. Μια φωνή που, παρόλα τα προβλήματα που έχουμε αντιμετωπίσει και τις προκλήσεις που πρέπει ακόμα να υπερνικήσουμε, είναι γεμάτη ελπίδα.

Και, εξετάζοντας τον κόσμο μας σήμερα, σκέφτομαι ότι υπάρχει ανάγκη γι αυτή η φωνή της ελπίδας .

Η αισιοδοξία των αρχών της δεκαετίας του '90, όταν η διάδοση των φιλελεύθερων και δημοκρατικών αξιών φάνηκε φυσική, όταν διακηρύχθηκε το Τέλος της Ιστορίας και όταν τέθηκε ως στόχος τα Ηνωμένα Έθνη να γίνουν η καρδιά και η ψυχή ενός κόσμου επιτέλους με ειρήνη, αυτή η αισιοδοξία της δεκαετίας του '90 – όταν ήμουν φοιτητής εδώ στη Νέα Υόρκη και είχα την ευκαιρία να είμαι εδώ σαν εκπαιδευόμενος στα γεμάτα αισιοδοξία Ηνωμένα Έθνη, – έχει συντριβεί από ένα κύμα απαισιοδοξίας και κυνισμού.

Ο κόσμος δεν έχει ειρήνη. Η ανθρωπότητα δεν έχει συμφιλιωθεί με τον εαυτό της. Και τα Η.Ε δεν έγιναν η ψυχή ή η καρδιά μιας ενωμένης υδρογείου.

Ο δυτικός πολιτισμός, κάποτε θριαμβευτικός, προσπαθεί τώρα να αντιμετωπίσει μια βαθιά οικονομική, κοινωνική, και διανοητική κρίση.

Στην Ανατολική Ευρώπη, οι χρωματισμένες επαναστάσεις δέχονται προκλήσεις από τις δυνάμεις τις οποίες είχαν νικήσει πριν από λίγα χρόνια.

Στη Μέση Ανατολή, οι λαμπρές εικόνες με τα ζητωκραυγάζοντα πλήθη του Καΐρου και της Τυνησίας έχουν αντικατασταθεί από τα φρικτά βίντεο των δηλητηριασμένων με αέρια παιδιών της Δαμασκού.

Υπάρχουν πολλοί και καλοί λόγοι για να μην έχουμε αυταπάτες.

Αλλά θα έπρεπε η δογματική αισιοδοξία της δεκαετίας του '90 να αντικατασταθεί από μια εξίσου δογματική απαισιοδοξία, από μια αίσθηση της παραίτησης που πνίγει την ελπίδα;

Πρέπει το γεγονός ότι η επέκταση της δημοκρατίας και της ελευθερίας αποδεικνύεται πως απαιτεί βαθιά προσπάθεια, πρέπει λοιπόν αυτό να μας οδηγήσει στο να αρνηθούμε τις πεποιθήσεις μας και τις αρχές μας;

Ήρθα εδώ σήμερα να μοιραστώ τις ελπίδες εξ ονόματος του έθνους μου, και να μιλήσω έξω εξ ονόματος του λαού της Γεωργίας ενάντια σε αυτήν την περιβάλλουσα μοιρολατρεία.

Ήρθα εδώ να απευθυνθώ σε εκείνους που αμφιβάλλουν, εκείνους που διστάζουν, εκείνους που μπαίνουν στον πειρασμό για να τα παρατήσουν.

Εάν η Δύση είναι ξεπερασμένη, τότε γιατί εκατομμύρια Πολωνοί, Τσέχοι, Εσθονοί, Ρουμάνοι, και άλλοι να λατρεύουν τόσο πολύ την ημέρα που εισχώρησαν  στο ΝΑΤΟ; Και γιατί τα εκατομμύρια Ουκρανοί, Γεωργιανοί, Μολδαβοί, και άλλοι χτυπούν απελπισμένα στις πόρτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Εάν η ελευθερία δεν είναι πλέον μοντέρνα, πώς εξηγούμε ότι η αυτοκτονία ενός άγνωστου πολίτη σε μια μακρινή Τυνησιακή πόλη έχει αλλάξει το χάρτη του κόσμου;

Όχι. Η ιστορία δεν έφτασε στο τέλος το 1989 ή το 1991 όπως ειπώθηκε και ποτέ δε θα φτάσει. Αλλά η ελευθερία είναι ακόμα η μηχανή της και ο ορίζοντάς της. Όπου, οι άνδρες και οι γυναίκες που θέλουν να ζήσουν στην ελευθερία έρχονται αντιμέτωποι από τις δυνάμεις της τυραννίας.

Η ερώτηση είναι: Πρόκειται να είμαστε δράστες ή θεατές σε αυτήν την αναμέτρηση;

Διακεκριμένοι εκπρόσωποι,

Την ώρα που μιλώ, οι ανατολικο-ευρωπαϊκές χώρες που επιδιώκουν να προσχωρήσουν στην ευρωπαϊκή οικογένεια των ελεύθερων και δημοκρατικών εθνών αντιμετωπίζουν σταθερές πιέσεις και απειλές.

Η Αρμενία έχει στριμωχτεί και έχει αναγκαστεί για να υπογράψει την Τελωνειακή Ένωση, (ΣτΜ: εννοεί με τη Ρωσία) η οποία δεν είναι προς το συμφέρον αυτού του έθνους ή προς όφελος της περιοχής μας.

Η Μολδαβία αποκλείεται, η Ουκρανία είναι κάτω από τη σταθερή επίθεση, το Αζερμπαϊτζάν αντιμετωπίζει εξαιρετική πίεση, και η Γεωργία είναι κατειλημμένη.

Γιατί; Επειδή μια παλαιά Αυτοκρατορία προσπαθεί να πάρει τα αλλοτινά σύνορά της. Και «τα σύνορα» δεν είναι πραγματικά η σωστή λέξη, από τη στιγμή που αυτή η αυτοκρατορία – είτε πρόκειται για τη ρωσική αυτοκρατορία, είτε τη Σοβιετική Ένωση, είτε τη Ρωσική Ομοσπονδία, είτε την ευρασιατική ένωση - δεν είχε ποτέ τα σύνορα. Είχε μόνο περιθώρια.

Ήρθα σήμερα να μιλήσω στο όνομα αυτών των περιθωρίων.

Αντίθετα από τα περισσότερα έθνη, η Ρωσική Ομοσπονδία δεν έχει κανένα ενδιαφέρον να έχει σταθερά κράτη γύρω της.

Γειτονικές χώρες σε σταθερή αναταραχή είναι αυτό που το Κρεμλίνο επιδιώκει. Απορρίπτει την ίδια την ιδέα των ισχυρών κυβερνήσεων στη Γεωργία, την Ουκρανία, ή τη Μολδαβία, ακόμη και αυτών που προσπαθούν να είναι φιλικές στα συμφέροντά του.

Δεν ήμουν ποτέ ισχυρός οπαδός αυτού που οι Γάλλοι ονομάζουν «La langue de bois» (ΣτΜ: επιτηδευμένη, ξύλινη γλώσσα) , αλλά καθώς η δεύτερη θητεία μου πλησιάζει προς το  τέλος της, αισθάνομαι περισσότερο απ' ό, τι πριν από την ώθηση να μιλήσω ανοικτά.

Έτσι ας είμαστε συγκεκριμένοι.

Σκέφτεστε ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν θέλει η Αρμενία να θριαμβεύσει αποφασιστικά επί του Αζερμπαϊτζάν, για παράδειγμα; Όχι. Αυτό θα καθιστούσε την Αρμενία πάρα πολύ ισχυρή και ενδεχομένως πάρα πολύ ανεξάρτητη.

Σκέφτεστε έπειτα ότι ισχύει το αντίθετο, ότι δηλαδή η Μόσχα θέλει το Μπακού για να επικρατήσει του Ερεβάν; Προφανώς όχι. Η συντελούμενη ανάπτυξη ενός εκσυγχρονισμένου, δυναμικού Αζερμπαϊτζάν είναι εφιάλτης για τους ρώσους ηγέτες.

Όχι, δεν θέλουν κανένα να επικρατήσει και η ίδια η σύγκρουση είναι ο στόχος τους, δεδομένου ότι κρατά και τα δύο έθνη εξαρτώμενα και εμποδίζει την ένταξή τους στο ευρωπαϊκό κοινό χώρο.

Σκέφτεστε ότι η εκλογική ήττα των δυνάμεων που οδήγησαν την Πορτοκαλί επανάσταση στην Ουκρανία έχει οδηγήσει το Κρεμλίνο στο να υιοθετήσει μια μαλακότερη μέθοδο σε αυτήν την χώρα;

Αντιθέτως. Μίλησα χθες στο συνάδελφό μου Βίκτορ Γιανούκοβιτς. Η κυβέρνησή του είναι κάτω από συνεχή επίθεση και πίεση από τη Ρωσία και αυτό συμβαίνει σε καθημερινή βάση μπροστά από την Ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής (Ανατολική Συνεργασία Ένωσης)  στο Βίλνιους και οι Ρώσοι ανώτεροι υπάλληλοι μιλούν τώρα ανοιχτά για το διαμελισμό αυτού του έθνους – άκουσα ακριβώς την ομιλία δύο ημέρες πριν.

Σκέφτεστε ότι το Κρεμλίνο θα συμφωνούσε να συζητήσει την αποκατοχοποίηση των περιοχών μας, Αμπχαζίας και Νότια Οσετίας τώρα που έχει αλλάξει η κυβέρνηση στην Τιφλίδα; Κάθε άλλο.

Η προσάρτηση των εδαφών της Γεωργίας από τα Ρωσικά στρατεύματα συνεχίζεται.

Χθες, οι κατακτητές έδιωξαν πάλι τους πολίτες της Γεωργίας από τα σπίτια τους και τους τα καταστρέφουν, καταστρέφουν τα χωριά, τα σπίτια και τα σπίτια των γονέων και παππούδων και γιαγιάδων τους.

Παρά τις φιλικές δηλώσεις που γίνονται από τη νέα κυβέρνηση της Γεωργίας τις τελευταίες εβδομάδες και μήνες, ο Ρωσικός στρατός συνεχίζει να προωθείται, που διαιρώντας τις κοινότητες  με τα νέα συρματοπλέγματα, που απειλούν την οικονομία μας, που κινούνται προς τη ζωτικής σημασίας σωλήνωση Μπακού-Σούψα, που πλησιάζουν όλο και περισσότερο την κύρια εθνική οδό της Γεωργίας και που βάζουν έτσι σε αμφιβολία την ίδια την ικανότητα υποστήριξης της χώρας μας.ητες  προωθεγτθοδρ

Είμαστε ένα από λίγα έθνη στην ιστορία – και είμαι πολύ υπερήφανος γι αυτό – που αντιμετωπίσαμε δυστυχώς πραγματική ρωσική επίθεση και είμαστε οι μόνοι για πολλούς αιώνες που το πολίτευμά μας και η ανεξαρτησία μας επέζησε, παρά την πραγματική επίθεση από τον ισχυρό ρωσικό στρατό περισσότερο από 100.000, παρά το ότι βομβαρδισθήκαμε με 200 αεροπλάνα και δεχθήκαμε επίθεση από το Ρωσικό στόλο Μαύρης Θάλασσας και τις δεκάδες χιλιάδες μισθοφόρους.

Το πολίτευμά μας και η ανεξαρτησία μας έχουν επιζήσει ενάντια σε όλα αυτά τα πράγματα. Αλλά μην διακινδυνεύσουμε να τα χάσουμε τώρα σε περίοδο ειρήνης. Επιζήσαμε επειδή είμαστε ενωμένοι, επιζήσαμε επειδή ο κόσμος ήταν με μας. Ελπίζω ότι ο κόσμος θα μείνει με μας όταν εφαρμόζεται αυτή η πίεση σε μας.

Ήρθα εδώ στο όνομα του λαού της Γεωργίας να ζητήσω από σας, τη διεθνή κοινότητα, να αντιδράσει έντονα σε αυτήν την επιθετικότητα και να μας βοηθήσει για να βάλουμε ένα τέλος στη ρωσική προσάρτηση του εδάφους μας.

Η εχθρότητα του Βλαντιμίρ Πούτιν και της ομάδας του προς την κυβέρνηση της οποίας είχα το προνόμιο να ηγούμαι για σχεδόν μια δεκαετία δεν βασίστηκε στις προσωπικές έχθρες ή τις πολιτιστικές παρανοήσεις.

Οποιαδήποτε τέτοια ερμηνεία θα ήταν μόνο ένα προπέτασμα καπνού. Ο προκάτοχός μου, ο πρόεδρος Σεβαρντνάτζε, προήλθε από την υψηλότερη σοβιετική νομενκλατούρα. Επέστρεψε στην εξουσία στη Γεωργία με την άμεση ρωσική βοήθεια στη δεκαετία του '90, μέσω ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος. Ήταν διάσημος για τις σοβιετικές διπλωματικές δεξιότητές του αντίθετα από μένα. Και όμως, η Ρωσία υπονόμευσε συνεχώς την εξουσία του και προσπάθησε ακόμη και να τον δολοφονήσει αρκετές φορές.

Δεν πρόκειται για τον Γκαμσαχούρντια – τον πρώτο Πρόεδρο της Γεωργίας, τον Σεβαρντνάτζε, τον Σαακασβίλι, ή τον τώρα πρωθυπουργό Ιβανισβίλι.

Αυτά τα ονόματα πραγματικά δεν έχουν τόση σημασία όταν διακυβεύονται τόσα πολλά. Πρόκειται για τη δυνατότητα ή όχι αληθινού πολιτεύματος στη Γεωργία, και πιο πέρα.

Γιατί; Επειδή οι τρέχουσες Ρωσικές αρχές ξέρουν πολύ καλά ότι μόλις κτιστούν ισχυροί θεσμοί στην Ουκρανία, τη Γεωργία, τη Μολδαβία, ή οποιοδήποτε άλλο μέρος, μόλις προκύψουν κράτη που λειτουργούν τέτοιοι θεσμοί, τα εν λόγω κράτη θα απεικονίσουν και θα επιβάλουν τη θέληση των λαών τους, η οποία πρόκειται να γίνει πλήρως ανεξάρτητη και να κινηθεί προς την Ευρώπη.

Η εμπειρία των επιτυχημένων μεταρρυθμίσεων της Γεωργίας και η δημιουργία ενός λειτουργικού κράτους θεωρήθηκε επομένως ένας ιός. Ένας ιός που θα μπορούσε να μολύνει ολόκληρη την μετα-σοβιετική περιοχή. Γίναμε η λιγότερη διεφθαρμένη χώρα στην Ευρώπη, ο πρώτος αριθμός παγκοσμίως σε μεταρρυθμίσεις σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, ένα από τα καλύτερα μέρη για επιχειρήσεις η, από περισσότερο, λιγότερο εγκληματική χώρα στην Ευρώπη ,και αυτός ήταν ο ιός που έπρεπε να αποβληθεί, με κάθε πιθανό μέσο.

Αυτός είναι ο λόγος που το έθνος της Γεωργίας έχει υποστεί έναν αποκλεισμό, έναν πόλεμο, μια εισβολή, και μια κατοχή – όλα από το 2006.

Αλλά κι αυτός είναι επίσης ο λόγος που η αντίσταση του λαού της Γεωργίας και η ανθεκτικότητα της Γεωργιανής δημοκρατίας είναι εξέχουσας σπουδαιότητας για την ολόκληρη περιοχή.

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Οι προσπάθειες να πάει πίσω η πρόοδος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή μας – πρόοδος βασισμένη στη θέληση των ανθρώπων μας – γίνονται όλο και πιο έντονες.

Αυτές οι προσπάθειες έχουν ένα όνομα: Ευρασιατική Ένωση.

Με αρρωσταίνει να μιλά ο αξιωματούχος της KGB, Βλαντιμίρ Πούτιν στον κόσμο για την ελευθερία, τιμές και δημοκρατία – αυτό είναι τα πράγματα που μπορεί λιγότερο να κάνει στον κόσμο. Ένας δικτατορικός ηγέτης μιας από τις τελευταίες ακόμα αυτοκρατορίες.

Αλλά αυτό το νέο σχέδιο είναι πολύ πιο επικίνδυνο από τις διαλέξεις του.

 Η Ευρασιατική Ένωση έχει διαμορφωθεί ως εναλλακτική λύση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έχει παρουσιαστεί από το Βλαντιμίρ Πούτιν ως κύριο πρόγραμμα της νέας προεδρίας του – η νέα Ρωσική αυτοκρατορία.

Επειδή η Ευρωπαϊκή και Ευρωατλαντική ολοκλήρωση χρειάζεται πολύ χρόνο και απαιτεί τεράστιες προσπάθειες, επειδή υπάρχουν στιγμές που ίσως σκεφτείτε ότι ακολουθείτε έναν αντικατοπτρισμό, επειδή οι απειλές γίνονται τόσο ισχυρές, οι πιέσεις τόσο άμεσες, ενώ οι υποσχέσεις φαίνονται μέχρι στιγμής μακριά, μερικοί άνθρωποι στην περιοχή μας ίσως πέσουν θύματα της κούρασης και αναρωτηθούν: Γιατί όχι;

Σήμερα, θέλω ακριβώς να εξερευνήσω αυτό το «γιατί όχι;»

Πολύ περισσότερο απ' ότι με μια επιλογή εξωτερικής πολιτικής ή διεθνών συμμαχιών, τα έθνη μας έρχονται αντιμέτωπα με μια επιλογή κοινωνίας, μια επιλογή ζωής.

Οι άνθρωποί μας πρέπει να αποφασίσουν εάν δέχονται να ζουν σε έναν κόσμο φόβου και εγκλήματος. Έναν κόσμος στον οποίο οι διαφορές θεωρούνται ως απειλές και μειονότητες ως σάκοι του μποξ. Έναν κόσμο στον οποίο οι αντίπαλοι αντιμετωπίζουν επιλεκτική δικαιοσύνη ή χτυπήματα. Έναν κόσμο, οι αγαπητοί φίλοι μου, τον οποίο  όλοι ξέρουμε πολύ καλά στην περιοχή μας μιας και είναι ο κόσμος από τον οποίο προερχόμαστε.

Η Ευρασιατική ένωση είναι μαζί και το πρόσφατο παρελθόν μας και το μέλλον που διαμορφώνεται για μας από μερικούς αξιωματούχους , πρώην καγκεμπίτες, στη Μόσχα.

Στη αντίθετη πλευρά, οι αναβιωμένες παραδόσεις μας, και οι παλαιές φιλοδοξίες αιώνων. μας οδηγούν προς έναν άλλο κόσμο που λέγεται Ευρώπη.

Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι κάθε άλλο παρά ιδανικές και εκεί επίσης, μπορείτε να έχετε φόβους, αμφιβολίες, θυμούς, ακόμη και έχθρες. Αλλά εκεί, η αξιοκρατία επικρατεί του νεποτισμού, η ανοχή είναι θεμέλιο της δημόσια ζωής, οι τρέχοντες αντίπαλοι είναι οι μελλοντικοί υπουργοί και όχι οι φυλακισμένοι ή οι εχθροί που θα κτυπηθούν.

Η επιλογή - όταν τίθεται όπως αυτή - είναι τόσο προφανής για τους ανθρώπους της Ανατολικής Ευρώπης που μερικοί επιτελικοί του Κρεμλίνου – καλούνται «politechnologists» (ΣτΜ: νεορωσικός όρος για  γεωπολιτικούς σπεσιαλίστες υψηλού επιπέδου) – έχουν αποφασίσει να κρύψουν την αλήθεια και έχουν σχηματίσει ψέμματα τα οποία διαδίδουν σε όλη την Ουκρανία, τη Γεωργία, τη Μολδαβία και πολλά άλλα μέρη.

Τα φερέφωνά τους στις αντίστοιχες χώρες μας – αυτή η συνειδητή ή ασυναίσθητη 5η Φάλαγγα – ταυτίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση με την καταστροφή των οικογενειακών αξιών, της διάβρωσης των εθνικών παραδόσεων και της προώθησης των ομοφυλόφιλων και λεσβιών, που (ΣτΜ: δήθεν) υπονομεύουν τις παραδοσιακές θρησκείες μας.

Κατά παράξενο τρόπο, τα τελευταία χρόνια και πιο πολύ κατά τους τελευταίους μήνες, ακούμε στην Τιφλίδα, το Κίεβο, ή το Κισίνεφ την ίδια άσχημη μουσική που ενορχηστρώθηκε αρχικά στη Μόσχα, ακούμε δηλαδή ότι οι παραδόσεις μας καταρρέουν υπό την επήρεια της Δύσης, ότι οι Χριστιανικές γιορτές θα αντικατασταθούν από τα εκδηλώσεις ομοφυλοφιλικής υπερηφάνειας (gay pride), και οι εκκλησίες μας από τα πολυπολιτισμικά πάρκα Disneyland, ακούμε ότι απειλείται η ορθόδοξη ταυτότητά μας.

Και , καταλήγοντας εν τέλει, ακούμε ότι μοιραζόμαστε με τους προηγούμενους αφέντες μας έναν κοινό σεβασμό της ευπρέπειας και των παραδόσεων.

Είμαστε τόσο αφελείς ώστε να πιστέψουμε αυτά τα ψέματα του Πούτιν και των άλλων, όπως  έκαναν οι άλλες γενεές, επιτρέποντας έτσι να μας κλέψουν την κυριαρχία μας;

Είμαστε τόσο άδικοι προς τους προγόνους μας ώστε να σκεφτούμε ότι η μνήμη τους θα τιμώταν από επιθέσεις στα μουσουλμανικά τεμένη ή από μερικά πογκρόμ; Είμαστε τόσο απληροφόρητοι για την ιστορία μας ώστε να επιτρέπουμε την ατελείωτη επανάληψή της;

Ακούμε την ψεύτικη μουσική της ορθόδοξης αδελφοσύνης που τραγουδιέται από τους Ρώσους ιμπεριαλιστές, και δε μπορούμε να ακούσουμε την αληθινή φωνή του πατριάρχη Kirion, που δολοφονήθηκε, ή την αιώνια φωνή του πατριάρχη Ambrosi Khelaia, ο οποίος βασανίστηκε για ημέρες και εβδομάδες μόνο και μόνο επειδή απευθύνθηκε στη διάσκεψη της Γενεύης ενάντια στην εισβολή της χώρας του; Και είπε στους Ρώσους ανακριτές του: «Μπορείτε να έχετε το σώμα μου, η σάρκα μου, αλλά δεν θα έχετε ποτέ την ψυχή μου.» Είμαστε τόσο κουφοί που δεν ακούμε τις φωνές των σκοτωμένων επισκόπων και των ιερέων, που βασανίστηκαν από τους Ρώσους ιμπεριαλιστές και τους Ρώσους κομμουνιστές; Είμαστε τόσο αμόρφωτοι που δεν θυμόμαστε ποιος έχει ξαναβάψει τις εκκλησίες μας και έχει σβήσει τις ιερές νωπογραφίες μας;

Είμαστε τόσο τυφλοί σήμερα για να μη δούμε την καταστροφή των εκκλησιών μας από τους ίδιους ανθρώπους, οι οποίοι έσβησαν τις εκκλησίες μας μέσα στα τώρα κατεχόμενα εδάφη;

Πρέπει να γνωρίζουμε την ιστορία μας. Και η ιστορία μας μάς διδάσκει ότι η ανοχή είναι η βάση για την κυριαρχία στην περιοχή μας. Δεν είναι μόνο ένα ηθικό καθήκον. Είναι ένα ζήτημα εθνικής ασφάλειας.

Πρέπει να ξέρουμε την ιστορία μας για να καταλαβαίνουμε ότι η ίδια παλαιά ιμπεριαλιστική αρχή – «διαίρει και βασίλευε» – εφαρμόζεται σήμερα όπως και δύο αιώνες πριν.

Εξετάζοντας την περιοχή μας σήμερα, εκείνοι που έχουν κάποια γνώση της Καυκάσιας ιστορίας ίσως θυμηθούν την αιματοχυσία μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν του 1905, η οποία δημιουργήθηκε κατευθείαν από τη τσαρική διοίκηση, και να την συγκρίνουν με την αρχή της σύγκρουσης στο Karabakh στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Ο ρωσικός στρατός ήταν παρών με πολύ πλήθος… και ο πόλεμος άρχισε και αυτοί βοηθούσαν και τις δύο πλευρές, αναμοχλεύοντας στην πραγματικότητα τη σύγκρουση.

Ίσως θυμηθούν - όπως θυμάμαι εγώ πάρα πολύ καλά - την αρχή του πολέμου στη Γεωργιανή περιοχή της Αμπχαζίας στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν οι παραστρατιωτικές ομάδες της Γεωργίας έπαιρναν τα όπλα τους από τα ίδια ρωσικά στρατεύματα που στην πραγματικότητα οδηγούσαν, κατεύθυναν, βοηθούσαν την Αμπχαζιανή πολιτοφυλακή να βομβαρδίζει το έδαφος της Γεωργίας και έφερναν  Τσετσένους μισθοφόρους προκειμένου να σκοτώσουν οποιαδήποτε μορφή αλληλεγγύης μεταξύ των εθνών του Βόρειου και του Νότιου Καύκασου.

Ακριβώς όπως έστελναν – για τον ίδιο λόγο – περισσότερους από έναν αιώνες πριν από – Γεωργιανούς αξιωματικούς στην πρώτη γραμμή των πολέμων τους ενάντια Τσετσένων, Ινγκουσίων ή Νταγκεστάνων.

Θα μπορούσαμε επίσης να κοιτάξουμε και σε άλλα σύνορα ανά τους καιρούς, θα μπορούσαμε να δούμε την Πολωνία ή την Ουκρανία, και θα βλέπαμε παντού τις ίδιες εικόνες. Παντού η αυτοκρατορία έχει αναφλέξει τις σχέσεις μεταξύ των υποταγμένων ανθρώπων και τους έχει χωρίσει με έναν τοίχο φανατικού ανταγωνισμού.

Δυστυχώς το κατάφερνε. Αλλά αυτό που είναι ακόμα πιο δυστυχές είναι ότι το καταφέρνει ακόμα και σήμερα.

Κυρίες και κύριοι,
Διακεκριμένοι εκπρόσωποι,

Η Ευρωπαϊκή Ένωση – η μέγιστη πολιτική επιτυχία των τελευταίων δεκαετιών – έχει στηριχτεί σε τρεις κολώνες, οι οποίες θα μπορούσαν επίσης να χαρακτηριστούν ως τρεις απορρίψεις: Η απόρριψη του ακραίου εθνικισμού που είχε οδηγήσει την Ευρώπη στη συλλογική αυτοκτονία δύο παγκόσμιων πολέμων και τις φρίκες του ναζισμού, η απόρριψη του κομμουνισμού που απειλούσε να διαδοθεί σε όλη την ήπειρο και όλον τον κόσμο και, στο τέλος, η απόρριψη της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού.

Πήρε χρόνο – και πολλοί από τους εκπροσώπους το θυμούνται πολύ καλά, πολύ οδυνηρά, επειδή ήσαστε θύματα του Γαλλικού ιμπεριαλισμού, του Βρετανικού ιμπεριαλισμού. Πήρε χρόνο για τους Γάλλους και για τις Βρετανικές Αυτοκρατορίες για να αποδεχτούν αυτήν την τρίτη απόρριψη, αλλά το να εγκαταλείψουν τις αποικίες τους ήταν το τίμημα που έπρεπε να πληρώσουν για τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας τους και την ανάπτυξη της δημοκρατίας τους, και επίσης για την Ευρωπαϊκή ενοποίηση η οποία γίνεται πράξη.

Η Ευρασιατική ένωση είναι βασισμένη στις ακριβώς αντίθετες προϋποθέσεις. Τροφοδοτείται με μισαλλοδοξία, οδηγείται από τις παλαιές δομές της KGB και διαμορφώνεται ώστε να αναβιώσει μια παλαιά αυτοκρατορία. Να περί τίνος πρόκειται η Ευρασιατική ένωση.

Φυσικά, η ένταξη στην Ευρασιατική ένωσης είναι γι αυτό το λόγο πολύ εύκολη. Δεν υπάρχει κανένα κοινωνικό, οικονομικό, ή πολιτικό κριτήριο που να πρέπει να τηρηθεί: Το να μετατραπεί μια χώρα σε αποικία στην πραγματικότητα δεν απαιτεί καμία προσπάθεια καθόλου. Η παθητικότητα και η μετριότητα, η απουσία της εθνικής υπερηφάνειας είναι οι μόνες απαιτήσεις. Η προθυμία για σκλαβιά σε κάποιον άλλο.

Αφ' ετέρου, για να ενταχθεί κανείς σε μια πραγματική ένωση, δεν υπάρχει καμία εναλλακτική λύση από την καταβολή Ηράκλειας προσπάθειας και την ικανοποίηση ακριβών κριτηρίων - επειδή τέτοιες αρχές είναι ακριβώς που δημιουργούν την Ένωση.

Έτσι, σε εκείνους που αμφιβάλλουν, λέω ότι, ακριβώς επειδή η ΕΕ απαιτεί την προσπάθεια και επιβάλλει τα κριτήρια, ακριβώς επειδή δεν επιδιώκει να μας απορροφήσει (ενώ η άλλη αυτό ονειρεύεται), η επιλογή πρέπει να είναι προφανής.

Αλλά υπάρχει ένας ακόμα καλύτερος λόγος για ότι η επιλογή είναι προφανής. Η επιλογή είναι προφανής επειδή το Ρωσικό σχέδιο είναι καταδικασμένο για να αποτύχει.

Καμία αυτοκρατορία δεν είναι βιώσιμη σήμερα – ζούμε στο 21ο αιώνα – και βεβαίως όχι η Ρωσική, η οποία είναι ο τελευταίος αναχρονισμός του κόσμου για αυτοκρατορία. Εάν εξετάσουμε την ιστορία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν χάσει τις αποικίες τους όχι μόνο επειδή αυτές οι αποικίες πάλεψαν για την ανεξαρτησία τους, αλλά και επειδή οι άνθρωποι στο Παρίσι και το Λονδίνο τελικά δεν πίστεψαν άλλο στην αυτοκρατορία τους.

Ακριβώς το ίδιο πράγμα συμβαίνει στη Ρωσία σήμερα. Το αυτοκρατορικό όνειρο απορρίπτεται πρώτα στα όριά του όπως έχουμε δει. Αλλά, πιο αποφασιστικά ίσως, η ιδέα της αυτοκρατορίας απορρίπτεται στο ίδιο το κέντρο της.

Μια τέτοια απόρριψη δεν φανερώνεται μόνο στις δημόσιες διαμαρτυρίες ή στις αυξανόμενες καταμετρήσεις της αντίθεσης στις κύριες πόλεις της Ρωσίας.

Εκφράζεται στον καθολικό κυνισμό της Ρωσικής elit προς το Ευρασιατικό όραμα του Πούτιν.

Οι ίδιοι οι άνθρωποι που είναι υποτίθεται θα το υπηρετήσουν δεν πιστεύουν στη βιωσιμότητα αυτού του προγράμματος.

Απορριφθείσα στα περιθώριά της, απορριφθείσα στο κέντρο της, η ιμπεριαλιστική πορεία θα έρθει σε ένα αδιέξοδο, η Ευρασιατική ένωση θα αποτύχει και η Ρωσία, σε τελευταία ανάλυση, θα γίνει έθνος με τα σύνορα αντί των ορίων – η πραγματική χώρα με τα πραγματικά σύνορα.

Κατόπιν, θα αρχίσει να επιδιώκει τις σταθερές σχέσεις με τους σταθερούς γείτονες. Κατόπιν, η συνεργασία θα αντικαταστήσει την αναμέτρηση. Θα συμβεί, και πολύς πιο σύντομα από οι άνθρωποι σκέφτονται, προς όφελος των λαών του περιθωρίου, αλλά προ πάντων προς όφελος του ίδιου του Ρωσικού λαού.

Θα συμβεί επειδή το αυτοκρατορικό σχέδιο είναι παράλογο για μια γενιά των Ρώσων πολιτών που είναι μεταξύ των πιο ενθουσιωδών χρηστών του Διαδικτύου στον κόσμο.

Θα συμβεί επειδή οι εθνικές διακρίσεις που η Ρωσία χρησιμοποιεί μέσα στα εδάφη της δεν πρόκειται να σταθεροποιήσουν και να κάνουν τη Ρωσία περισσότερο ισχυρό και ενωμένο κράτος.

Θα συμβεί επειδή οι ατελείωτοι πόροι που παρέχονται από τα εισοδήματα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου δέχονται πρόκληση από τις προοπτικές που προσφέρονται από την εκμετάλλευση του αερίου σχιστόλιθου και του πετρελαίου σχιστόλιθου. Η επανάσταση του αερίου σχιστόλιθου υπονομεύει πραγματικά την τελευταία αυταρχική αυτοκρατορία στον κόσμο.

Θα συμβεί επειδή το αέριο μόνο δεν αντικαθιστά τον οικονομικό εκσυγχρονισμό. Θα συμβεί λόγω της διαφθοράς και της απουσίας δικαιοσύνης.

Θα συμβεί επειδή οι ολόκληρες περιοχές έχουν αποξενωθεί από τις διακρίσεις και τη βία, επειδή οι πληθυσμοί της Τσετσενίας, της Ινγκουσετίας, του Νταγκεστάν, της Ταταρίας, του Μπασκορτοστάν και πολλών άλλων τόπων έχουν διωχτεί τόσο πολύ, ώστε να μην αισθάνονται μέρος οποιουδήποτε κοινού προγράμματος με τις κεντρικές αρχές στη Μόσχα.

Θα συμβεί επειδή οι απογοητεύσεις, οι θυμοί, οι έχθρες είναι πάρα πολύ ισχυρές και το ενοποιητικό ιδανικό πάρα πολύ απόν.

Θα συμβεί όχι στις ερχόμενες δεκαετίες, αλλά κατά τα επόμενα χρόνια.

Λίγα έτη από τώρα – να με θυμηθείτε – ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα έχει αφήσει το Κρεμλίνο και θα έχει εξαφανιστεί από τη ρωσική πολιτική, ακόμα κι αν λέει ότι θα είναι εκεί για άλλα είκοσι έτη.

Οι Ρώσοι πολίτες θα τον θυμούνται ως φάντασμα από τα παλιά χρόνια – τα χρόνια της διαφθοράς και της καταπίεσης.

Κανένας δεν ξέρει εάν αυτή η διαδικασία θα είναι ήρεμη ή βίαια, εάν ο διάδοχός του θα είναι εθνικιστής ή φιλελεύθερος, ή και τα δύο μαζί, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι κάτι άλλο: Η Ρωσία δεν θα είναι πλέον μια αυτοκρατορία. Θα γίνει τελικά ένα κανονικό εθνικό κράτος.

Αυτό είναι ο ορίζοντας για τον οποίο πρέπει να προετοιμαστούμε όλοι από κοινού.

Εν τω μεταξύ, δεδομένου ότι η περιφέρειά μας θα παραμείνει μια περιοχή αντιπαράθεσης, τα πρώην αιχμάλωτα έθνη πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους αντί να καλλιεργούν τις διαφορές τους.

Μερικοί ηγέτες, μερικές χώρες στο παρελθόν είχαν καταλάβει ότι η ελευθερία του ενός εξαρτάτο από την ελευθερία όλων των υποταγμένων εθνών, όπως η Πολωνία του Pilsudski που προσκαλούσε όλους τους καταπιεσμένους ανθρώπους για να ενωθούν κάτω από τη σημαία της Πολωνικής ανεξαρτησίας και των Πολωνικών στρατιωτικών δυνάμεων. Αλλά ποτέ δεν ωφελήθηκαν οι πρόγονοί μας από μια απέραντη και αρκετά ισχυρή δύναμη που είχε καταλάβει ότι το στρατηγικό ενδιαφέρον της ήταν να συντηρήσει την κυριαρχία σε κάθε ένα από τα έθνη μας. Σήμερα, αυτή η δύναμη υπάρχει και είναι, με τις όλες της ανεπάρκειες, η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Καθώς ερχόμαστε πιο κοντά στην Σύνοδο Κορυφής Συνεργασίας του Vilnius, θα επιθυμούσα να επαναλάβω μια πρόσκληση που έχω κάνει αρκετές φορές στα πρόσφατα έτη.

Με την προώθηση της Ανατολικής Συνεργασίας, ως απάντηση στην εισβολή του 2008 στη Γεωργίας, η ΕΕ έχει προσφέρει στα έθνη μας μια πλατφόρμα για να συνεργαστούν κάτω από τη γενναιόδωρη ομπρέλα της. Πρέπει να επενδύσουμε πολύ περισσότερο σε αυτό. Πρέπει να αναπτύξουμε τα κοινά προγράμματα, εστιάζοντας πρώτα απ' όλα στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις τις οποίες πρέπει να συνεχίσουμε από κοινού. Επειδή οι μεταρρυθμίσεις σημαίνουν για όλους μας  πολίτευμα και ανεξαρτησία.

Η Ρωσίδα αυτοκράτειρα Κατερίνα η Β’ το ήξερε καλά, και όταν η Πολωνία άρχισε να εκτελεί επιτυχώς ένα φιλόδοξο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων σύμφωνα με τα διδάγματα του Γαλλικού ή Βρετανικού Διαφωτισμού, έγραψε μια εκτενή μυστική επιστολή στον Φρειδερίκο το Μεγάλο.

Αυτή η επιστολή ήταν και παραμένει μια από τις πιο εντυπωσιακές εκφράσεις της φύσης και της στρατηγικής του ιμπεριαλιστικού προγράμματος.

Μας λέει ότι οι τρέχουσες μεταρρυθμίσεις είναι επικίνδυνες και για τη Ρωσία και για την Πρωσία επειδή θα μετατρέψουν την Πολωνία σε αληθινό κράτος, ότι πρέπει να σταματήσουν και ότι η Πολωνία πρέπει να δεχθεί επίθεση και να διαμελιστεί προτού να εφαρμοστούν πλήρως.

Αυτή η επιστολή δεν θα ηχήσει άγνωστη σε όσους ξέρουν πόσο αντιπαθητική ήταν στον Βλαντιμίρ Πούτιν η εμπειρία της Γεωργίας καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της τελευταίας δεκαετίας, επειδή πολύ Ρώσοι ρωτούσαν: Εάν αυτή η κάποτε διεφθαρμένη Γεωργία, αυτή η εγκληματική χώρα μπόρεσε να τα καταφέρει, γιατί οι Ρώσοι δεν μπορούν Αυτό ήταν ιδεολογικά επικίνδυνο πρόγραμμα. Για πρώτη φορά, ένα αποδοτικό έθνος χτιζόταν στον Καύκασο και οι μεταρρυθμίσεις έπρεπε να συντριφθούν προτού να ευδοκιμήσουν.

Κυρίες και κύριοι,

Η ενότητα πρέπει να είναι ο κανόνας μας στην Ανατολική Ευρώπη, μαζί και στον διαιρεμένο Καύκασο.

Έχω μιλήσει για τις αρχές του πολέμου στην Αμπχαζία, θα μπορούσα να έχω υπενθυμίσει μια παλαιότερη σκηνή που είναι πολύ συμβολική της ιστορίας του Καύκασου.

Στο τέλος της εξέγερσης του Σαμίλ ενάντια στη Ρωσική Αυτοκρατορία, αφότου ο Σαμίλ, ο μεγάλος ιμάμης του βόρειου Καύκασου, είχε παραδοθεί, ο τελευταίος τσετσένος ηγέτης που βρίσκεται ακόμα σε πόλεμο – ο ονομαστός Μπαϊσονγκούρ – πληγώθηκε και συνελήφθη. Καθώς πήγαιναν να τον κρεμάσουν, οι Ρώσοι αξιωματούχοι μάζεψαν ένα πλήθος από Νταγκεστάνους για να είναι μάρτυρες στην εκτέλεση. Διέταξαν ένας από αυτούς να σπρώξει την καρέκλα στην οποία ο Μπαϊσονγκούρ στεκόταν προκειμένου να τον σκοτώσουν. Με αυτόν τον τρόπο, θέλησαν να τροφοδοτήσουν τις τοπικές βεντέτες και να σπείρουν τη διχόνοια στους ανθρώπους. Βλέποντας αυτό, ο Μπαϊσονγκούρ κίνησε την καρέκλα ο ίδιος, διαπράττοντας απαγορευμένη αυτοκτονία – από οποιαδήποτε θρησκεία και φυσικά από το  Ισλάμ που την απαγορεύει – συντηρώντας έτσι τις σχέσεις μεταξύ των γειτόνων. Αλλά για μια αποτυχία, πόσες επιτυχίες έχει καταγράψει αυτή η στρατηγική μεταξύ των καυκάσιων εθνών;

Πρέπει να τερματιστεί. Και γι αυτό έχω προωθήσει διάφορα προγράμματα κατά τη διάρκεια της προεδρίας μου ενισχύοντας τις ανθρώπινες επαφές μεταξύ Βορείου και Νοτίου Καύκασου προγράμματα που εστιάζουν συνήθως στην εκπαίδευση και στις πανεπιστημιακές ανταλλαγές.

Γι αυτό το Κοινοβούλιο της Γεωργίας έχει αναγνωρίσει το Μάιο του 2011 την γενοκτονία του λαού των Τσερκέζων – μια από τις πιο άγνωστες και τραγικές σελίδες της ιστορίας του κόσμου, όταν αφανίστηκε ολόκληρο το έθνος επειδή το έδαφός τους το χρειάστηκε η Ρωσική αυτοκρατορία.

Πρέπει να στηριχτούμε σε εκείνες τις μικρές προσπάθειες. Πρέπει να προετοιμαστούμε για τον καιρό που θα καταρρεύσει η αυτοκρατορία. Έτσι ώστε η κληρονομιά της έχθρας να υπερνικηθεί γρήγορα.

Και εμείς, ως πολίτες της Γεωργίας, πρέπει να προετοιμαστούμε για τον καιρό που τα ρωσικά στρατεύματα θα αφήσουν τις κατειλημμένες περιοχές μας, όταν η Μόσχα θα αποσυρθεί από το Τσχινβάλι και το Σουχούμι, στην Αμπχαζία.

Πρέπει να προετοιμαστούμε για να χαιρετίσουμε πίσω τους Οσέτιους και Αμπχάζιους συμπολίτες μας ως αδελφούς και αδελφές, και όχι ως εχθρούς. Πρέπει να προετοιμαστούμε για τον καιρό που θα επιστρέψουν πίσω στα εγκαταλειμμένα σπίτια τους, οι εκατοντάδες χιλιάδες, στην πραγματικότητα περισσότερο από μισό εκατομμύριο από Γεωργιανούς και άλλες εθνικές ομάδες που εκτοπίστηκαν ,.

Γιατί αυτοί οι καιροί θα έρθουν πιο σύντομα από σκεφτόμαστε – πολύ πιο σύντομα, τα επόμενα χρόνια.

Κυρίες και κύριοι,

Καθώς ο δεύτερος όρος μου πλησιάζει στο τέλος του, υπερηφανεύομαι για τα πολλά επιτεύγματα της Γεωργίας κατά τη διάρκεια της θητείας μου στο αξίωμα του προέδρου.

Πήραμε τη Γεωργία κυριολεκτικά από το σκοτάδι, φέραμε πρωτοφανή διαφάνεια στις δημόσιες υπηρεσίες μας, βάλαμε τα παιδιά μας πίσω στα σχολεία και διώξαμε τις συμμορίες από αυτά. Έχουμε φέρει το έθνος μας πιο κοντά από πάντα στο Ευρωπαϊκό όνειρό του και εργαστήκαμε ακούραστα για να ανανεώσουμε το πνεύμα της ανοχής που καθοδήγησε τη Γεωργία στο λαμπρό παρελθόν μας.

Κάναμε πολλά καλά πράγματα. Τη στιγμή που έγινα Πρόεδρος ήμουν ο νεώτερος Πρόεδρος στον κόσμο και συνειδητοποιώ ότι μερικά από αυτά τα πράγματα έγιναν με πολύ υψηλό κόστος. Στη βιασύνη μας για να επιβάλουμε μια νέα πραγματικότητα, στα πλαίσια των εσωτερικών και εξωτερικών απειλών, έχουμε πάρει σκληρές αποφάσεις και βεβαίως κάναμε λάθη.

Άλλες φορές προχωρήσαμε πολύ και άλλες όχι. Αναγνωρίζω πλήρως την ευθύνη μου για όλες αυτές τις ανεπάρκειες και σκέφτομαι ειλικρινά όλους εκείνους που έχουν θεωρήσει ότι δεν ωφελήθηκαν αρκετές από την εργασία μας ή ακόμα και ότι ήταν θύματα των ριζικών μεθόδων μας.

Θέλω να πω σε όλους τους πολίτες της Γεωργίας – σε εκείνους που υποστήριξαν το έργο μας, τις πολιτικές μας και το κόμμα μας και σε εκείνοι που το απέρριψαν – θέλω να τους πω πόσο υπερήφανος είμαι για την ωριμότητά τους και την γενναιότητά τους τους, πόσο ταπεινός αισθάνομαι κοιτάζοντας τις θυσίες και τις προσπάθειες έχουν κάνει.

Τους υποσχεθήκαμε αυτό το πρόγραμμα και δεν τους υποσχεθήκαμε ότι αυτό θα ήταν  αρκετά ομαλό, και πήγαμε πολύ μακριά, αλλά πήγαμε μακριά επειδή οι άνθρωποί μας ήταν τόσο ώριμοι και γενναίοι.

Θέλω να τους πω από αυτό το βήμα πόσο ταπεινός αισθάνομαι όταν βλέπω τις θυσίες και προσπάθειες που έχουν καταβάλει.

Είμαστε και πρέπει να παραμείνουμε ένα έθνος που ενώνεται πρέπει σε μια κοινή αγάπη για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια.

Είμαστε και πρέπει να παραμείνουμε ένα έθνος που ενώνεται πρέπει από το βαθύτερο σεβασμό στις θυσίες που γίνονται από τους στρατιώτες μας στο Αφγανιστάν. Ένα έθνος που μοιράζεται την ίδια θλίψη όταν χάνουν τις ζωές τους και λαμβάνει την ίδια υπερηφάνεια στην ανδρεία τους.

Είμαστε ένα έθνος υπερήφανο για τους των στρατιώτες μας που αντιστάθηκαν στο εκατονταπλάσιο τη δύναμη των ρωσικών εισβολέων και μας έδωσαν το χρόνο ώστε μαζί με τον κόσμο να κινητοποιηθούμε και να προστατεύσουμε και να σώσουμε την ανεξαρτησία μας – κάτι που, με τον οφειλόμενο σεβασμό, πολλά έθνη, πολύ μεγαλύτερα και πολύ ισχυρότερα από μας στην Ευρώπη, δεν θα μπορούσαν να κάνουν στο 20ο αιώνα.

Είμαστε και να παραμείνουμε ένα έθνος που ενωμένο στην ιστορική ταυτότητά μας, το οποίο θα προσχωρήσει στην Ευρωπαϊκή οικογένεια των δημοκρατικών εθνών, η οικογένεια από την οποία δεν έπρεπε ποτέ να έχουμε χωριστεί εξ αρχής.

Η πορεία του λαού της Γεωργίας προς την ελευθερία, την περιφερειακή ενότητα και τη Ευρωπαϊκή ένταξη αργεί να φτάσει στο τέλος της και θα συνεχίσω να αφιερώνω κάθε μέρα της ζωής μου στην επιτυχία της, ως υπερήφανος πολίτης ενός υπερήφανου έθνους.

Σας ευχαριστώ

ΣτΜ: Η απόδοση στα ελληνικά δική μου από τη σελίδα http://www.civil.ge/eng/article.php?id=26491

Τα καλύτερα του 2013...

Μια επισκόπηση των δημoσιεύσεων σε αυτό το blog κατά το 2013.

Η πρώτη λίστα περιέχει αυτά με τις περισσότερες επισκέψεις. Η φορά είναι από τις λιγότερες στις περισσότερες:

10: Τα μαγαζιά μας είναι ανοικτά τις Κυριακές
         Ένα κείμενο υπέρ της άποψης ότι η λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές βοηθά την οικονομία. (26/7/2013)

9:Αυτοακύρωση βγαίνοντας από το Μεσολόγγι
    Για την απόφαση της ΔημΑρ να αποχωρήσει από την κυβέρνηση. (21/6/2013)

8: Αυτή τη στιγμή!
      Με αφορμή τη δολοφονία των δυο μελών, ή συμπαθούντων, της Χρυσής Αυγής  (21/9/2013)

7: Μια φανταστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση!
      Πως θα ήτανε για μένα μια αληθινή εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. (11/8/2013)

6: Μια πρόταση για το "νέο παραγωγικό μοντέλο"
     Ότι λέει ο τίτλος δυο συγκεκριμένοι βασικοί άξονες ανάπτυξης. (25/8/2013)

5: Και τώρα, τι;
   Μια πρώτη πρόβλεψη των πολιτικών εξελίξεων αμέσως μετά την αποχώρηση της ΔημΑρ από      την Κυβέρνηση. (22/6/2013)

4: Λίστα τελεία κομ (ιλ φω)
     Λίστα Λαγκάρντ. Τη θυμάται κανείς; (4/1/2013)

3: Ανασύσταση του φιλελεύθερου αριστερού και κεντρώου χώρου με τρείς κινήσεις.
    Χωρίς να θέλω να το παινευθώ, το κείμενο αυτό άνοιξε το διάλογο, ή τουλάχιστον ήταν από τα πολύ πρώτα, σε σχέση με αυτό που μετά εξελίχθηκε ως "η πρωτοβουλία των 58" κλπ κλπ.(3/7/2013) Δημοσιεύθηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό "Μεταρρύθμιση" εδώ:  http://www.metarithmisi.gr/el/readAuthors.asp?authorID=399&page=1&textID=20268

2: Ραντάρ πολιτικού χώρου
Ένα κείμενο που προσπαθεί να δείξει ότι δεν υπάρχει μόνο ο οριζόντιος άξονας αριστεράς - δεξιάς αλλά και ο κάθετος προοδευτισμού - συντηρητισμού. Το κείμενο αυτό στάθηκε η αφορμή να ανοίξω λογαριασμό στο fb εφ΄όσον το αναδημοσίευσε ο Γ. Παπασπυρόπουλος, τον οποίο ευχαριστώ, στην "αριστερή στρουθοκάμηλο", και το κοινοποίησε στο fb όπου ακολούθησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση.(1/6/2013)

1. Την πρώτη θέση μοιράζονται δυο κείμενα με ακριβώς τον ίδιο αριθμό επισκέψεων:

Ποιός θα τα φάει εκατό σουβλάκια; Σε σχέση με τη μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση και την πραγματική της σημασία στην οικονομία (3/5/2013)

58 & Politics
Πρωτοβουλία των 58, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΔΡΑΣΗ και η χημεία μεταξύ τους. (25/10/2013)

Επειδή όμως πολλά κείμενα που μου αρέσουν έμειναν απέξω, ιδού και άλλη μια λίστα με τις δημοσιεύεις που συγκέντρωσαν τα περισσότερα g+1, μαζί και του 2012 όμως. Από τα λιγότερα στα περισσότερα, πάλι. Μια και βάλαμε έντεκα στην προηγούμενη λίστα, ας βάλουμε εννέα εδώ:

9: Αγάπη…

Αποστόλου Παύλου Α' Κορ.ιγ΄ (σε ελεύθερη δική μου απόδοση) 

"Η αγάπη όλα τα υποφέρει, όλα τα πιστεύει, πάντα ελπίζει και υπομένει τα πάντα" (31/12/2012)

8: Τίτλοι τέλους για την "Επανάσταση των Ρόδων"

    Για τις πολικές εξελίξεις στη Γεωργία. (3/10/2012)

7: Μίνι και μνήμη (Ηλίας Κανέλλης, Τα Νέα, 30/10/2013)

    Η μίνι φούστα στην παρέλαση είναι ελευθερία.  (31/10/2013)

6: Μια πρόταση για το "νέο παραγωγικό μοντέλο"

5: Χωρίς αποκλεισμούς

   58, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, και ποιά η εφαρμογή της παραπάνω φράσης, η οποία κυκλοφόρησε πολύ εκείνη την περίοδο. (6/11/2013)

4: Αυτή τη στιγμή!

3.Μια φανταστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση!

2. Το ΄88 σε μια μονάδα των συνόρων…

   Παγκόσμια ημέρα του aids και μια προσωπική εμπειρία όταν πρωτομεφανίστηκε το σύνδρομο. (1/12/2013)

1. Δημοκρατία σημαίνει και φορολογία και ποπ σκυλάδικο

   Πρώτο σε σταυροδότηση ένα υπέροχο κείμενο του Παναγή Παναγιωτόπουλου, δημοσιευμένο στα ΝΕΑ την 17/8/2013. Η κοινωνία μας, η φορολογία, ο αστικός και ο αριστερός ελιτισμός και πως το ένα διαπερνά το άλλο. Πυκνά νοήματα και με βάθος. (18/8/2013)

    

Τι; Κι άλλο κείμενο για τους 58 και την κεντροαριστερά;

Παρ΄ότι τα κείμενα για τους 58 και την κεντροαριστερά έχουν ήδη υπερβεί το ασφαλές όριο, θα διακινδυνεύσω να πω δυο πράγματα, συγκεκριμένα και όσο πιο σύντομα μπορώ:

Είναι προφανές ότι η πρωτοβουλία βρίσκεται σε μια καμπή. Από τη μεριά της ΔημΑρ έχει επισφραγιστεί η προφανής και αναμενόμενη αντίθεσή της στο εγχείρημα.

Όσον αφορά στο ΠαΣοΚ, διαδίδεται ότι υπάρχουν αντιδράσεις, ότι πολλοί εντός του δεν καλοβλέπουν την προσπάθεια, αν και επίσημα δεν έχουν εκφραστεί παρόμοιες θέσεις, και παραμένουμε στην αρχική θετική.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να κάνουμε δυο παρατηρήσεις.

Πρώτον, ότι και το ΠαΣοΚ και η ΔημΑρ δε φαίνεται να εκφράζουν πλέον και σημαντικό μέρος του εκλογικού σώματος. Και, δεύτερον, ότι υπήρξε ένας σημαντικός αριθμός μικρότερων κομμάτων, κινήσεων και σχηματισμών, όχι ιδιαιτέρως αντιπροσωπευτικά και αυτά βεβαίως, τα οποία υποστήριξαν πλήρως αυτήν την προσπάθεια, ή τουλάχιστον στάθηκαν θετικά απέναντί της. Το λέω αυτό γιατί αισθάνομαι να συμβαίνει μια αδικία, όταν αγνοούμε τελείως αυτά τα τελευταία και ρίχνουμε όλο το βάρος μας στο τι θα κάνει το ΠαΣοΚ και η ΔημΑρ.

Να σημειώσουμε επίσης ότι θετική αντίδραση υπήρξε και από πολιτικούς σχηματισμούς που δε θα τους έλεγες ακριβώς «κεντροαριστερούς». Δεν πειράζει, μας χρειάζονται και αυτοί. Ισχυρή μου πεποίθηση είναι ότι και οι απέναντι κοντινές τυπικές αποκλίσεις στον πολιτικό άξονα είναι ευπρόσδεκτες, διότι προσδίνουν στο εγχείρημα μια πλατύτητα η οποία μπορεί να τονίσει τη σοβαρότητα και τη διαφορετικότητά του σε σχέση με παλιότερες ανάλογες προσπάθειες, καθιστώντας το έτσι σαν μια ιδιαίτερα πειστική σύγχρονη πολιτική λύση.

Κάπου εδώ πρέπει να απαντηθεί και ένα μείζον ερώτημα: Ήταν σωστή η κίνηση της πρωτοβουλίας να εστιάσει το κάλεσμά της ειδικά σε αυτά τα δυο κόμματα, και μάλιστα ονομαστικά; Το ερώτημα τίθεται κυρίως από την πλευρά του ΠαΣοΚ, όσον αφορά στο ηθικό μέρος. Δηλαδή κατά πόσο αυτό το κόμμα, με το βάρος της ιστορίας του, μπορεί να θεωρηθεί φερέγγυο για την εκπλήρωση των όσων οι 58 επαγγέλονταν; Αυτή ήταν και είναι εξάλλου και η κύρια αιτίαση όσων φίλων εντάσσονται στο ευρύτερο τρίγωνο του αριστερού και φιλελεύθερου κέντρου, αλλά είδαν την πρωτοβουλία με σκεπτικισμό.

Η δική μου απάντηση θα είναι σαφής:

Ναι, ήταν η σωστή κίνηση. Διότι δεν υπάρχει τίποτα κακό στους πολιτικούς να κάνουν πολιτική. Όπου πολιτική νοείται κυρίως η προσπάθεια για δημιουργία ευρύτερων και ισχυρότερων συμμαχιών με σκοπό την πραγματοποίηση των περισσότερων ή σημαντικότερων τεθέντων στόχων.

Ναι, αλλά, παρ΄ όλα αυτά, άξιζε να σπαταληθεί τόσος χρόνος, ίσως και αξιοπιστία για κάποιους, για το ΠαΣοΚ και τη ΔημΑρ;

Αφού σημειώσουμε μια τεχνική λεπτομέρεια επί της ουσίας, ότι δηλαδή, διακηρυχθείσης της πρωτοβουλίας, τα ηνία, άρα και η ευθύνη, πήγαιναν αυτόματα στα χέρια των κομμάτων που αναφέρονταν στην πρόσκληση, για να κατανοήσουμε το σωστό αυτής της τακτικής πρέπει να λάβουμε υπ΄όψη μας δυο πράγματα:

Πρώτον , και τα δυο αυτά κόμματα, παρ΄ότι η κοινωνική και πολιτική τους απήχηση έβαινε και βαίνει συνεχώς μειούμενη, παρέμεναν οι δυο κυριότεροι και ισχυρότεροι εκφραστές στο χώρο τον οποίο απευθύνθηκε η πρωτοβουλία.

Δεύτερον, και κυριότερο κατά τη γνώμη μου, οι συνέπειες, εάν η πρωτοβουλία δεν απευθύνονταν σε αυτούς πρώτα, εάν τους αγνοούσε δηλαδή, θα ήταν πολύ περισσότερο αρνητικές και μη αναστρέψιμες.

Θεωρώ δηλαδή σαν σταθεροποιητικό όρο για την πρωτοβουλία της κεντροαριστεράς το ότι έπρεπε ειδικά αυτά τα δυο κόμματα να πάρουν πρώτα θέση, έτσι ώστε ή να προχωρήσουν σύμφωνα με αυτή, ή, πολύ σημαντικότερο, να μην την υποσκάπτουν εκ των υστέρων, στηριζόμενα στο υποτιθέμενο γεγονός της μη πρόσκλησής τους.

Έπρεπε δηλαδή, ανεξάρτητα από την ιστορία τους, και την ερμηνεία της, για την οποία τελευταία, καλώς ή κακώς, υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές εντός του ίδιου χώρου, ιδιαίτερα για το ρόλο συγκεκριμένων προσώπων, έπρεπε, επαναλαμβάνω, να αρθούν προ των ευθυνών τους και να πάρουν θέση. Έτσι ώστε η πρωτοβουλία να προχωρήσει χωρίς αυτό το μελλοντικό βαρίδι.

Το θέμα όμως είναι τι γίνεται τώρα. Με δεδομένη τη στάση των δυο αυτών κομμάτων, αρχίζει και διαφαίνεται μια διάσταση ως προς την πορεία που θα ακολουθήσει η πρωτοβουλία. Ορισμένοι τη σχηματοποιούν στο δίπολο «οργάνωση ή προγραμματικός λόγος». Κακώς κατά τη γνώμη μου, διότι το ένα δεν αποκλείει το άλλο.

Σημαντικό για μένα είναι, στην παρούσα τουλάχιστον φάση, να κρατηθεί ο χαρακτήρας της σύγκλισης, της συσπείρωσης πολλών κινήσεων, ομάδων, κομμάτων . Θέλω να πω ότι υπάρχουν ήδη περιθώρια για τον προσεταιρισμό πολιτικών σχηματισμών υπό την αιγίδα της πρωτοβουλίας, οι οποίοι δεν είναι προς το παρόν διατεθειμένοι να απολέσουν την ταυτότητά τους προς όφελος μιας νέας, ευρύτερης αλλά πιο ασαφούς. Κάτι το οποίο κι εγώ θεωρώ αρκετά λογικό.

Πρέπει λοιπόν ο σχηματισμός στον οποίο θα μετεξελιχθεί η πρωτοβουλία να διαφυλάξει το πολυσυλλεκτικό του στοιχείο. Από κει και πέρα, είναι εφικτό από κοινού να διαμορφωθούν κατ΄αρχήν βασικές προγραμματικές θέσεις.

Ένα χαρακτηριστικό όσων υποστηρίζουν το αντίθετο είναι ότι είναι επί του παρόντος πολιτικά ανέστιοι. Η δική μου πρόταση λοιπόν, την οποία επαναφέρω, είναι ότι πρέπει αυτοί οι «πολιτικά ανέστιοι», στους οποίους συγκαταλέγω και τον εαυτό μου, να συγκροτήσουν ιδιαίτερη πολιτική ομάδα, εντός του νέου σχηματισμού, ο οποίος  θα διαδεχθεί την πρωτοβουλία.

Αυτή η ομάδα θα μιλά ισότιμα με όλες τις άλλες ομάδες παρατάξεις και κόμματα, οι οποίες συμμετέχουν, ή θα συμμετάσχουν, εφ΄ όσον αυτός είναι ο αξιόπιστος δρόμος για να πειστούν να κάνουν κάτι τέτοιο.

Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να προχωρήσουν και πιο εύκολα και διάφορες σωστές ιδέες που έχουν ακουστεί, και με τις οποίες συμφωνώ απόλυτα, όπως λχ η εκλογή των υποψηφίων από τη βάση κλπ.

Κλείνοντας θέλω να αναγνωρίσω ότι ο συλλογισμός αυτός έχει ένα μείον: Τι γίνεται με τους φίλους οι οποίοι είναι υπέρ της πρωτοβουλίας αλλά τα κόμματα στα οποία ανήκουν είναι εναντίον;

Το μόνο που έχω να πω είναι ότι, δυστυχώς, δε μπορεί κανείς να έχει και την πίτα ολόκληρη, και το σκύλο χορτάτο. Κάποια στιγμή, προϊουσών των εξελίξεων, κάποιοι πρέπει να πάρουν δύσκολες αποφάσεις. Ούτε μπορεί να καθυστερεί κάτι που έπρεπε να είχε γίνει εδώ και καιρό  εξαιτίας αυτών των αναστολών.

Αν μη τι άλλο, η πρόταση την οποία κατέθεσα πιο πάνω  είναι η μόνη που εξασφαλίζει ότι μπορεί στο μέλλον αυτά τα κόμματα να ενταχθούν στην κοινή προσπάθεια διατηρώντας την αυτονομία τους.